“Vaay be! Şunlara bakın.”

İke yüzünde açıkça belli olan rahatsız bir bakışla okul binasını işaret etti.
Orada bizi gözetleyen öğrenciler vardı ve sayıları az değildi.

“Onlar B Sınıfından değil mi? Hemen keşif yapmaya başlamışlar—“

Spor festivali stratejilerinden birisi de muhakkak ki diğer sınıfların fiziksel yeteneklerini öğrenmekti.. Yani, düşmanlarını tanımaya çalışıyorlar..

“Yanlarındaki A Sınıfı da bizi gözetliyor.”

Düşman veya müttefik…yeteneklerimizi kavrayıp öğrenmek onlara elbette avantaj sağlar.

Bunu okulun göze çarpan bir yerinde,-herkesin görebileceği açık bir alanda- yaparsak gözetlenmemiz normal tabii…

Ancak bu yüzünden kendimizi antrenman yapmaktan alıkoyar veya sonraya bırakırsak, zaman kaybetmiş olacağız… Fazla şansımız yok, yani.

“Hemen başladı.”

Kıyafetini ilk değiştiren Horikita meraklı bakışları fark etmiş gibiydi.

Ama beni endişelendiren C Sınıfı, ya. Sınıflarında birilerinin olduğuna dair işaretler vardı, ama cam kenarında bize bakan tek bir kişi bile yoktu.

Neredeyse D Sınıfından kimlerin yarışmaya katıldığıyla hiç ilgilenmiyorlarmış  gibi davranıyorlardı…

“Ryuuen-kun hakkında endişeleniyor musun?”

“Eh, biraz.”

“Etrafı kolaçan edip keşif yapmayı düşünmemiş olması imkansız… Ancak B Sınıfı ile iş birliğini reddeden o’ydu. Cidden bir strateji oluşturmaya niyeti yok bence.”

Bunu söyledikten sonra sanki ‘durum bu’ der gibi baktı ve devam etti.

“Sen uyarmadan önce ben de böyle düşünüyordum. Mutlaka diğer öğrenciler de böyle düşünüyordur.”

Horikita, antrenman yapmaya çabalayan D Sınıfı öğrencilerine göz gezdirdi.

“Daha önce Ryuuen-kun’un zaten kazanma stratejisi olduğunu söylemiştin. Yani, bu çoktan planının tıkır tıkır işlediği anlamınına mı geliyor? Stratejisine göre, onun diğer sınıfları inceleyip değerlendirme yapmasına gerek yok, doğru mu?”

Horikita’nın yüzündeki iyimser ifadesi artık yoktu. Aksine bariz bir şekilde şaşkın olduğunu görebiliyordum.

“Herkes, diğer sınıflar hakkında bilgi ister. Kimin fiziksel yetenekleri yüksek veya kimin hangi yarışmalara katılacağı, bunları bilmek için cana atıyor olmaları gerek. Ama o bunlarla ilgilenmiyor.”

Haklıydı, bu tavrı bile, Ryuuen’in çoktan bir stratejisi olduğunu kanıtlıyordu.

“Burada beni rahatsız eden şey, Ryuuen’in bir stratejisi olduğunu bilmek…”

“… ne demek istiyorsun?”

“Normal şartlarda, eğer gizli bir silahın varsa onu korumak için elinden geleni yapar, kimse bu silahı fark etmesin diye çabalarsın. Ancak bu çocuk, bunu gizlemeye bile çalışmıyor, aksine….”

“Aksine cesurca davranıyor, gösteriş yapıyor diyorsun.”

Onun bakış açısını anlamak için böyle düşünmek gerekiyordu..

Hroikita’nın şu an ne kadarını fark ettiğini merak ediyorum, ha.

“Bu anlayışın ya da gözleminin mi demeliyim, nereden geliyor yada nasıl kazandın merak ediyorum ama sormamı yasakladığın için sormaya cesaret edemiyorum.”

Tam Horikita’dan beklenecek bir tavırla benden laf almaya çalışıyordu.
Ama elbette bana ne derse desin, hiçbir şey söylemeyeceğim ona.

“Suzune biraz konuşabilir miyiz, vaktin var mı?”

Geç gelen Sudou, derin düşüncelere dalan Horikita’ya seslendi. Kendi düşüncelerinden dalan Horikita, Sudou’ya kırıcı sözler söylemeye başladı. Görünüşe göre rahatsız olmuştu.

“Seni tekrar uyarıyorum. Bana adımla seslenme.”

“Bu ne anlama geliyor? Adınla seslenmemde ne gibi bir sorun var ki?”

“Rahatsız oluyorum, benim için büyük bir sorun. Yakın olmadığım bir kişinin bana adımla seslenmesini istemiyorum.”

Sudou’nun duygularına aldırış etmeden kararlı bir şekilde sert çıkmaya devam etti.

“Direkt sana rahatsız olduğumu söylediğim halde bana böyle seslenmeye devam edersen eğer, ilerde başına geleceklerden sen sorumlu olursun.”

Gerçekten dehşet verici bir ifadesi vardı. Ayrıntıya girerse duymamayı tercih ederim….

Ona adıyla seslenmek istiyordu ama Horikita ondan nefret edebilir…
Soudo şimdi ne düşünüyor acaba.

“O zaman bu spor festivalinde D Sınıfı için iyi sonuçları elde edersem lütfen bana adınla seslenmem için izin ver.”

Şaşırtıcı.. Sudou mütevazi bir adım atıyordu bu istek ile…

 Ama yanlış insandan medet umuyor.. Horikita’yı böyle şeylerle kandırmak kolay değil.

“İyi sonuçlar alman tüm sınıfın en büyük arzusu. Ama benim bu isteğine ‘tamam’ demek için hiçbir zorunluluğum olmadığının da farkındasın değil mi?”

Anlaşılan… Horikita, Sudou ile iyi anlaşmaya niyetli değildi. Buna cevaben Sudou’nun ona nasıl cevap vereceğini merak ediyordum.

“… okula başladık… çok geçmeden bana yardım edip beni kurtardın, hatırlıyorsun değil mi? Bu yüzden aramızda bir gönül bağı…hayır, önce arkadaş olmak istiyorum. Bu ilk adım olsun isterim gelecek için.”

“Anlamıyorum. O zaman olanlarla bağlantı kurup böyle kendi kendine karar vermen doğru değil.. Neyse, tamam diyorum. En iyi sonuçları elde edersen, o zaman bana adımla seslenmene izin vereceğim. Ama sadece bizim sınıf içindeki en iyi sonuçla gelme bana. Tüm okulda alabileceğin en iyi sonuçları al.”

Bunu söyleyen Horikita, Sudou’ya en büyük engelini gösterdi. Ancak bir anlamda Sudou için iyi bir motivasyon kaynağı da oldu. Sodou’nun yüzünde korkudan eser yoktu.

“Pekala, anlaştık! Sınıflar arasında birinci olursam sana adınla sesleneceğim.”

“Bana iyi sonuçlarla gel, lütfen. Eğer birinci sınıflar arasında birinci olamazsan, adımla seslenmeyi hayal dahi etme. Aksi halde adımla seslenmene izin vermeyeceğim, buna kendini hazırlasan iyi edersin.”

“Pe-peki.”

Zor bir görevi yüklenmiş olmasına rağmen Sudou heyecanla başını salladı ve cevapladı.

Bu iyi oldu, kazanma olasılığı hiç de düşük değil.

Diğer sınıflardaki öğrencilerden gördüğüm kadarıyla Sudou’nun potansiyeli kesinlikle çok yüksek. Bireysel yarışmalarda hiçbir sorun yaşamayacağına eminim nerdeyse.

Ona karşı koyabilecek tek kişi, Kouenji bence. Ama o da ilgisiz görünüyordu.

Geriye, işbirliği gerektiren yarışmalarda kaç rekor kıracağını izlemek kalıyordu.

Merhabalar millet ben Viztorio. Nasılsınız ? Beni sorarsanız ben iyiyim. Bu sefer özür yazısı yok :3 İleri ki yazılarda da olmaz umarım 😀 İyi okumalar…

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 8: Düşmanlar & Müttefikler appeared first on Türkçe Light Novel.

Işık hafif bir gölgeyi belli ediyordu. Gölge bir canavara çömelmiş ve umutsuzca önünde bir şey çiğniyordu.

“Eww~ Blegh, lanet olsun, bu son derece iğrenç!”

Hajime ikiz-kuyruklu kurdun etini yerken lanet okudu. Etrafta yalnızca onun eti çiğneme sesi vardı.

En sert kaslardan oluşan eti dişleriyle parçalarken, damlayan kanla beraber umutsuzca yutkundu. Yediği son yemekten bu yana iki hafta geçmişti ve aniden etle buluşması, midesinin bunu red etmeye çalışmasına rağmen onu sürükleyici bir acıyla sınayarak bu iğrenç eti yemeye zorluyordu. Ancak Hajime bunu basitçe normal bir olay olarak düşünmeye devam ederken eti yutmaya devam etti.

‘’Sorun yok… bunu normal bir etmiş gibi dü- öğh-‘’

Görünüşü tamamen bir barbara benziyordu, herhangi bir modern insan görünüşünü son derece mide bulandırıcı bulurdu. Etin iğrenç kokusu ve korkunç tadı gözlerine yaş getirse de, uzun süre sonra yemek yemenin verdiği tatmin etkisiyle sarhoş olmuştu. Hajime bu kadar basit bir yeme eyleminin ona bu kadar mutluluk getirebileceğini hiç düşünmemişti.

Midesine aldığı etleri temizlemek için kutsal suyu bir içecek olarak kullanıyordu.(Eğer Azizler Kilisesi’nin takipçileri böyle bir duyum alırlarsa, şüphesiz bu savurganlıktan dolayı bayılırlardı.) Fakat bir anda midesi şişmeye başladı ve vücudunda anormal değişiklikler meydana geldi.

“Ah? …!? GUAAAAA!!! K-KARNIM? Ne- neler oluyor! AHHHH!”

Tüm vücudu aniden şiddetli bir arıya maruz kaldı, sanki vücudunun içinde bir erozyon başlamış gibi son derece tatsız bir duyguydu. Acı zaman geçtikçe yoğunlaşmaya sürekli devam ediyordu.

“Guaaaaaa! Ne, Bu da ne…. Guuuuuu!”

Vücudunu tarifsiz bir acı sardı. Hajime yerde çırpınıyordu, bu fantom ağrının bile üstesinden gelecek kadar şiddetli bir acıydı. Titreyen eliyle göğsünden, taştan yapılmış bir tüp şeklindeki kabı çıkardı. Tüpün ucundaki tıpayı ağzıyla ısırıp çıkardı ve şişedeki kutsal suyu içmeye başladı. Kutsal suyun etkisi devreye girdi ve ağrıyı azalttı fakat yoğun ağrının tekrar üstüne üşüşmesi uzun sürmedi.

“AHHH!! Neden… işe yaramıyor, AHHHHHHHHHH!”

Hajime’nin vücudu acıyla senkronize bir şekilde sarsılmaya başladı. Ba-thump, Ba-thump, her nabzı attığı anda tüm vücudu buna tepki olarak parçalanma sesiyle birlikte bozuluyordu. Ama bir sonraki anda kutsal su etkili oldu ve vücudundaki anormalliği iyileştirdi. İyileşme sonrasında yoğun ağrı bir kez daha vurdu ancak tekrardan iyileşti. Kutsal suyun etkileri inanılmazdı ancak olağanüstü iyileştirme yetenekleri işe yaramaz görünüyordu.

Kutsal suyun etkilerinden dolayı bayılması imkansızdı, muazzam iyileştirme yetenekleri geri tepmişti.

Hajime çığlık atarken yerde debelendi ve birçok kez başını duvara çarptı. Görünürde sonu olmayan cehennemin tadını deneyimlemeye devam etti. Öldürülmeyi tercih edeceğini düşünürken -açıkçası etrafta bu dileğini yerine getirecek kimse olmadığından başka seçeneği yoktu-  buna katlanmak zorunda kaldı.

Hajime’nin vücudunda değişiklikler gözükmeye başladı. İlk olarak saçları rengini kaybetti. Sınırlarını aşan acı ya da başka bir şey yüzünden olabilirdi. Siyah saçları bir anda beyazlaşmıştı. Daha sonra kasları ve kemikleri kalınlaştı ve vücudunda birkaç ince kırmızımsı siyah çizgiler belirdi.

Aşırı telafi denen bir fenomen vardı. Antrenman veya diğer aktiviteler nedeniyle parçalanan kasların, iyileştiğinde hafif bir aşırı büyüme yaşayacağı bir fenomendi. Benzer şekilde kırık kemikler için de geçerliydi. İyileşmeden sonra güçleri daha da artardı. Şu anda Hajime’nin vücuduna olan şey de tam olarak bu fenomendi.

Büyülü canavarların eti insanlar için ölümcül bir zehirdi. Vücutlarında şaşırtıcı derecede fiziksel yetenekler sergilemelerini sağlayan, vücutlarını doğrudan dolaşan, büyülü güç üreten büyülü taş adı verilen özel bir organları vardır. Büyülü canavarların etleri ve kemikleri, vücutlarında dolaşan büyülü gücün içinde yüzdüğünden kuvvetli ve sağlam bir hâl alırdı.

Böyle bir ‘değişim büyüsü’ büyülü sözler ya da çemberler gerektirmez ve belirsiz detaylarla doğuştan ortaya çıkmış bir büyü olarak kabul edilir. Her duruma bu değişim büyüsü insan vücudunu içten aşındırıp hücreleri yok ederek ölümcül bir hâl alır. Geçmişte, büyülü canavarların etini yiyen herkesin bedenleri istisnasız bir şekilde parçalanmıştı ve bunun sonucunda da ölmüşlerdi. Nitekim Hajime bunu biliyordu fakat açlığı yüzünden görmezden geldiği için çok dalgındı.

Eğer Hajime tüm büyülü canavarların etini yeseydi şüphesiz şimdiye çoktan parçalanmış bir şekilde ölmüş olurdu ama bunu önleyen gizili bir ilacı vardı: Kutsal Su. Parçalanan kısımları anında yenilenmiş ve bunu sonucunda vücudu inanılmaz ölçüde güçlenmişti.

Parçala, yenile, parçala, yenile, parçala, yenile. Vücudu değiştiğinden dolayı nabzı tıpkı reenkarnasyona girmiş gibi atıyordu. Kırılgan insan vücudunu bir kenara atıp  yeniden doğduğu bir metamorfozdu. Değişimi tamamlanan Hajime yeniden doğmuş gibi bağırdı.

Vücudundaki sarsılma Hajime yere yığıldığında durdu. Tamamen yorgun düşmüştü. Saçları tamamen bembeyazdı ve şimdi kıyafetlerinin altında kırmızımsı siyah çizgiler görünüyordu. Tıpkı Tekmeci Tavşan, İkiz-kuyruklu kurt ve  Pençeli Ayı’nınkine benziyordu.

Hajime’nin sağ eli seğirdi, sıkıca kapattığı gözlerini hafif bir şekilde açtı. Titreyen odağı sağ eline düştü. Yumruğunu sıktı. Elini yere koydu ve az bir mesafe boyunca sürükledi. Bunun sonucunda bir ses oluştu ve sesi duyabildi. Hâlâ yaşıyordu. Yavaşça kalkmadan önce elinin kontrolünden emin olmak için yumruğunu birkaç kez sıktı ve serbest bıraktı.

“…Sonunda hatırladım, büyülü canavarların eti yenmemeliydi… Ahhh tam bir aptalım… pekâlâ, yememem gerekse bile çoktan yedim… Gerçekten bir aptalım… Ahahahaha… AHAHAHHAHAHA…”

Hajime, yorgun bir ifadeyle kendine değer veren bir kahkaha attı. Açlığı azalmıştı ve fantom ağrısı bile az önce çektiği acıyla birlikte uçup gitmişti. Acı hissetmeyeli uzun zaman olmuştu. Daha doğrusu, vücudu garip bir şekilde hafifti ve güçle dolup taştığını hissediyordu.

“Vücuduma ne oldu? Çok garip bir his…”

Değişim sadece dış görünüşünden ibaret değildi. Hajime de bununla ilgili bir rahatsızlık hissediyordu. Hem sıcak hem soğuk, bu hissi tarif etmek için yetersiz kalırdı. Sağ koluna yoğunlaşarak ince kırmızımsı siyah çizgileri ortaya çıkardı

“Uwah, iğ-, iğrenç, tamamen bir büyülü canavarmışım hissi veriyor… ne şaka ama. Oh doğru, statü plakam…”

Statü Plakasının varlığını tamamen unutan Hajime, ceplerini karıştırdı. Her nasılsa kazara kaybetmemiş gibiydi. Hajime vücudunun şu anki anormalliği hakkında bir şeyler öğrenebileceğini umarak durumunu kontrol etti.

“…Eh?” 

Hajime o kadar şok oldu ki, içgüdüsel olarak Kansai lehçesini yeniden uyguladı.

‘’NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE?! B-B-B-B-BUUUU RAKAMLAR NE BÖYLE?! BOZULMADIN DEĞİL Mİ? YANİ BU KADAR YÜKSE- OH, YOK ARTIK! İKİDEN FAZLA BECERİ ELDE ETMİŞİM!’’

Geniş kapsamlı olarak bütün statüleri artmıştı. Yalnızca 8 seviye olmasına rağmen becerileri üç katına çıkmıştı.  Eğer seviyeler bir kişinin büyümesinin temsili olarak kabul edilirse Hajime’nin büyüme sınırlarını da aştığı açıkça görülebilirdi.

“Büyü Manipülasyonu?”

Kelime anlamıyla bakacak olursak 【Büyü Manipülasyonu】 kişinin büyüyü kontrol altında tutabilmesiydi.

‘’Bir ihtimal, daha önce yaşadığım garip duygu, büyü gücü müydü?’’

Tıpkı öncesinde olduğu gibi Hajime konsantre oldu ve 【Büyü Manipülasyonu】’nu denedi. Hajime konsantre olmaya başlar başlamaz ince, kırmızımsı siyah çizgiler tekrar ortaya çıktı.

Bütün duygularının sağ elinde toplandığı bir görüntü hayal ederken bir kez daha garip hissi yaşadıktan sonra büyü yavaş ve kontrolsüzce yayılmaya başladı.

“Whoa, whoa, oh~?”

Denemeler yaparken Hajime istemsiz bir şekilde heyecanına yenik düşerek çığlıklar attı. Sağ elinde toplanan büyü gücü, eldivenin üzerine dönüşüm büyüsü kullanabilmesi için kazınmış olan büyülü çembere girmeye başladı. Hâlâ şaşkın olsa da dönüşüm yapmaya çalıştı ve  zeminin kolayca yükselmesine neden oldu.

“C-ciddi misin? Büyülü söz söylememe gerek yok mu? Prensip olarak büyülü canavarlar dışında büyüyü kimse doğrudan manipüle edemez… Büyülü canavarların etini yemek bana bu özel karakteristiği mi verdi?”

Tam üstüne basmıştı. Hajime, gerçekten de büyülü canavarların eşsiz karakteristiğini elde etmişti. Devamında, aynı şekilde 【Yıldırım Örtüsü】 becerisini kullanmak istemişti 

“Pekâlâ… bunu nasıl yapmalıyım acaba? 【Yıldırım Örtüsü】 elektrik akımıyla ilgili değil mi? Yoksa? İkiz-kuyruklu kurtların kuyruklarındakiyle…”

Ne kadar denerse denesin hiçbir değilim yoktu. Hissedilebilen büyülü gücün aksine herhangi bir ipucu olmadan Yıldırım Örtüsü’nü nasıl kullanacağı hakkında hiçbir fikri yoktu. “Mmmmm!” Bir inilti ile dönüşüm yapmak istediğinde net bir zihinsel imaja sahip olmanın önemini hatırladı. Eldivenindeki büyülü çemberin üzerine pek formül yazılmadığından dönüşüm sırasında işleyeceği nesneye net bir zihinsel görüntü aktarması gerekiyordu.

Hajime, statik elektriğin cızırdadığını hayal etti. Ardından sağ elinin uçlarından kırmızı elektrik kıvılcımları ortaya çıktı.

“Oo~, işe yaradı… Görüyorum ki, hayal gücü büyülü canavarların özgün büyüsü için baya gerekli bir şeymiş. ”

Bundan sonra elektriği defalarca serbest bıraktı. Ancak İkiz-kuyruklu kurtlar gibi saldırılar gerçekleştirilemiyordu. Muhtemelen, adından da anlaşılabileceği gibi 【Yıldırım Örtüsü】 yalnızca vücut etrafında kullanılabilirdi. Hajime’nin denediği gibi iletilebilecek ölçüde bir beceri değildi. Akımı ve voltajı ayarlaması için hâlâ pratiğe ihtiyacı vardı.

Son olarak 【Demir Mide】 temel anlamıyla alınabilirdi. Büyülü canavarların etini yemek, herkesin bağışlanma için yalvarmasına sebep olacak bir acıya maruz kalmasına sebep olurdu. Ancak zindanda yiyecek başka bir şey seçilemeyeceğinden acı ve açlık arasında bir seçim yapmak zorundaydı. Böylesine olağandışı seçimlerle karşı karşıya kalan Hajime, belki de yeni becerisinin bu sorunu çözmeye yardım edebileceğini umuyordu.

İkiz-kuyruklu kurtlardan biraz daha et çıkardıktan sonra onları pişirmek için Yıldırım Örtüsü’nü kullandı. Beklenildiği gibi açlığını giderdikten sonra artık çiğ yemek yemesine gerek kalmamıştı. Yoğun kokulara dayanmaya çalışırken etleri iyice pişirmişti.

Sonrasında kararını verdi ve yedi. On saniye… bir dakika… on dakika… hiçbir şey yaşanmadı. Hajime arka arkaya etleri pişirip yemişti fakat sonucunda şiddetli ağrılar çekmemişti. Hajime Demir Mide’nin etkisiyle mi, yoksa kendi iradesinden kaynaklandığını bilmiyordu ama her halükârda memnundu. Her ısırığında gelen cehennemin tadı nihayet gitmişti.

Kalbindeki memnuniyeti sağladıktan sonra Hajime geçici olarak üssüne dönmeye hazırlandı. Pençeli Ayı’ya karşı zafer kazanma şansını artırmak için yeni güçlerini bir süre boyunca güçlendirmek amacıyla çaba sarf etmesi gerekiyordu.

Etleri İkiz-kuyruklu Kurtların derilerinden ayırmak ilk seferkine kıyasla daha kolaydı. Eti taştan yapılmış kaplarda saklayan Hajime, dikkatli bir şekilde Tanrı Kristalinin bulunduğu üssüne doğru yola koyuldu.

～～～～～～～～～

Hajime’nin üsse geri dönmesinden ve dönüşümle diğer becerilerini geliştirmeye başlamasından bu yana birkaç gün geçmişti. Bütün becerileri güzelce gelişiyordu. Bunların arasında dönüşümde bir değişiklik olmuştu, bir türetme becerisi kazanmıştı. Bu 【Mineral Değerlendirme(Değer biçme)】 idi. Kraliyet başkentinde, krallığın emrindeki  Sinerjistler arasında bile, sadece en yüksek rütbeye sahip olanlar bu yeteneğe sahipti. Tipik olarak değerlendirme tipi büyü, saldırı tipi büyü ile karşılaştırıldığında daha fazla büyülü formül gerektiriyordu. Kaçınılmaz olarak sadece yeterince büyük olan büyülü çembere sahip tesisler bunu gerçekleştirebiliyordu. Ancak bu beceriye sahip olan bir kişi için herhangi bir minerale temas ettiği sürece o minerali sadece basit bir büyülü söz ve büyülü çemberle analiz edebilrdi. Gizli bir yetenek değildi ancak uzun yıllar boyunca dönüşüm kullanılmanın ustalaştırılmasıyla elde edilebilecek eşsiz bir beceriydi.

Hajime derhal etrafındaki mineralleri iyice inceledi. Örneğin yeşil ışık taşı üzerinde 【Mineral Değerlendirme】 kullanması, Statü Plakasının üzerinde yazıların dökülmesiyle sonuçlanırdı.

Bu son derece basit bir açıklamaydı ama bilgiyi tam anlamıyla takdir etti. Hajime merakla düşünürken yüzünde bir sırıtış ortaya çıktı. Etrafta gezip yararlı mineraller bulduktan sonra Hajime yaratacağı silah için vazgeçilmez bir mineral keşfetti. Silah yalnızca ortağı değil, aynı zamanda onun kozu olacaktı.

Hajime açıklamayı gördüğünde aklından bin bir türlü eğlenceli şey geçti. Yanıcı Taş tıpkı Dünya’daki barut olarak adlandırılan madde ile aynı rolü paylaşmıyor muydu? Eğer durum buysa, dönüşüm becerisini kullanmadan saldırı gücünü nasıl en üst düzeye çıkarabileceğini keşfetmişti. Bu ona büyük bir heyecan vermişti. Silahını üretmek için muhtemelen çok büyük bir çaba ve deneme-yanılma gerekecekti. Bununla birlikte, nihayetinde bir saldırı aracı elde etmek için onu sayısız kez kurtarmış olan dönüşümü kullanabilmek, Hajime’yi inanılmaz derecede mutlu etti.

Böylece, ciddiyetle zamanını dönüşümden başka bir şeye harcamadı. Yemek yemeyi, uyumayı hatta binden fazla kez başarısız olduktan sonra Hajime sonunda yapmayı planladığı şeyi başarıyla tamamladı.

Ses hızının üzerindeki hızıyla en kısa mesafeden uçup ezici gücünü hedeflerini öldürmek için kullanan modern bir silah.

Bölgedeki en sert cevher kullanılarak –Taur Taşı- yaklaşık altı cm genişliğinde, altı yuvarlak döner kartuşlu, dikdörtgen namlulu bir silah. Mermiler de ayrıca sıkıştırılmış Yanıcı Taş tozundan ve Taur Taşından yapılmıştı. Başka bir deyişle, bu altıpatlar tipinde bir tabancaydı. Üstelik mermiler yalnızca yanıcı taşın patlayıcı gücüne sahip olmakla kalmıyor, ayrıca Hajime’nin eşsiz büyüsü 【Yıldırım Örtüsü】 ile elektromanyetik bir itişle mini bir raylı top benzeri bir silaha dönüştürülmüştü. Maksimum gücü bir anti-materyal tüfeğinin on katıydı.

 ‘’Sanırım bundan sonra her zaman beraber olacağız. O zaman sana bir isim vermeliyim değil mi? Hmmm… Buldum! Bundan sonra sana Donner diyeceğim.’’

Her nasılsa Hajime partnerine bir isim verme ihtiyacı duydu.

“…Durum buysa, o canavar bile… kaçması… mümkün değil!”

Donner dışında gözlerinin önünde modern silahlara atıfta bulunan binlerce denemesinden geriye kalan silah parçalarına bakarken hafifçe güldü.

Genellikle ‘’Dönüşüm’’ becerisine sahip ‘’Sinerjist’’ gibi yaygın bir meslek sınıfının yapabileceği ustaca bir kılıç veya zırhtan daha fazlası olamazdı. Fakat şu anda kılıç ve büyü dünyasında geleneksel bir silahın doğduğu andı.

～～～～～～～～～

Telafi etmeye çalışacağım…

The post Arifureta Shokugyō – Cilt 1, Bölüm 10: Donner appeared first on Türkçe Light Novel.

“Ödünç aldım!”

Ertesi gün beden dersi için Hirata okula başvuruda bulunarak güç ölçüm cihazını ödünç almayı başardı. Horikita’nın atletik olanların üstünlüğüne dayanan planı, kendine güvenenlerin güçlerini birleştirecek bir plandı. Basit ama işe yarayabilecek bir plan.

Özellikle de, erkeklerin tamamen güce dayalı rekabet edeceği birkaç yarışmadan fazlası vardı.

“Herkesi tek tek inceleyelim. Bakalım hangi kolumuz daha güçlü? Bana sonuçları söyleyin ki not edeyim. İki cihaz aldım; hem daha verimli sonuçlar alır hem de zamandan tasarruf ederiz.” dedi, Hirata.

Bunu söyleyerek bir cihazı yanındaki Hondou’ya diğer cihazı da diğer yanında ki Yukimaru’ya verdi. Bir elin nesi var iki elin sesi var mantığıyla hareket etmek istiyordu belli ki. Ama bu konuşmaları duymazdan gelen Sudou cihazın birini kapıp zorla aldı.

“Benden gönüllüyüm, Hirata. Eğer benden başlarsak yüksek standartlar belirleyebiliriz.”

Mantığını tam olarak anlayamamıştım ama gücüyle övünmek istediğini ap açıktı…

“Um… öyleyse diğeri de Sotomura-kun olsun.”

Zorla değişiklik yaptırıldığı için, başlangıç noktasının bir kez daha ayarlanması gerekiyordu.

“Bakmaya devam et Ayanokouji. İşte, sınıfı taşıyacak adamın gücü bu.”

Sudou özgüven patlaması yaşayarak gülüyor, kendisini gösteriyordu. Zorla kendisini ilk sıraya yerleştirmişti oysa ki.

“Uraaa!”

Mücadele ruhuyla dolu Sudou’nun omuzu, cihazı sağ elinde tuttuğu sırada sallandı.

Cihazın ekranındaki sayısal değerler hızla yükseliyordu. Bir anda 50’nin üzerine geçti ve 60’a çıktı derken 70’e kadar yükselmeye devam etti. Ardından dijital olarak görüntülenen değer 82,4 kg da durdu. Etrafta kısa süreli bir uğultu patlak verdi.

“Epey güçlüymüşsün!” diye mırıldandı Kouenji.

“Heh. Çünkü hep antrenman yapıyorum, doğal. Hey, sen de yap Kouenji.”

Tahrik etmeye çalışır gibi bir hali vardı, cihazı teslim ederken Kouenji’ye değerini gösterdi.

“Hiç meraklı değilim. Beni görmezden gelebilirsiniz.”

Tırnaklarını törpülemeye devam ediyor, arada bir parmaklarını üflüyordu.

“Yoksa kaybetmekten mi korkuyorsun? Tabii böyle bir sonuçtan sonra anlaşılabilir bir durum.”

Çok ucuz bir kışkırtma taktiğiydi bu… Ancak Kouenji  yüzüne bile bakmadı. Cevap vermeye niyeti yok gibiydi.

“Tch… hey Ayanokouji.”

Sudou’nun hemen yanında dikildiğim için cihazı elime tutuşturdu.

“Hayır gerek yok, sonra hallederim.”

“Huh? Sen de mi? Dalga geçmeyin artık. Sırayla yapacak herkes işte.”

Kendini zorla sıranın başına koyan Sudou’yla uğraşmamayı tercih ediyorum..
En yakında kim varsa ondan başlanacaksa… 2. kişi ben oluyorum.. Off..

İkinci kişinin ben olunca da …..  işler biraz karışıyor tabii.

Sudou’nun 82,4 kg’ının oldukça yüksek bir değer olduğunu anlayabiliyorum ama lise bir öğrencileri için ortalamanın ne olduğuna dair hiçbir fikrim yok ki..

Geçmişte yüzlerce hatta binlerce kez bu tür ölçüm cıhazlarını kullandım ama yaşıtlarımın ortalamasının ne olduğunu daha en ufak bir fikrim bile yok.
Kişisel kayıtlarım dışında hiçbir kayıt tutulmamıştı.

“Hey Sudou. Bir lise öğrencisinin ortalama gücü ne kadar olur sence?”

“Ha? Bilmem. 60 civarı falan olması gerekmez mi?”

“60, ha…?”

Monitörünü görebileceğim şekilde cihazı tuttum. Kolunuzdaki güç, kaslarınızın ne kadar kalınlığıyla ölçülmez sadece…

Elbette alakası yok demiyorum ama önemli olan ön kolda bulunan brachioradialis kası ve fleksör carpi radialis kası olarak bilinen kaslardır..

Cihaz, ön kol kaslarının kasılmasına neden olarak tendonların çekilmesiyle  parmakların bükülmesine neden olur. Bu nedenle bu özel kas demetini çalıştırarak kişi kavrama kuvvetini geliştirebilir. Başka bir deyişle, belirli bir miktarda kas kütlesine sahip olduğunuz sürece nasıl antrenman yaptığınıza bağlı olarak da, 100kg’ı aşmak mümkündü.

Doğal olarak bunu başarmak için uzun süre kol kası çalışmak yeterli oluyor..

Yavaş yavaş koluma kuvvet ekleyerek cihazın artışını kontrol altına aldım. Sonra 44’ü geçince ince ayarlamalar yapmaya başladım. 55’i geçtikten sonra biraz daha ekledim ve 60’ın biraz üzerine ulaşınca üzerine kuvvet eklemeyi bıraktım.

“… Yapamam daha fazlasına çıkamam.”

Bunu söyleyerek ölçüm cihazını bıraktım ve yanımdaki İke’ye verdim. Ardından da Hirata’ya bildirdim.

“60,6 çıktı.”

İlgisizce bir şekilde söyledim.

“İyi… oldukça güçlüsün, Ayanokouji-kun.”

Etkilenen Hirata bana doğru döndü ve gülümsedi.

“Ha? İyi de, bu ortalama değer değil miydi? Yüksek bir değer mi?”

“Ortalamanın bundan daha az olduğunu düşünüyorum. 45-50 civarıdır herhalde?”

“Hirata… 42.6 yaptım. Bana ufak bir bonus ver de 50 olsun.”

İke rapor vermeye geldi. Küçük bir bonus için istekte bulundu. Buruk bir şekilde gülümsedi ama Hirata bilgisayarına 42.6 diye not aldı.

Sotomura 41, ondan sonra gelen Miyamoto ise 48 yaptı. Kesinlikle 50 puanın altında bir çok kişi çıktı…

“Demek… bu yüzden 60…yüksek…”

Anlaşılan Sudou gibi birine genel ortalamayı sormak yanlıştı. Normal ortalamayı bilmesi mümkün değildi ki.. 

Ortalamaya girip yarışmalara katılmaktan kurtulmayı düşünmüştüm ama çok büyük hesaplama  hatası yaptım anlaşılan.
Bu oranla, bazı Önerilen Katılım etkinliklerine katılmam gerekecek, off.

Kouenji’yi bir kenara bırakırsak sınıfta 2. oldum. Büyük bir pot kırmışım gibi hissediyordum.

3. sırada 57.9 alan Hirata vardı.

Düşündüğüm gibi, onun gibi güçlü birisi iyi bir sonuç elde etti.

Öte yandan tüm sınıfı spor festivalinde taşımak isteyen Sudou sınıf arkadaşlarının sonuçlarını görünce hayal kırıklığını gizliyemedi.

“İnanılmazsınız, benim sınıfım… benim dışımdaki herkes işe yaramaz çıktı, inanamıyorum. Ayanokouji’den sonrası gelmese de olur şuan.”

Belki doğruyu söylüyordu bunu bilemem ama herkesin yüzüne söylemesi fazla garip oldu…

Erkeklerin güç ölçümü bittikten sonra bu kez kızlar ölçüm cihazını aldı. Sanırım erkekler de olduğu gibi kızlarda da güç kullanılması gereken karışık yarışmalar var.

Hirata hala ölçülen sonuçları Sadece Önerilen Katılım etkinlikleri çerçevesine dolduruyor ve bir araya getiriyordu.

“Halat çekme ve çok yönlü halat çekme yarışmaları basit bir şekilde kavrama gücüne göre sıralanabilir. Sudou-kun, Ayanokouji-kun, Miyake-kun ve ben.”

“Hey, bir şeyi merak ediyorum, bu çok yönlü halat çekme yarışmasını hiç duymamıştım. Sen nasıl öğrendin.”

“Ben de hiç duymamıştım bu yüzden araştırdım. Tam olarak duyduğun gibi dört yönden ip çekeceğimiz bir yarışmaymış. 4 sınıftan 4 kişi seçilecek ve toplam 16 kişi halat çekecek.”

Gücün önemli olduğu normal halat çekmenin aksine burada taktikler önemli olacak demek…

Hirata çok yönlü halat çekme yarışması için katılımcıları yazmaya başladı.

“Hey Hirata, hiç katılma şansımız yok mu?”

“Şöyle söyleyim. Örneğin çöpçü avında atletizmden ziyade şansın önemli olduğunu düşünüyorum.”

“Şans ha? Öyleyse nasıl karar vereceğiz?”

“Basit bir yol seçelim. Taş-kağıt-makasa ne dersiniz?”

Bunun ciddi Hirata’ya yakışmadığını düşündüm ama şaşırtıcı derece makul bir teklif olabilirdi.

Bir bireyin hayatında şans beklenmedik şekilde büyük bir faktördür. Belirsizdir ama şans sayesinde bir bireyin hayatının 180 derece değişmesi mümkündür de.

Yetenekli olsa da bir firmanın çalışanı olarak kalan insanlar var ancak yetenek olmadan da başkan konumuna gelmeyi başaran insanlar da var, mesela.

Böyle yaşanan örnekler, şans faktörünün varlığını kanıtlıyor işte..

Tabii ki genel faktörler çoğu zaman asıl nedendir. Ama spor festivalindeki çöpçü avı için sadece taş-lağıt-makas yeterli olacaktır diye düşünüyorum ben de.

Taş-kağıt-makas oynamak için birkaç kişilik gruplara ayrıldık. Tabii ki katılmaya niyetim yoktu. Sadece kaybetmek için dua ederek ilk tura katıldım, kazandım.

Sonra kaybetmek için yalvararak dua edip 2. tura katıldım.  (bu arada 2.tur finaldi) Yine yendim ya. Şansın bende olmaması gerekiyordu.

Üç erkek ve iki kız 2.turda yendiği için, kazanan beş kişinin katılmasına karar verildi.

“Ayanokouji-kun, Yukimura-kun, Sotomura-kun, Mori-san ve Maezono-san. Beşiniz katılıyorsunuz o zaman.”

Sonradan Sudou’yu da ekledik. Altımız çöpçü avına katılacağız.

“Kopou! Ben çöpçü avına seçildim! Kopou!”

Sensei gözlerini devirip kafasını çevirdi.

“Neden taşı seçtim ya? Kopou!”

“İyi de anlaşıp oynadık zaten…”

Bu yaşadığım şeye ne deniyor şimdi? Şans mı şanssızlık mı? Ben söyleyeyim… Kesinlikle şanssızlık…

“Kıskanıyorum—“

İke kazananları kıskandığını dile getirdi.

Şans dediğimiz şey, kişinin bakış açısına göre değişmesi ilginçti. Hayır ya…

Pozisyonumu başka birine devretmek istediğimi söyleyecektim ancak tek bir cümle bile bir tartışma yaratabileceğinden yapmamayı tercih ettim.

Ayrıca katılmak istemeyen Sensei gibi öğrencilerin de memnuniyetsizliğini görebiliyordum.

Bu tarz kaırşıklıklar sayesinde katılım listesi de tamamlanmıştı… Şimdi itiraz edersem, farklı anlamlandırılacaktı.. Off ya.

“Bitti.”

Hirata tüm yarışmalara katılacakları belirledikten sonra yaptığı listeyi kapattı.

Sınıfın sakinliğini yeniden kazandığını görünce rahat bir nefes aldı. Ancak bu sadece geçici bir meseleydi, yapılacak antrenmanlara ve diğer sınıflardan edinilen bilgilere bağlı olarak büyük değişikliklere uğrayacak kısımlar olacaktı elbette.

“Az önce karar verdiğimiz bilgiler son derece önemli ve başka sınıflar tarafından öğrenilmesini istemiyoruz. Bu yüzden kendi sıranızı ve ortağınızı yazmanızı istiyorum. Böylece geride hiçbir kayıt kalmayacak.”

Hirata gibi her şeyi hesaba katan biri için, bu öngörü uygundu. Tabii, kaydetmek için telefon kullanırlarsa, bilginin nereden yayılacağını bilemeyiz.

Bilgisayarını herkese dolaştırıldı. Sınıfın durumunu izlerken Horikita konuşmaya başladı.

“Neyin var, Ayanokouji-kun? Yüzün soluvermiş.”

“İstekli olmayan katılımcılar seçildi… Rahatsız oldum.”

“Yapabileceğim bir şey yok. Bu sınıfta atletik öğrenciler ve atletik olmayan öğrenciler arasında dağlar kadar fark var.”

“Doğru, haklısın.”

Sadece Tavsiye Edilen Katılım etkinliklerine kimlerin katılacağına karar verildi…

Beklenildiği gibi en çok katılıma sahip olanlardan biri Sudou. Dayanıklılığı hakkında endişeleneceğimiz noktaya kadar tüm yarışmalarda yarışacaktı.

Kızlara gelirsek, Horikita ile başlayarak bir çok öğrenci 3 etkinliğe katılacak.

Talihsizlikler beni bulduğu için 2 etkinliğe katılmak zorunda kalıyorum…

Tabii ki, bu karar son değildi.  Yerimi alabilecek birisi çıkarsa ortaya hemen değiştirme niyetindeyim. Şimdilik sorun yokmuş gibi davranacağım o kadar.

Hayır.. Benim bu işi başkasına ne pahasına olursa olsun paslamam gerek.

Merhabalar baylar ve bayanlar, ben çevirmeniniz Viztorio. Birkaç bölümü ben atmamıştım bazı teknik sorunlardan dolayı ama geri döndüm ^-^ Mümkün olduğunca her hafta bölüm atmaya çalışacağım. İyi okumalar…

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 7 : Taş- Kağıt- Makas Oyunu appeared first on Türkçe Light Novel.

Ders bittikten sonra, boş vaktimi birisine mail atarak değerlendirmek istedim. E-postayı attıktan sonra başımı kaldırıp Kariuzawa ile göz göze geldim.

Off. Bu kızla göz göze gelmek mantıklı değil ya.

Gözlerimle etrafta onu ararken tesadüfen bana baktı büyük ihtimalle. Bakışlarımdan da anlamıyor olacak ki 2 kız arkadaşıyla sınıftan çıkıp gitti.
 

Düşündüğüm gibi onunla direkt olarak iletişime geçmediğim sürece anlamayacak ne kast ettiğimi.

Çantamı elime aldım ve Karuizawa sınıftan ayrıldıktan 1 dakika sonra odama dönmek için sınıftan ayrıldım.

“Hey!”

Merdivenlerden ana girişe doğru inerken, yalnız olan Karuizawa bana seslendi, durakladım.

“Gitmemiş miydin, sen?”

“Tam gidiyordum ama bana bir şey söylemek istediğini düşündüğüm için bekledim. Yanlış mıyım?”

Şaşkınlığımı gizleyemedim.

“Biraz.”

“Güzel. Benimde seninle konuşmak istediğim bir mesele var. Vaktini ayırabilir misin?”

‘Devam et.’ Karuizawa’yı konuşmaya zorladım.

“Bana gönderdiğin e-posta. Niyetini öğrenmek istiyorum.”

Bunu söyleyerek telefonunu açtı ve e-postayı gösterdi. Şu yazıyordu:

‘Bir sebep bul ve Horikita’nın görüşüne itiraz et ardından Kushida’ya fikrini sor.’

Bu Karuizawa’ya (sınıfın ortasında yapması için) verdiğim talimattı.  

“Güzel bir doğaçlama yeteneğin varmış. İyi itiraz ettin.”

“Açıkçası Horikita-san’ın fikri mantıklıydı.Kushida-san’a sorma olayını da tam olarak anlamadım. Bu isteğinin anlamı neydi?”

“Davranışlarımın her birinin arkasındaki anlam için endişelenirsen işimiz iş seninle. Dahası, sorsan bile cevap vereceğimin garantisini sana vermem, veremem. Neyi kast ettiğimi anladın herhalde.”

“Bana arkasındaki nedeni sorgulamadan emirlerine uymamı söylüyorsun. Anladım.”

“Evet, demek istediğim bu.”

İtaatkar Karuizawa daha fazla bilgi istemeye çalışmadı.

“Peki öyleyse, bana fikrini söyle. Elini kaldırmadın ama sence hangisi mantıklı olandı?”

“İkisi de mantıklıydı bence. Mühim olan insanların nasıl hareket ettiğidir.”

“Bu nasıl bir cevap ya. Gerçekte ne düşündüğünü cevaplamadın.”

“Maalesef ki seçim yapmamak gibi basit bir politikam var.”

“… Ne demek istiyorsun? Anlamıyorum. Ne yapmak istiyorsun? Amacın diğer tüm sınıfları kaosa süreklemek mi? Veya D Sınıfını A Sınıfına mı yükseltmeyi düşünüyorsun?”

“En azından Horikita böyle düşünüyor.”

“Demek istediğim bu değil ki.”   Karuizawa bana dik dik bakıp iç çekiyordu.

“Benim sana sorduğum şey Horikita-san’ın ne düşündüğü değil. Bana neyi öngördüğü ve neyi amaçladığını söylemeni istiyorum.”

“Şöyle diyeyim o zaman. A Sınıfına yükselmek gibi bir merakım yok. Ama bu sınıfı, A Sınıfına yükseltmek için hazırlanmanın çok kötü bir fikir olmadığını düşünmeye başladım.”

“Bu da ne demek şimdi? Tam olarak anlamadım. Niyetin ne kadar küçümseyici anlayamıyorum farkı?”

Chabashira-sensei’nin buraya gelebilir, en iyisi burada bu konuşmayı bitirmek.

“Şimdi kelimelere döksem bile bana inanmayacaksın, zaten şuan kanıtım da yok. Şimdi, ilerde bana sorgusuz sualsiz inanman için bir ipucu vereceğim sana. Bu spor festivalinde D Sınıfının içinden bir hain çıkacak ve bu kişi D Sınıfından dışarıya bilgi sızdıracak.”

“Bekleyecek miyim yani? Bu sözlerinde ciddi misin?”

“O zamanlar geldiğinde bana inanıp hak vereceksin. Benim şimdiye kadar gördüklerim bunlar.”

“Ne demek istiyorsun. detayları anlatsana!”

“Şuan sana bilgi veremem. Ama zamanı geldiğinde sana herşeyi anlatırım. Şimdi git burdan, gereğinden fazla birlikte durduk.”

“Uyarmasan bile gidecektim. Senin gibi kasvetli biri ile görülürsem değerim düşer. Ama … eğer bir hain ortaya çıkarsa… üstesinden gelebilir miyiz?”

“Evet. Bunun için çoktan hazırlıklarımı yaptım.”

Bunu söyleyerek ona telefonumu gösterdim. Tabii ki Karuizawa bunun tam olarak ne olduğunu anlamayacaktı.
Tatmin olmamış bir yüz ifadesiyle merdivenlerden aşağı inip uzaklaştı.

Uzaklaştığını görünce derin bir nefes aldım. D Sınıfının stratejisi az çok sağlamlaşmıştı. Tabii benim kurduğum strateji de.

Şuan, müttefiğimiz A Sınıfının ne tür plan kurduğu önemliydi.

Katsuragi’nin kişiliğini göz önüne alırsak muhtemelen sağlam bir plan uygulayacaklar ama …
Sakayanagi’nin varlığı doğal olarak Beyaz Takım için ve D Sınıfı için olumlu bir etki sağlayabilir.

Mesela, 2 kişinin denize düştüğünü ve sadece bir can simidi olduğunu varsayalım. Kurtarılması gerekenlerden birisi sağlıklı bir birey, diğeri ise engelli bir birey.
Anlatmaya çalıştığım,  böyle bir durumda sağlıklı bireyin sırf engelli nedeniyle can simidini engelli bireye verme zorunluluğu olmaması. Birisinin savaşamayacak veya kendini koruyamayacak bir engeli varsa, can simidini ondan çalınabilir de. Eğer gerekirse fiziksel şiddet bile uygulanabilir…

Demek istiyorum ki, her insanın doğasında vardır yaşama isteği.

Acil bir durum söz konusuysa, kimse vereceği kararın yasal olup olmasına bakmaz... Ölüm kalım meselelerinde, herkes önce kendisini düşünür, kim haklı, kim haksız tartışılmaz bile.

Sırf Sakayanagi’nin sağlığının spora el vermiyor diye, ona ayrıcalık tanımamız yada ona nazik davranmamız gerekmez.

“Ama yine de…”

Derin bir geçmişe sahip olan Karuizawa, insanları ve duyguları okumakta düşündüğümden daha iyiydi. Her şeyden öte, çevresini yönetebilmesi, liderlik etmesi çok iyiydi.
 

Böyle bi’ görüşmeyi beklemiyordum ama bu işi de böylece çözmüş oldum. Şimdi odama rahatça dönebilirdim.

Cilt 5 Diğer Bölümler İçin Tıklayınız~

Önsöz, Sudou Ken’in Monoloğu

Bölüm 1 – Ve Spor Festivali Başlar

Bölüm 2 – Spor Festivaline Dair

Bölüm 3- Horikita ile Ayanokouji Kazanma Stratejisi Peşinde

Bölüm 4- Can Sıkan Tehdit

Bölüm 5 – D Sınıfı Strateji Planlaması

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 6 : İpucu appeared first on Türkçe Light Novel.

Bir ay sonra başlayacak olan spor festivali için tüm hazırlıklar başlamıştı.
 
Chabashira sensei, Haftada 2 saatlik strateji toplantısı hakkı verilerek dilediğimiz gibi kullanabileceğimiz söyledi…
Bu toplantıyı nasıl değerlendireceğimiz, bize bırakılmıştı.

Aslında karar verilmesi gereken 2 konu var diye düşünüyorum. 

Evrensel Katılım yarışmalarında, katılım sırasına nasıl veya neye göre karar vereceğiz?
Ve Yalnızca Tavsiye Edilen Katılım Yarışmalarına kimler katılacak?

Bu sorulara göre alınacak kararlar, yarışmanın sonucu büyük ölçüde etkileyecek, bu kesin.

Sahneyi artık size bırakıyorum dercesine bakışlar atan Chabashira-sensei, tek kelime etmeden sınıfın arka tarafına geçti. Muhtemelen bizi uzaktan gözetlemeyi planlıyordu.

Tam bu noktada, -sınıfın lideri-, Hirata inisiyatif kullanıp söze girdi.

“Spor festival için antremanlar yapmaya başlamadan önce ele almamız gereken birkaç konu olduğuna inanıyorum. Mesela, iki yarışmaya hangi sıra ile kimlerin katılacağı gibi. Önce bunları netleştirirsek, daha iyi olacak.”

“Karar vermekten bahsediyorsun ama bu nasıl olacak ki?”

Sudou’nun bakış açısından konu farklı bir yöne geçmeye başladı.

“Evet, Mesela Evrensel Katılım yarışmasında…”

Hirata açıklamasının daha kolay anlaşılmasını istiyor olacak ki, eline bir tebeşir aldı ve tahtaya yazmaya başladı.

Bu tür şeylerde yeteneği olan birine benziyordu.

 “Gönüllü Olanlar ve Yetenekli Olanlar“ Tahtaya bu ikisini yazdı.

Hirata açıklamasına bir dipnot ekledi.

“Geleneksel gitmek en etkilisi olacak diye düşünüyorum. ‘Gönüllü olanlar’ sistemi, isteğe göre sıralanacağımız sistem. ‘Yetenekli Olanlar’ sistemi ise yeteneğe göre sıralanacağımız sistem. Bu ikisinden birisi iş görür değil mi? İkisinin de artı ve eksi yönleri var, elbette. Gönüllü Olanlar’ sisteminde artı yönü profesyoneller kendi istediği yarışmada yer alacak ve hem eğlenip hem bizi temsil edecekler. Eksi yönü ise, aynı yarışmaya fazla talep olması durumunda herkesin istediği yerine gelmez ve eşitsizlik doğar.” dedi.

Herkes istediğini seçerse, kaçınılmaz sonumuz, Hirata’nın eksi yönünü anlattığı kısım olur..  Ancak duygusal sorunları kolayca azaltabiliriz bu yöntemle.

“Evet, ‘Yetenekli Olanlar’ sistemi ise…. Bu aşırı basit ve en yeteneklilerin kazanmasını sağlamak için ideal bir sistem. Artıları ‘Gönüllü Olanlar’ sistemine göre kazanma şansının daha fazla olması ama yalnızca güçlü bireylerin yeteneklerine dayandığı için, diğerlerinin kazanma şansını azaltıyor.. Bir de, herkesin isteğinin görmezden gelinmesi konusunda beni endişelendiriyor. Teoride Yalnızca Önerilen Katılım’ etkinlikleri için de aynı şey geçerli diyebiliriz. Kısacası ikisinin de avantajları ve dezavantajları mevcut. Benim aklıma kaba taslak bu ikisi geldi, farklı fikri olan veya düşüncesini paylaşmak isteyen varsa, çekinmesin lütfen.”

Hirata açıklamasını bitirdi. Sözlü açıklamadan avantaj ve dezavantajları anlamayanlar bile tahtaya yazılanlardan az çok kavrayabilirdi söylediklerini.

Öğrencilerin çoğu Hirata’nın hazırladığı planlardan birini kabullenmiş olmalıydı ki kimse başka bir plan ortaya atmadı.

“İkisini de değerlendirince en mantıklısı yeteneğe dayalı olan bence…? Sonuçta, herkes kabiliyetlerinin farkında.”

Sudou, bu sözleriyle seçimini yaptı.

“Eğer ben kazanırsam sınıfın kazanma şansı da artar. Bu da ayrıca bir kutlama sebebi.”

Anlatım şekli karmaşıktı ama doğruydu. Sudou’nun yüksek performans sergileyip sınıfımızı temsil etmesi, bu yarışmaları kazanmamız için çok önemliydi.

“Off… bu beni sinir ediyor ama doğru.”

‘Aynen ya..’

Sudou’un öz güven dolu sözlerini, kızlar fısıldayarak onaylamak zorunda kaldılar.

Ardından erkeklerden de Sudou’ya destek gelmeye başladı.

“Sporda pek iyi değilim. Genel Katılımcılığı bir kenara atarsak, Sudou YalnızcaTavsiye Edilen Katılım etkinliklerini devralmaya istekliyse onay vermekte bir sorun görmüyorum.”

Yukimura gibi akademik yeteneği olan öğrenciler atletizmde zayıf olurlar. Önemsedikleri akademik başarı olduğu için…

“Öyleyse karar verildi, yani? Yalnızca Önerilen Katılım etkinliklerine katılacağım.”

Sudou, özgüvenle açıkladı. Atletik olmanın önemini, akademik başarısı yüksek olan öğrencilere kanıtlamanın verdiği gururu yaşıyordu.

“Bu strateji herkes için uygunsa Sadece Tavsiye Edilen Katılım etkinliklerini bu şekilde yapabiliriz—“

“Bir dakika-“

Teklif sınıfın onayına verilecekti ki, bir ses duyuldu.

“Ek bir teklif sunacağım.”

Genellikle sessiz olan Horikita bu cümlesiyle sohbete katıldı.

Bir çok kişi bu beklenmeyen bu konuşmacıya şaşırdı ve ona döndü.

“Bu iki strateji arasında seçim yapmamız gerekirse, Sudou-kun’un söylediği gibi ‘Yetenek’ sistemini seçmeliyiz. Buraya kadar bir itirazım yok Ama bu strateji ile, yeneceğimizin bir garantisi yok.”

“Evet, doğru diyorsun.”

“Peki.. Hem atletik hem de atletik olmayanları birarada yarıştırabiliriz, bu şekilde kazanmak için oluşabilecek en iyi kombinasyon oluşacak ve bu en iyi potansiyellerini ortaya koyabilmelerini sağlayacak. Başka bir deyişle, hızlı olanlar ve yavaş olanlar eşleşecek.”

Yani, ilerde Sudou ve Hirata’nın arasında çıkabilecek bir çatışmayı engellemek için bir düzenleme yapılması gerektiğini savunuyor.. Eğer kazanmayı planlıyorsak, bu da bir seçenek tabii.

Fakat aynı zamanda, zayıf olanın acımasız bir şekilde ezileceği bir seçenek de…

“Dur bir dakika. Bu strateji aynı zamanda kazanma şansımızın düşeceği anlamına geliyor mu?”

İlk itiraz eden Shinohara adında bir kız öğrenci oldu. İyi bir sonuç elde etmek için, güçlü ile zayıf arasında bir bağ oluşturmak gerekiyordu. Ama bu riski göze almak zordur. Çünkü zayıf öğrencilerin, kazanma şansları artması gerekirken aksine düşürüyor…

“Bunu kabul edemem. Güçlü birisiyle yarışırsak tabii ki kazanamayız.  Ayrıcalıklar 3.sıraya kadar verildi bu yüzden ayrıcalık alma şansımı bir kenara bırakmak istemiyorum.”

‘Yapılacak bir şey yok. Bu, sınıfın iyiliği için.”

“Sınıf için olduğunu biliyorum….. ama özel puanlarımı kaybetmek istemiyorum.”

“Eğer sınıfımız kazanırsa herkese eşit olarak tazminat verilecek. Bu tatmin edici değil mi senin için?”

“Eğer ödül kazanırsak da sınavlarda kullanabileceğimiz test puanları elde etmiş olacağız, bundan vazgeçirmek haksızlık değil mi, peki?”

“Bu açıdan düşünerek kazanma arzunu anlıyorum. Ama yine de garip bir bakış açın var. Şimdi, sen bu kazanma ihtimalin olan puanlara güveniyorsun ki, derslerine çalışsan zaten bu puanlara ihtiyacın kalmaz. Hem sınavlarda kullanabilecek puanların 3.sıralara kadar düşürülmüş olmasının bir anlamı var mı? Yarışmaların sizin seviyenizdeki kişilerin kolayca kazanacağını mı düşünüyorsunuz gerçekten? Öyle kolay olsaydı adına spor festivali denmez, şuan burada strateji tartışıyor olmazdık.”

İkisi de ısrarcıydı, özellikle Horikita avantajları öne sürerek ve inatla saldırdı ama sonuç alamadı. 

“Herkes Horikita-san kadar akıllı değil. Herkesi aynı kefeye koymayın.”

“O zaman günlük ders çalışın. Bu konuda hiçbir bahaneyi kabul etmiyorum.”

‘Haklı.’

‘Doğru diyor.’

Horikita’yı destekleyen görüşler oluşmaya, duyulmaya başladı.

Horikita’nın verimlilik odaklı fikri Sudou ile başlayıp, atletik öğrenciler ve A Sınıfını hedefleyip sporda iyi olmayan öğrenciler tarafından desteklendi.

Shinohara hala sinirli gözükse de mücadele etme isteğini kaybetmiş gibiydi. Shinohara gibi en azından 3. sırayı alabileceklerini düşünen öğrenciler hala vardı.

Süvari savaşında ve üç ayaklı yarışta, Sudou gibi güçlü öğrencilerin eşleşmesi ya da atletik olmayan öğrencilerle eşleşmek… hangisinin daha iyi sonuç getireceği belliydi.

“Kabul et artık Shinohara. Senin yüzünden kaybedersek bunun sorumluluğunu alacak mısın, ha!?”

“Bu…”

Bu spor festivalinde atletik yetenekleri yüksek olanlar eğemen olacaktı.
Akademik yetenekler söz konusu olduğunda herkesin altında gözüken Sudou, burada bir yıldız gibi parlayarak sınıfın hakimi oluyordu.

Horikita ve Sudou’nun önerdiği ‘yeteneği’ öncelik haline getirme planı sağlam ve kolayca çürütülebilir türden bir plan değildi.
Shinohara’nın artık ne itiraz etmeye hakkı ne de savunacak hali kaldı. Bu tartışmanın sonu geliyordu.

“Dürüst olmak gerekirse ne kadar sıkıntılı, aptal insanlara konuşmak zorunda kalıyoruz… bu durumla hiç ilgilenmiyorsunuz. Telefonunuzla oynayacak kadar kaygısızsanız, endişeniz yoksa… neden kazanabilmemiz için bir yol düşünmüyorsunuz?”

“Bunu konuyu sana ve Hirata’ya bırakıyorum, anlaştık mı?”

Telefonumu kapatıp cebime koydum. Tartışma bitti— ya da ben öyle sanıyordum ki…

“Offf— bir dakikanızı alabilir miyim? İtiraz ediyorum. Shinohara’nın söylediği gibi diğer öğrencilerin başını belaya sokmaya ne gerek var ki? Gönüllülerin yarışması daha mantıklı. Böyle bir yaptırım ile sınıfı bir araya getirebileceğini mi düşünüyorsunuz gerçekten?”

Bunu söyleyen Karuizawa’ydı. Shinohara’yı koruyor gibi bir tavırla, Horikita’ya bakıyordu.

“Bir araya getirmek tam olarak bu demek. Anlıyor musun?”

“Anlamıyorum. Hemde hiç. Hey Kushida-san sen ne düşünüyorsun?”

Karuizawa karakterinin aksine sessizce etrafında olup biteni izleyen Kushida’ya seslendi. Kushida biraz şaşırmış gibiydi ama hemen düşüncesini dile getirdi.

“Zor bir soru. Her iki tarafında duygularını anladığımı düşünüyorum. Sanırım Horikita-san gibi bir sınıf olarak kazanmak isterdim. Shinohara-san’ın dediği gibi herkesin kazanma olasılığını da geride bırakmak istemiyorum.”

diyerek konuşmaya devam etti.

“Eğer alternatif bir plan varsa, o zaman iki görüşü birleştirmek ideal bir plan olacaktır. Hem birinci olanın hem de sonuncu olanın ikna olabileceği bir yol.”

Bu şekilde cevap verdi ve sınıftan birçok kişi sözlerinden hoşnut oldu. Belki de zaten bunun olacağını tahmin etmişti ama Horikita hemen devreye girdi.

“Elbette bunu da düşündüm. Her iki tarafında kabul edebileceği alternatif bir yol. Diğer bir deyişle test puanlarına ihtiyaç duymadığını düşünen akademik açıdan başarılı öğrenciler, başarısı düşük olan öğrencilerin kaybettiği puanları dengelemek için kazandıkları özel puanları kullanacak. Bu şekilde sınıfın tüm yükselişi ve düşüşü paylaşılacak. Eğer böyle olursa hiç kimse şikayetçi olmaz değil mi?”

Zafer ihtimalini yükseltmek yerine yenilgi durumunda riski dengeleyen bir plan, hmm..  

Bu durum belki daha kabul görür. Yine de kökten çözüm değil.

“Fena fikir değil, ha?” Çok fazla kaybımız olmayacak demektir.”

Sudou bu sözleri sarf ederken küçümseyerek güldü. Sanki ‘ne kadar acıklı bir grup’ der gibiydi.

“Ama bu sadece puanlar için geçerli değil mi? Ödülü kazanma olasılığı yine düşüşünü koruyor. Herkesin düşüncesi ne?”

Karuizawa itirazını dile getirdi. Sınıftaki kızları yanına çeker gibi bir hali vardı ki.. başarılı da oluyordu.

“… eğer Karuizawa-san itiraz ediyorsa sanırım ben de itiraz ediyorum.”

Karuizawa’yı takip eden kızlar birbiri ardına itiraz etmeye başladı.

“Hepiniz aptal mısınız? Sırf o itiraz etti diye mi itiraz ediyorsunuz? Bu çok mantıksız. Bu bir sınav bu yüzden kazanma amaçlı bir plan yapmamız gerek. Diğer sınıflarda eminim ki sizin gibi embesiller yoktur.”

“Horikita anlamıyor musun? Düşüncene karşıyım. Ve buna karşı olan başkaları da var, bu insanları da düşünün. Yarışmalar için tarafsızca bir karar verilmediği sürece kabul etmeyeceğim.”

Kızları birleştiren Karuizawa’dan beklenildiği gibi sözleri ile, Horikita’nın aldığı desteklerin önü kesildi.

“İkiniz de sakin olun. Ortak bir görüşe ulaşamıyorsak o zaman çoğunluk oylaması yapmaktan başka çaremiz yok.”

Sonucun böyle olması kaçınılmazdı. Durumu iyileştirmek için Hirata araya girdi.

“Bence oy kullanarak bu işi tarafsızca çözmeliyiz.”

“Eğer Yousuke-kun böyle diyorsa, katılıyorum…”

“… doğru. Ben de kavga etmenin zamanı olduğunu düşünmüyorum. Umarım herkes doğru kararı verir.”

Horikita hayal kırıklığıyla oturdu ve bana baktı.

“Ayanokouji-kun, sustur şu kızı lütfen.”

“Onu susturabilmemin hiçbir yolu yok, farkıdasın değil mi?”

“Son zamanlarda Karuizawa-san ile görüşmüyor musun, sen? Bu şımarık hareketlerinin nedeni, sizin görüşüyor olmanız değil mi?”

“Hayır. Karuizawa zaten böyle bir insandı. Benle alakası yok.”

Belki Horikita ikna olmuştu ama sessizce ‘Kesin öyledir.’ diye söylendi.

Karuizawa’ya duyduğu öfkeyi saklasa da fikrini Karuizawa’ya göre değiştiren kızlara olan öfkesini gizleyemiyordu.

“Şimdi, o zaman bir karar verelim. Horikita-san yeteneklere odaklanan planı mı, Karuizawa-san’ın bireysel planı mı? Hangisi daha iyi, bunu el kaldırarak belirleyelim mi? Eğer hangisini seçeceğine emin olamayan kişiler varsa, boş oy da kabul ediyoruz. Bilginiz olsun.”

Horikita’nın yetenekli olanlara seçim ayrıcalığı veren planı.

Karuizawa’nın bireye saygılı ve bütünü önemseyen planı.

Sınıfın geleceği oylanıyordu. Sınavın sınıfa etkisi hangi planın kazanacağına bağlı olacak. Tabii ki bunlara herhangi bir merakım yoktu..

“O zaman önce, Horikita-san’ın planına oy verenler.”

“Tabii ki Horikita’nın planına katılıyorum. Nedeni basit, kazanmak için. Atletik insanlar ne kadar fazla katılırsa o kadar kazanırız. Bu iyi değil mi?”

Sudou ilk adımı attı ve elini kaldırdı. Ve ardından Yukimura ve Sakura gibi atletizm yeteneklerine güvenmeyen öğrenciler ellerini kaldırdı. Öte yandan yetenekli olanlara karşı kazanamayan ama belli bir dereceye kadar yetenekli olanlar ve Karuizawa grubu elini kaldırmadı.

“16 oy. Teşekkür ederim, ellerinizi indirebilirsiniz.”

Bu sayının fazla ya da az olması kaç kişinin oy vermeyeceğine göre karar verilecek bir şey.

“Bir dakika, Ayanokuoji-kun. Karuizawa’nın planına katılıyor olabilir misin?”

Elimi kaldırmadığımı gören Horikita doğal olarak bana vurdu.

“Sakin ol. Seçim yapmamak benim politikam.”

“… bu durumda planıma oy vermek iyi olmaz mıydı?”

“Planını seçmek zorunda mıydım?”

“Anlamıyorum. Sınıfa en iyi kazanma şansını veren seçeneği seçersek sonucunda büyük miktarlarda özel puan kazanılacak. Burada kazanılan maçlar da kazanılan puanlar da önemsiz. Eğer hatalı olduğumu söylersen açık bir şekilde neden vermeni istiyorum.”

“Hatalı olduğunu söylemedim. Sadece tek cevabın senin planın olmadığını söylüyorum.”

Zorlu rakiplerin karşısında sadece ‘piyon görevi’ yaparak ezici mağlubiyet alarak bitecek bir festival olduğunun farkında en azından Horikita. Tek derdi, birazcık puan için fedakarlık yapmak..

“Diğer öğrenciler senin gibi ileriyi iyi düşünemiyorlar…”

“O zaman sıradaki Karuizawa-san’ın planı; Kazanabildiğiniz yerde kazanın, eğlenebileceğiniz yerde eğlenin. Bu planı destekleyenler, el kaldırsın.”

Karuizawa grubu dışında dağınık şekilde eller yükseldi.

Ancak…

“…çoğunluğun oyları… Horikita-san’ın planı için 16, Karuizawa-san’ın planı için 13 oy. Diğerlerinin oy kullanmayacağını varsayabilir miyiz?”

Sayım hiçbir itiraz olmadan tamamlandı. Karuizawa’nın topladığı oylar, planı iyi  olduğundan değil Karuizawa öyle istediği içindi…

Horikita’nın planının daha gerçekçi olması, herkesin uyması gereken en mantıklı plandı, bu sayede kazandı. D snıfının stratejisi birey olarak değil sınıf olarak kazanmak artık, bu kesinleşmiş oldu.

“…”

Oylamayla kabul edildiğinden Karuizawa burada herhangi bir memnuniyetsizlik dile getiremeyecekti.

“Sonuç ortada, Karuizawa-san. Gerisini sana bırakacağım Hirata-kun.”

Karuizawa’nın da kazanabilmek için bu fikre alışması gerekiyor.

Elbette kötü bir seçeneğin seçildiğini düşünmüyorum. Her şeyden önce atletik olmayan insanlar şimdi kendi istekleri doğrultusunda seçim yapamayacaklar ki bu güzel bir şey.

Tabii önerilen etkinliklere katılımı, Sudou ve Hirata gibi atletik erkekler göğüsleyecek…

“O zaman, Yalnızca Önerilen Katılım etkinlikleri için katılımcı sayısıyla ilgili…”

“Tüm yarışmalara katılacağım. Bununla bir sorunu olan varsa bizzat onunla konuşacağım.”

Bunu açıkça dile getiren Sudou, başından beri değişmeyen stratejisinden bahsetti. Dahası şikayetçi olan birini teslim olmaya zorluyor gibi bir hali vardı.

 Bu aşırı zorbaca bir açıklama ama kimseden hoşnutsuzluk işareti ya da homurdanma gelmedi. Yetenekli öğrenciler toplanacağı için listedeki ilk aday Sudou oldu.

“Ben de mümkün olduğunca çok yarışmaya katılacağım.”

Beklendiği gibi kendini öneren kişi Horikita’ydı. Karuizawa ifadesini hafifçe sertleştirdi. Etrafındaki kızlar birbirlerinin kulağına fısıldamaya başladı. Kışkırtıcı konuşurlar mı merak ediyorum.

Ardından arka arkaya istekler dile getirildi. Önerilen katılımcılara karar verildi. Ama tüm yarışmalar doldurulamadı ve Evrensel Katılım Etkinliklerinin yalnızca üçte biri dolduruldu.

Söylediği gibi Sudou tüm yarışmalara katılacak, yarışmaların çoğunda Horikita, Hirata, kesinlikle Kushida, Onodera ve diğer atletik öğrenciler yarışacak. Gerisi ise hala boş.

“Hey, Kouenji. İş birliği yapmayacak mısın?”

Sudou, tartışmanın başından beri tek kelime etmeyen adama bakarak sordu. Sudou, Kouenji’nin yeteneklerinin kendisi kadar iyi olduğunu, hatta – daha iyi olabileceğini- kabul ediyordu bu sözleriyle.

Eğer Kouenji ciddi bir şekilde katılırsa bireysel yarışmaların hepsinde birinciliği alabilecek kapasitedeydi.

“Az önce, elini bile kaldırmadın.”

“İlgilenmiyorum. Siz insanlar istediğinizi yapabilirsiniz.”

“Dalga geçme seni pislik.”

“Dalga geçmiyorum. Senin tarafından zorlanmak için hiçbir nedenim yok. İlk olarak beni zorlama yetkiniz olsa bile, sizi dinleme niyetim yok.”

Başka bir deyişle Kouenji’nin fikrini değiştirmek gibi bir niyeti yoktu.

“Burada her şeye karar vermenin gerek olduğunu düşünmüyorum Sudou-kun. Kouenji-kun’un kendi güçlü ve zayıf yönleri olmalı, anlamsızca davet etmek her zaman doğru şey olmayabilir.”

Kouenji’yi koruyan ve Sudou’yu sakinleştirmeye çalışan kişi Hirata’ydı.

“Bugün en azından, sınıfın stratejisini ve bireysel yarışmalara katılacakları belirledik. Geri kalanına dinlendikten sonra dikkatlice karar verebiliriz.”

Ve bu söz ile tartışma sona erdi.

Ancak öğrencilerin bir kısmı bu tartışmaya hoşnutsuzdu.

Karuizawa, Horikita’nın planına karşı çıkmaya neden devam etti? Atletik kabiliyeti göz önüne alındığında ne başarılı ne de başarısız olur. Onun için Horikita’nın hem eğlenceyi hem de acıyı paylaşmayı amaçlayan planı hiçte kötü bir fikir olmamalıydı. Garip.

Bu garipliği kaç kişinin fark etmiştir acaba….

Not: Bölüm adları takip edilebilsin diye, konuyla alakalı seçilmeye başlandı.

5.cilt diğer bölümler:

Önsöz, Sudou Ken’in Monoloğu

Bölüm 1 – Ve Spor Festivali Başlar

Bölüm 2 – Spor Festivaline Dair

Bölüm 3- Horikita ile Ayanokouji Kazanma Stratejisi Peşinde

Bölüm 4- Can Sıkan Tehdit

The post Cilt 5, Bölüm 5 : D sınıfı Strateji Planlaması appeared first on Türkçe Light Novel.

• Sınıf: Büyücü
• Unvanlar: 14
• İstatistikler: Güç (277) / Dayanıklılık (83) / Zekâ(183) / Büyü Gücü (240)

“Sonunda büyü gücüm 240’a ulaştı.”

Yükselmiş istatistiklerine bakan Hyrkan, yumruklarını mutlu bir yüzle sıktı. Aynı zamanda, elindeki altın renkli kürk eldivenleri bir top gibi yuvarlandı.

‘Seviye 40 Büyü Gücü Yükseltme seti 3.200 altına geldi.’

Hyrkan kafasını stat penceresinden çevirdiğinde, aslan yelesi sallandı ve vücudunu hareket ettirdiğindeyse, aslan kıyafetindeki sahte kuyruk onu izledi.

Aslan kıyafeti.

Bu Cadılar Bayramı kostümü, Hyrkan’ın satın aldığı Büyü Gücü Arttırma setiydi.

3,200 altın!

Büyü gücünü artıran seviye 40 bir set için oldukça ucuzdu. Hyrkan’ın giydiği şeyin gerçek değeri 4.000 altından fazlaydı.

Tabii ki, bu kadar ucuz olmasının da bir nedeni vardı. Aslında, Hyrkan’ın şu anki hali nedenini zaten gösteriyordu.

‘Ucuz, ama…’

Hyrkan yavaşça ayağa kalktı. Hobit ayağı benzeri aslan kürkü botlarına bakan Hyrkan’ın berbat bir ifadesi vardı.

‘Nedense kendimi ucuz olduklarına bir türlü inandıramıyorum.’

Bir gariplik vardı.

Yaklaşık 8 ay önce, seviye 40 oyuncuların en iyiler olduğu zamanlarda, sıralama oyuncusu büyücüler tarafından çekilen bir video viral hale geldi. Videoda, seviye 40 ve üzeri büyücüler hayvan kıyafetleri giyiyorlardı, bu da hayvan kıyafetlerinin kısa bir süre boyunca trend olmasına neden oldu. Dikkat çekmek için her türlü konsepti deneyen insanların bir sonucuydu.

Ancak, her zaman olduğu gibi, bu akım da sonsuza dek sürmedi.

Bu süre zarfında üretilen hayvan kıyafetleri daha sonrasında insanlar için çekiciliğini yitirdi . Sonuç olarakta, aynı istatistiklere sahip diğer zırhlardan çok daha ucuza satıldı. Sahipten sahibe geçen, aslan kıyafeti son olarak Hyrkan’ın ellerine geçti.

“Warlord’da garip konseptler deneyen çok fazla insan var. O zamanlar bu kıyafet 10.000 dolardan fazla ederdi. Ne kadar utanç verici.’

Aslında çok ucuzdu çünkü fiyatlar o zamandan beri çok düşmüştü. Bu şey ilk üretildiğinde, Seviye 40 Büyü Gücü Yükseltme setlerinin fiyatı çok yüksekti. En sonundaysa, oyuna büyük miktarlarda para harcamayı düşünmeyenler tarafından kullanılmaya başlandı.

“Siktir!”

Her halükârda, kötüydü.

Özellikleri ne kadar iyi olursa olsun, avlanma alanlarında böyle kıyafetler giymek alay edilmekten başka bir şey getirmezdi.

Ancak, Hyrkan’ın bu kadar tatsız olmasının nedeni bu değildi. Daha da kötüsüydü, bu hayvan kıyafetinin daha önce giydiği kıyafetlerden çok daha iyi olmasıydı. Bu Hyrkana, eskiden giydiklerinin ne kadar berbat ve iğrenç olduğunu bir kez daha hatırlattı.

“Seviye 50 ekipmanlar alırken, bazı istatistiklerden kaybetse bile daha iyi görünümlü şeyler almak zorundayım.”

Yeni aldığı kıyafetleri giymekte olan Hyrkan kendi kendine bir söz verdi ve Churu Kalesine doğru yola koyuldu.

★★★

Churu Kalesi.

Bangtz Kalesi’nden uzakta bulunan bir kaleydi, Hyrkan’ın daha önce ziyaret ettiği Figur Kalesi veya Bangtz Kalesi’nden çok daha küçüktü. Karşılaştırılırsa, büyüklüğü muhtemelen iki kaleden herhangi birinin yaklaşık üçte biriydi.

Ancak, Churu Kalesi’nin ortamı diğer iki kaleninkinden çok daha farklıydı. Bu fark daha kale kapısındayken anlaşılıyordu.

Hyrkan, ekipman yuvasını değiştirmişti ve şu anda BEK’in varsayılan kıyafetlerini giyiyordu. Kale kapısından geçerken, birkaç oyuncu onu gördü ve aralarında konuşuyordu.

“Hey şuna baksana, BEK’in varsayılan kıyafetlerini giyiyor.”

“Buraya kadar tek başına mı gelmiş? Eşyalarını nasıl sakladığına bakılırsa, muhtemelen oldukça yüksek seviyelerde. ”

Düşük tonlu fısıltılardı. Tabii ki, Hyrkan’ın ne dediklerini duymasının imkanı yoktu. Buna rağmen, Hyrkan ne hakkında konuştuklarını tahmin edebilirdi.

‘Bunlar kurtların gözleri, sırtlanların değil.’

Churu Kalesi, 7 ay önce İlk 30 loncadan biri olan Süpürücüler loncası tarafından kuruldu. Bu nedenle, başlangıç noktası kalelerinden biri değildi. Bu, potansiyel çaylakları kandırmak için kale kapısı yakınında bekleyen insanların olmadığı anlamına geliyordu. Bu, kaleye gelirken yolda büyük miktarda seviye 30 canavar olduğu gerçeğiyle birlikte dahada pekişiyordu.

Bu nedenle, Churu Kalesini ziyaret eden çoğu insanın yeteri miktarda tecrübesi ve bilgisi vardı. Oyuncuların başkalarını çaylaklardan farklı görmeleri doğaldı.

Hyrkan’a gelince, bu hissin tadını çıkarıyordu.

‘Buraya kadar geldim.’

Kanıttı.

“Hala epeyce bir yolum olsa da, sıralama oyuncularına yetişmek için gerekli temel hazırlığım var.”

Hyrkan’ın beklediği gibi geliştiğinin kanıtıydı.

Şu anda Warlord’da, kendilerini ‘iyi oyuncular’ olarak adlandırabilenler seviye 50-70 arasındaydı. Hyrkan gibi hayatlarını Warlord oynayarak geçirmeye hazır olanlarsa seviye 80’in üzerindeydi. Birinci sıradakiyse takipçileri hâlâ seviye 100 ve ya seviye 101’ken seviye 109’du.

Onları yakalaması kolay olmasa da, Hyrkan’ın gelişme hızı başkalarıyla karşılaştırılamazdı. 2 ayda seviye 40’a ulaşabilen oyuncular yalnızca yüksek sıralamadaki oyunculardı. Bu nedenle, Hyrkan kendinden emin olabilmişti.

Yüzünde kocaman bir gülümseme olan Hyrkan, BEK şubesine doğru yönelerek hızını artırdı.

★★★

[Migi’yi Aramak]

★Görev Derecesi: Nadir

• Görev seviyesi aralığı: 40+

• Görev içeriği: Naimbree’nin emirlerine göre, Migi isimli ajanın izlerini bul ve yapamadığı görevi tamamla. Churu Kalesi’nin BEK şubesinden Ajan Migi hakkında bilgi edin.

• Görev Ödülü: 500 altın ve ek ödüller.

• Çeşitli: Eğer bu görevi zamanında tamamlamazsan bir ceza alırsın (29 gün 9 saat 33 dakika)

Görevin içeriğini kontrol eden Hyrkan derin bir nefes aldı.

‘Allah Kahretsin.’

Az önce bir NPC ile yaptığı konuşma kafasında canlandı.

Churu Kalesi BEK şubesinin 3. katına ulaşan Hyrkan bir NPC ile konuşmaya başladı.

“Naimbree’nin gönderdiği efendi siz miiniz?”

Özellikle dikkat çekici bir konuşma değildi.

“Ajan Migi ‘nin görevi şeydi… Şey… Gözlemleme. Görevi, Yozlaşmış Taşların görünmeye devam ettiği yerleri gözlemlemek ve Yozlaşmış Taşları bu yerlere getireni bulmaktı. ”

Görev içeriği de kayda değer bir şey değildi.

Ajan Migi büyük olasılıkla ölmüştü ve Hyrkan, ortadan kaybolduğu yeri aramaya gittiğinde cesedini bulacaktı.

Yine büyük olasılıkla cesedi bulan Hyrkan görevini devralacak ve Yozlaşmış Taş’ı getireni gözetleyecekti. Herhangi bir canavarla savaşılması gerekmediğinden, kaçma becerisine sahip olan herkes bu görevi tamamlayabilirdi.

Sorun konumuydu.

“Bu yer nerede?”

“Bobor Ormanında.”

“Ne?”

Bobor Ormanı.

Bu oldukça saçma ismi duyan Hyrkan istemeden bağırdı.

“Has…”

Neredeyse küfür etsede, ağzından çıkmadan önce kelimeleri zorlukla da olsa yutabildi. Bunu izleyen, NPC başını eğdi.

“Bir problem mi var?”

“Hayır, hiç bir şey. Sadece şey yani bu Bobor Ormanı oldukça tehlikeli bir yer… ”

“Bobor Ormanı gerçekten tehlikelidir. Bu yüzden buradasın. Efendi Naimbree bu işi niteliksiz bir kimseye emanet etmezdi. Testini çoktan geçtiğinden, Ajan Migi’yi bulma ve görevini tamamlama yeteneğinden fazlasına sahip olmalısın. ”

Hyrkan NPC’nin güven dolu ifadesine bakarken, içinde kontrol edilemeyen öfke yükseldi.

Hassiktir lan ordan!

Hyrkan Bobor Ormanı hakkında yeterince şey biliyordu.

‘Hadi ama, bu zorluk ayarının nesi var? Seviye 40+ değil mi? Bobor Ormanı, seviye 70 ve üstü oyuncular için bir avlanma yeri! ‘

Bobor Ormanı, Bobor Dağı’nın eteklerinde bulunan geniş bir ormandı. Tahmin edilebileceği gibi, Bobor Ormanı geniş bir alanı kaplıyor ve birçok farklı türde canavar barındırıyordu. Bu Bobor Ormanı’nın asıl özelliğiydi. Genel olarak, Warlord’da, av sahalarında ortaya çıkabilecek canavar türleri sınırlıydı. Bu, oyuncuların ekipman setlerini hazırlamaları ve savaş için stratejiler oluşturmalarını kolaylaştırıyordu. Ancak, Bobor Ormanı’ndaki bir çok farklı canavar türünden dolayı, oyuncuların birden fazla ekipman setine sahip olmaları ve akıllarında birden fazla stratejileri olması gerekiyordu.

Ayrıca, seviye 40 – 70 arası canavarlar bu bölgede eşit olarak dağılmıştı. Bu da oldukça sorunlu bir durumdu. Bu, aynı zamanda seviye 40 oyuncuların Bobor Ormanını av sahası olarak kullanmalarını zorlaştırıyordu. Yine aynı zamanda seviye 40 canavarlar fakirdi ya da seviye 70 oyuncular için iyi bir deneyim puanı vermiyordu. Bundan dolayı diğer av sahalarını kullanmak çok daha etkiliydi.

Son darbeyse patron canavarı Bobor Ogresiydi. Aslında, Bobor Ormanına gelen çoğu oyuncu bu patron canavarı avlamak için oradaydı. Oyunun bu noktasında, Bobor Ogresi oldukça fazla para eden bir canavardı.

Her halükârda, Bobor Ormanı Hyrkan için hâlâ çok uzaktı. Çok zordu. Kertenkele Bataklığı ya da Ölü Ormanlardan tamamen farklı bir seviyedeydi.

‘Kesinlikle öleceğim.’

Hedefi savaşmak olmasa bile, risk çok büyüktü.

Sorun Hyrkan’ın bu görevi reddedememesiydi.

“Bu taşın üzerinde bir büyü var. Ajan Migi ‘de de bu taşlardan birine sahip olduğundan, yakınlarındayken tepki verir. ”

“Teşekkür ederim.”

“İyi şanslar.”

Konuşma böylece son buldu.

Hyrkan ancak o zaman aldığı taşa bir göz atabildi. Aslında, bu taşı uzaya oradan çok uzaklara fırlatmak istedi. Şu anki ruh hali en kötüsünün en kötüsüydü.

“Warlord’un görev zorluğunun üst seviye olduğunu biliyorum, ama bu cidden çok fazla değil mi?”

Naimbree’nin şu ana kadarki görevlerinin tümü zorlukta başı çekiyordu. Sadece yumurtanın içindeki yumurta bile, Hyrkan’ın seviyesinde birisinin tamamlayabileceği bir şey değildi. Partili kişileri bırak, yalnızca bir loncaya üye olarak yapabileceğiniz türdendi. Aslında, gerçekten de lonca katılımları hesaplanarak oluşturulan bir görevdi. Ana senaryo görevleri, Warlord dünyasını yöneten görevlerdi ve bu nedenle lonca seviyesindeki güçler için yapılması, parti seviyesindeki güçler için oluşturulmasından çok daha dengeliydi.

Sorunun kökeni buydu.

Hyrkan, seviyesindekilerin üstesinden gelebileceklerinin çok üstünde olan görevleri tamamlamayı başardı. Görevi tamamladıktan sonra, bir sonrakini kabul etmek zorundaydı ve seviye 40’da seviye 60 bir oyuncu için olan bir görevi aldı.

Tabii ki, bu beklenen bir şeydi. Çünkü Hyrkan o kadar iyiydi. Aslında bu konuda oldukça mutlu olmalıydı. Bu, Warlord’un sisteminin Hyrkan’ın önceden tahmin edebileceğinden daha iyi olduğu anlamına geliyordu.

Ancak, asıl sorun bu da değildi.

Bu sefer aldığı görev, zamanında tamamlayamaması durumunda kendisine ceza verecekti.

Ve bu ceza…

‘Bu görevi bitiremezsem, yüzüğüm elimden alınacak!’

Yozlaşmış Yargıcı Yüzüğünü geri vermek zorunda kalacaktı.

Sorumluluğuyla gelen bir yüzüktü, tıpkı bu durumda olduğu gibi…

‘Lanet olsun.’

Yozlaşmış Yargıcı Yüzüğü elinden alınırsa, en az 50 puan büyü gücü kaybedecekti. Bu da gelecekteki planları için çok büyük bir sorun teşkil edecekti. Hepsinden önemlisi, 10.000 dolarla bile bir tane Yozlaşmış Yargıcı Yüzüğü alması imkansızdı.

Vazgeçmek mi?

Eğer bunu kabullenemiyorsa, sadece biraz tatsız hisseder ve yoluna devam ederdi, ancak aldığı bir şeyi asla geri vermezdi.

Hyrkan’ın sözlüğünde böyle bir şey yoktu.

‘Ne yapmalıyım?’

Bununla birlikte, Bobor Ormanına gitmek, yapıp yapabileceği en kötü şey olurdu.

30 gün süresi olduğu için, mümkün olduğunca üst seviyelere çıkmaya çalışabilir ve sadece kalan az bir sürede de Bobor Ormanını araştırabilirdi. Buna rağmen, bu planın başarılı olacağını garanti edemezdi. Sadece 30 günde seviye 50’ye çıkması zor olmakla kalmamakla birlikte onun durumuna pekte yardımcı olamayacaktı.

‘Keşke biraz daha seviye atladıktan sonra Naimbree ile görüşseydim…’

Bilseydi, Naimbree’ye olan ziyaretini bilerek geciktirirdi.

Tabii ki, pişmanlık için çok geçti. Ayrıca, Hyrkan bir yana, Naimbree bile bunu önceden tahmin edemezdi.

‘Bu durumda başka seçeneğim yok, değil mi?’

Hyrkan bunalmış bir ifade gösteren yüzünü elleriyle kapattı.

Hyrkan BEK şubesinin 1. katının bir köşesinde sessizce mırıldanırken, bir grup oyuncu halihazırda yanından geçiyordu.

“Duydunuz mu? Görünüşe göre Hidra loncası Yakında Yozlaşmış Olan’ı yakalayacak. Ne yapalım? Gidip izleyelim mi?”

“Kim veya nerede olduğunu biliyor muyuz ki?… Yozlaşmış Olanı yakalamaktan ne kadar para kaldıracaklarını düşünüyorsunuz? Hangi unvanları vereceğini çok merak ediyorum. ”

“Ben asıl ilk 30 loncanın kalanı ne yapacak onu merak ediyorum. Sadece oturup öylece bekleyeceklerini sanmıyorum… ”

“Muhtemelen zaten Hidra Loncasını engellemek için ellerinden geleni yapıyorlardır. Şimdi Yozlaşmış Olan’ı yakalarlarsa, kesinlikle 1 numaralı lonca onlar olacak.”

“Hm, peki Yozlaşmış Olan yakalandığında ana senaryo görevine ne olacak dersiniz? Hepsi bitecek mi yoksa dahası da olacak mı? ”

“Pek emin değilim… Bu daha ilk ana senaryo görevi, yani bu yüzden muhtemelen kimse bunun cevabını henüz bilmiyor.”.

Muhabbet buydu.

‘Hımm?’

Kısa muhabbetleri, Hyrkan’ın zihnine dokundu.

‘Bir dakika, Eğer Yozlaşmış Kont yakalanırsa, Yozlaşmış Kont’la ilgili bütün görevler sona erer!’

Migi’yi aramasına gerek kalmayacakmış gibi görünüyordu.

The post Emperor Of Solo Play Bölüm 44: Migi’yi Aramak (3) appeared first on Türkçe Light Novel.

Ders bittikten sonra herkes gitti, sınıfta yalnız kaldım. Dışarıdan kulüp faaliyetleriyle ilgilenen öğrencilerin sesleri geliyordu. Her ne kadar spor festivali yaklaşıyor olsa da hepsi çok iyi bir ruh hali içindeydi, ekstra çaba harcamadıkları görülüyordu.

Kulaklığımı telefonuma bağlarken az önce mail ile aldığım dosyayı açtım ve kontrol ettim.

“Demek öyle…”

Şimdi durumu az çok kaptım ya.

Gerekli olabilir diye birkaç tuzak planlamıştım, gerek kalmayacak gibiydi. 

Olaylar mükemmel bir şekilde ilerlediği için, burada beklemeye gerek kalmamıştı, yurda dönmeye karar verdim.

“Normalde geç çıkmazdın, Ayanokouji.”

Yolda, ana girişte hortumla otları sulayan Chabashira-sensei ile karşılaştım.

“Arada oluyor böyle. Otları sulamak da görev tanımınıza giriyor mu?”

“Öyle denebilir. Bu bölge benim görevim gibi bir şey oldu, evet.”

Bunu söyledi ve sulamaya devam etti.

“Siz gençlerden farklı olarak, yetişkinler çeşitli şeylerle meşgul olup duruyor. Özellikle şimdi de, spor festivali yaklaşıyor. O da ayrı bi iş…Peki, bugün bir şey mi oldu? Seni ilk defa okuldan sonra gezerken görüyorum.”

“Biraz abartmadınız mı, sensei?”

“Spor festivali hazırlıklarını tamamladın mı, peki?”

“Son rehberlik dersinde olayı az çok çözdüm. Gerek var mı sizce?”

Chabashira-sensei, derste herkesin stratejisini ve taktiğini duymuştu. Niye böyle sorular soruyor anlamıyorum.

“Senin ilginç bir taktik veya strateji ile festivale başlayacağını düşünmüştüm, bu yüzden soruyorum.”

“Hiç öyle düşüncelerim olmadı.”

“Olmadı mı? Anladığından eminim ama—“

Chabashira-sensei konuyu bana getirmeye çalışıp duruyordu ama göz göze gelince konuşmasını yarıda bırakıverdi. Çünkü böyle halka açık bir alanda, bu konuları konuşmanın ne ona ne de bana bir faydası vardı, aksine zararı olurdu.

“Bana söylediklerini unutmadım, sensei. Ancak ne yapacağım konusunda kendi kararımı kendim vereceğim.”

“Evet, karar senin tabii. Sana müdahale etmeye çalışıp işine burnumu sokmamalıydım. Ancak şunu bil ki, seni korumak için bana bir sebep vermezsen, ipleri eline almazsan, seni korumam. Bu tarz bir baskıya dayanmak zorunda kalan, sıradan bir öğretmenim ben de. Sana arka çıkmama değer bir şeyler sunmak zorundasın bana.”

Bu bencilce beklentiler umurumda değildi artık.
Her gün böyle rahatsız edilmek beni sinirlendiriyordu. Keşke sensei böyle gereksiz bir konuyu gündeme getirmeseydi, bu can sıkıcı duruma dahil olmadan kurtarırdım kendimi.

Hayır……. bu problem er ya da geç yine karşıma çıkacaktı.

“İzninizle.”

“Tabii, görüşürüz.”

O arkamdan bakarken, bir kaç yüz metre ileri gidip yurda giden yola saptım.

Not: Bölüm adları takip edilebilsin diye, konuyla alakalı seçilmeye başlandı.

5.cilt diğer bölümler:

Önsöz, Sudou Ken’in Monoloğu

Bölüm 1 – Ve Spor Festivali Başlar

Bölüm 2 – Spor Festivaline Dair

Bölüm 3- Horikita ile Ayanokouji Kazanma Stratejisi Peşinde

KEYİFLİ OKUMALAR

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 4 – Can Sıkan Tehdit appeared first on Türkçe Light Novel.

…

…

…

…

…

[Yozlaşmış Yargıcı Yüzüğü]

[Ana özellikler]

• Eşsiz Dereceli Ekipman

• Seviyeyle orantılı olarak sınıfa özgü istatistikleri artırır

• Tüm istatistikler +9

• Gerekli seviye: Yok

• Gerekli Unvan ‘Yozlaşmış Yargıcı’

[Yardımcı Özellikler ]

• Tüm istatistikler +21 ( Yozlaşmış Yargıcı Kolyesi ile beraber giyildiğinde etkinleşir.)

• Bu ekipman sahibine bağlanır.

Naimbree’den Yozlaşmış Yargıcı Yüzüğünü alan, Hyrkan’ın yüzünde kocaman bir gülümseme vardı. Durumu iyi bilmeyen biri, Hyrkan’ın delirdiğini düşünürdü.

‘Takas edilemiyor ancak yine de bir Bağlı eşsiz ve set aksesuarı! ‘

Sadece tek başına verdiği ilave büyü gücü bile 50 puandı. 30 puanı ekipmanın kendisinden ve etkilerinden gelirken kalan 20 puanda, bulunduğu seviyenin yarısı kadar sınıfa özgü istatistik artışından geliyordu. Üstüne birde büyü gücü arttırma setini satın aldığında, en az 50 puan daha kazanabilecekti.

Toplamda, bir günde 100 puan kadar büyü gücü elde edecekti. Yükselen Yıldız ve Naimbree’nin Öğrencisi unvanlarından gelen % 6 istatistik bonusuyla da birlikte 106 puan olacaktı.

‘Bunun üzerine iskelet Bilim’ini de eklersem…’

Hyrkan yüzüğü bir kenara attı ve edindiği yeni beceriyi kontrol etti.

[İskelet Bilimi] – Yeterlilik Derecesi: F

• Tüm iskeletlerin istatistiklerini % 5 arttırır.
• İskeletleri çağırmak için gereken büyü gücü miktarını % 10 azaltır.
• İskeletleri iyileştirmek için gereken büyü gücü miktarını % 10 azaltır.
• Çağrılabilir iskelet sayısını 1 arttırır.

‘Bu fazlasıyla yeterli.’

100’den fazla büyü gücü ve İskelet Biliminin de etkisiyle, iskeletlerini kullanırken hiç problem yaşamazdı.

Yedek büyü gücü sonrasında gücünün daha fazla artmasını sağlayacaktı.

‘Sıradaki….’

Golemlerdi.

★★★

3 metre boyundaydı.

Kilden yapılma goril benzeri bir görünüme sahip olan Golem, görsel olarak pekte ahım şahım değildi. Ancak, biri şahsen Golemin geniş sırtına bakarken ki o rahatlık duygusunu hissettiyse, işte o zaman Golemlere neden Necromancerların gururu dendiğini anlardı.

Hyrkan için de aynıydı.

‘Fantastik.’

Hyrkan sınıf Kulesinde Golem Çağırmayı öğrendikten hemen sonra onu çağırmak için ıssız bir av sahasına gitti. Başlangıçta büyü gücü tam olmasına rağmen, Golem’i çağırdıktan sonra sadece dörtte üçü kalmıştı. Her ne kadar Hyrkan, Büyü Gücü Yükseltme setini henüz satın almamış olsa da, hâlâ Yozlaşmış Yargıcı Yüzüğünden gelen büyük büyü gücü artışını göz önünde bulundurarak, Golem çağırmanın neden büyü gücü yiyen bir su aygırı olarak anıldığını anlayabiliyordu.

Buna rağmen Hyrkan en ufak bir üzüntü hissetmiyordu. Çünkü Hyrkan Golem’in artık ömürlük ortağı olacağını, onu korumak için hiçbir ücret almayacağını ve ona ihanet etmeyeceğini biliyordu.

‘Sonunda doğru düzgün savaşlar yapabilirim.’

Bir tankın rolü işte o kadar önemliydi.

Ayrıca, Golem’in tanklama yeteneği çoğu oyuncunun sandığından daha yüksekti.

Bu noktada hiç kimse bunu bilmiyordu, ancak Golemlere temel özellikler kazandıran Golem ile ilgili pasif beceriler vardı. Onları kullanan, büyücüler Golemlerinin özelliklerini değiştirebiliyorlar, bu sayede de karşılaştıkları canavarlardan minimum hasarı alıyorlardı. Diğer tanklarda, farklı elementlere dirençli zırh setleri elde etmek için büyük miktarda paralar harcadıkça, Golemlerin ne kadar kullanışlı olduğunu görebiliyordu.

Çağırma yeteneklerinin yanı sıra Golemler’in iki harika özelliği daha vardı.

İlki yolculuk moduydu. Nekromancerlar Golemlerinin sırtlarına binerek yolculuk edebilirdi. Bir kaleden diğerine gitmek isteyen, büyücü daha önce iki yerde de bulunduğu sürece, otomatik bir navigasyon sistemi devreye girerdi. Şu anda Warlord’da oyuncuların kullanabileceği çok fazla ulaşım aracı yoktu. Bu nedenle de, diğer sınıfların imrendiği bir özellikti.

İkinci özellikse, taklit moduydu. Taklit modu Golem’in efendisinin hareketlerini taklit edebilmesini sağlardı.

‘Hep denemek istemişimdir.’

Hyrkan’ı en çok heyecanlandıran moddu.

Hyrkan uzun zaman önce bir film izlemişti, bu Hugh Jackman’ın başrolde olduğu Real Steel’di. Diğer robotlarla boks yapan hantal iri bir robotu anlatıyordu . Filmin, robotun ana karakterin hareketlerini taklit ettiği bir sahnesi vardı.

Sahneyi izleyen Hyrkan, aynı şeyi bir gün denemenin hayalini kurmuştu. Ne yazık ki, sanal gerçeklik çağı boks robotları çağından daha önce gelmişti.

“Taklit modu.”

Hyrkan’ın emrini alan Golem, Hyrkan’ın duruşunu taklit etti. Hyrkan başını iki yana salladığında, Golem de başını iki yana salladı. Hyrkan kollarını kaldırdığında, Golem de kollarını kaldırdı. Hyrkan ellerini yumruk yaptığında Golem de öyle yaptı.

Sonra.

Whish!

Hyrkan bir yumruk attı.

Whosh!

Golem de attı.

Beklentilerle dolu olan Hyrkan’ın yüzü hafifçe sertleşti. Sonra art arda birkaç yumruk daha attı.

Jab, jab, jab!

Golem Hyrkan’ı taklit edip yumrukları atsa da, temposundaki fark açıktı. Başka bir deyişle, oldukça yavaştı.

‘Düşündüğümden daha yavaş ve daha doğrudan.’

Her ne kadar Hyrkan, yumruklar atıp, vücudunu robot gibi hareket ettirmesini beklemese de Golem’in hareketleri beklentilerinin çok altındaydı.

‘Fazla açgözlü olmak benim hatam.’

Hyrkan kollarını indirdi ve başını iki yana salladı.

Golemde kollarını indirdi ve başını iki yana salladı. Bunu izleyen, Hyrkan gülmeden edemedi.

Aslında, hayal kırıklığına uğramamıştı. Taklit modu, en başta saldırgan olarak kullanılmak için değildi. Taklit modunun gerçek işlevi düşmanı baskı altına almaktı. Düşmanı sıkıştırmak veya düşmanı tutmak. Golemlerin savaşta bunları yapması fazlasıyla yeterliydi.

“Taklit modunu sonlandır”

Hyrkan’ın komutuyla Golem gevşek haline geri döndü. Hyrkan üzerine çıktı ve omuzuna oturdu. Şimdi, ne kadar rahat olduğunu test etmenin zamanı gelmişti.

“Yolculuk modu. Hedef, Bangtz Kalesi. ”

Hyrkan’ın komutuyla, Golem harekete geçti. Tam olarak 3 dakika sonraysa…

“Allah kahretsin.”

Hyrkan Golem çağırmayı iptal etti ve öfkeyle bağırdı.

“Bu da Golem mi şimdi? Kahrolası bir kaplumbağa!”

★★★

Sanal gerçeklik sayesinde insanlar istedikleri zaman sanal dünyada bir araya gelebilirlerdi. Şu anda bu toplantıda bulunan beş kişi de bu gerçek sayesinde bir araya gelmeyi başarmıştı.

Yuvarlak bir masanın etrafında oturan beş kişi vardı. Sırasıyla, bir yaşlı adam, bir genç adam, bir orta yaşlı adam, bir genç kadın, bir de küçük yapılı genç bir kızdı.

Yüzeyde tamamen farklı görünmelerine rağmen, hepsinde ortak olan bir şey vardı.

WarLord oynuyorlardı, ilk 30 loncanın üyesiydiler, hepsi sıralamada ilk 100 deydi ve kendi loncasının liderleriydi.

“Beş kişi, bu ne sürpriz.”

Warlord’un İlk 30 Loncasının bazılarının lonca ustaları aynı yerde toplanmıştı.

En azını söylersek, nadir bir manzaraydı.

İlk 30 lonca rakipti. Olabildiğince çok sayıda izleyici çalmak ve reytinglerini mümkün olduğunca arttırmak için ne gerekiyorsa yapmaları gerekiyordu.

İki veya üç loncanın işbirliği yaptığı durumlar olsa da, beşinin tek bir yerde toplanması son derece nadirdi.

Aynı zamanda her zamankinden daha tehlikeliydi. Diğer loncalar öğrenirse, beş loncadan şüphelenir ve bunu tartışmak için başka bir toplantı yaparlardı. Bu bir kez olduğunda, bir olay çıkması kaçınılmazdı.

“Hepimiz meşgul insanlarız. Tanışma faslını geçelimde sadede gelelim. ”

Herkes bu gerçeği bildiği için, hiç kimse atmosferi gereksiz şakalarla mahvetmeye çalışmadı.

Kısa keserek asıl konuya geldiler.

“Hepinizin bildiği gibi, Hidra Loncasının Yozlaşmış Kont’un kimliğini öğrendiği anlaşılıyor.”

Toplantının nedeni buydu.

“Emin olamasak da, loncamızın istihbaratına göre, harekete geçecekleri gün 10 Mart gibi görünüyor. Görünüşe göre Warlord’un 1. Yıldönümüne denk getirmeyi hedefliyorlar. ”

Yozlaşmış Kont.

Şu anda Warlord’un en popüler konusuydu.

Aynı zamanda, Yozlaşmış Kont görevi sona yaklaşıyordu. İlk 30 loncanın çoğunun, tamamlama oranı yüzde 80 kadardı.

Sorun Hidra Loncasının diğerlerinden çok daha hızlı olmasıydı. Sadece hızlı değillerdi. Hidra Loncası, Yozlaşmış Kont’un kim olduğunu çoktan öğrenmişti ve şimdiden baskın için hazırlanmaya başlamışlardı. İşte bu Yozlaşmış Kont’un kim olduğunu bile bilmeyen diğer loncaları çıldırtan şeydi.

“Söylemeye bile gerek yok, ancak Hidra Loncasının Yozlaşmış Kont baskınında başarılı olmasına izin veremeyiz.”

Bunu yaparlarsa, kârları çok fazla olurdu.

Birincisi, büyük miktarlarda Yozlaşmış Kont Bağlı Eşsiz ekipmanı elde edebilecekler. Yetenekli birincil üyelerinin çoğunu bağlı eşsizlerle donatabileceklerdi. Bağlı eşsizlerin değerini göz önünde bulundurursak daha sonrasında Hidra loncasının destesinde güçlü asları olacaktı.

Ayrıca, aynı zamanda inanılmaz Unvanlara sahip olacaklardı.

En önemlisi de halkın değerlendirmesiydi.

“Hidra Loncası Yozlaşmış Kontu yakalarsa, ikinci çeyrek reytinglerinin çoğunu kendine almayı garanti eder.”

Yayıncılıkta, eğilimler mutlaktı. Hidra Loncası Yozlaşmış Kontu yakalarsa, birçok izleyici onları ana yayın kanalı olarak kullanırdı ve Hidra loncası onlardan daha fazla kâr elde ederdi. Bu da uzun vadede güçlerinin hızla artmasına yol açacaktı.

Hidra Loncası için iyi bir gidişat olsada, rakipleri için bu oldukça kötü bir durumdu.

Sadece oyun oynuyor olsalar, bu tür olayları akışına bırakabilirlerdi.

Ancak, ilk 30 lonca sadece oyun için değildi. İş yapıyorlardı. On binlerce insan kendi markaları altında çalışıyordu ve onlarca milyon müşteriyle iş yapıyorlardı. Yani bunu öylece bırakamazlardı.

Sadece bir cevap vardı.

“Dolayısıyla, burada toplanan beş lonca, Hidra Loncasını durdurmak için birlikte çalışmalı.”

Böyle bir şeyin asla olmayacağından emin olmak zorundaydılar.

Bu nedenle, beş lonca ortak bir cephede birleşmişti. Hidra Loncasının Yozlaşmış Kont ele geçirmesini önlemek için ne gerekiyorsa yapmaya hazırlardı.

“Önce bir barış anlaşması yapalım. Şimdi burada toplanan loncalar, 31 Mart’a kadar fiziksel olarak çatışmayacaklar. Buna karşı olan var mı? ”

Kimse ellerini kaldırmadı.

“Barış anlaşması şartlarının ilki şu, Yozlaşmış Kont ile ilgili tüm bilgileri paylaşacağız. Hidra Loncası Yozlaşmış Kontu ele geçirirse, elimizdeki herhangi bir bilgi zaten anlamsız olacak. Hoşunuza gitse de gitmese de, bilgi faydasız hale gelmeden önce kullanmak daha iyidir. Buna karşı çıkan var mı? ”

Yine, hiç kimse ellerini kaldırdı.

“Şimdilik hepsi bu kadar. İlgili belgeleri e-posta ile göndereceğim. ”

★★★

V-Gear’ını çıkartan Choi Sulyeon saçını hafifçe geriye attı. Sonraysa gözlerini kapattı ve düşüncelerde kayboldu.

‘Yani bu şekilde sonuçlandı.’

Yozlaşmış Kont.

Bu sözcüğü düşünen, Choi Sulyeon dişlerini şiddetle sıkıyordu. Bu hâlâ öfkesini bastırmaya yeterli gelmediğinden de titriyordu

“Gahhhh, çok sinir bozucu!”

Kendine çok güveniyordu. O ve loncasının diğerlerinin üzerinde olacağından ve Yozlaşmış Kont görevini tek başına tamamlayacağından emindi.

Ancak, gerçeklik o kadar basit değildi. Hidra Loncasının ilerlemesini durdurmak için diğer loncalarla iş birliği yapmak zorunda kaldığı için kızgındı.

‘Hmph’

Şu anda, bunun nasıl bu hale geldiğini düşünüyordu.

Aslında, cevabı çok basitti.

O ve Fırtına Avcıları Loncası, Hidra Loncası kadar iyi değildi. Öyleydi işte. Fırtına Avcıları Loncası oyuncularının ve lonca etkinliğinin, Hidra loncasınınkinden daha zayıf olmasının bir sonucuydu.

Başka bir deyişle…

‘Bu yeterli değil. Yanımda daha yetenekli oyunculara ihtiyacım var. ‘

Bu boşluğu dolduramassa, Hidra Loncası bir sonraki ana senaryo görevinde de daha iyisini yapardı. Choi Sulyeon ve loncası da, sirk gösterisinden daha fazlası olamazdı.

Bu, Choi Sulyeon’un kabul edemediği bir gerçekti.

‘Kabiliyetli bir oyuncu. Bir mücevherden daha yetenekli ve becerikli biri.’

Dudaklarını hafifçe ısırdı.

Kafasının içinde sadece belli bir oyuncunun figürü canlanıyordu.

Bir önceki bölümü okumak için: Emperor of solo play, Bölüm 42 : Migi’yi Aramak (1)

The post Emperor Of The Solo Play Bölüm 43: Migi’yi Aramak (2) appeared first on Türkçe Light Novel.

Dağın bir yarısında bir yerleşim alanı bulunuyordu. Eğer biri demir çitli yolu takip etse ve o küçük yolun sonuna kadar yürüse Mo Fan’ın evini bulabilirdi.

Evi küçük, bir buçuk katlı bir evdi; dış duvar, ardındaki kırmızı tuğlaları açığa çıkaran çatlak boyaya sahipti. Evin etrafındaki diğer evler çöplerle çevrelenmişti.

Mahalledeki diğer evlerin hepsi yaklaşık üç buçuk katlıydı. Restorasyon ve yeniden dekore edilmelerinden sonra evler gerçek evlere daha çok benzemişti. Mo Fan’ın evi—en uzak köşedeki— daha çok, harap olmuş ve eski moda bir ev gibiydi.

“Kardeş Mo Fan, geri döndün demek… Sana bazı iyi haberler getirdim.” Mo Fan evinin girişine ulaştığında, maymun benzeri bir genç bir anda ortaya çıkıverdi,

Mo Fan’ın yüzü neşeyle doldu. Bu Maymun, bu bloğun yakınlarında yaşayan ailelerin çocuklarından biri olan Zhang Hou’ydu. Mo Fan’ın çocukluk arkadaşıydı, birlikte büyümüşlerdi.

“Neymiş bu iyi haberler?” diye sordu Mo Fan.

“Küçük Prenses geri döndü, onu konağın girişindeyken ahanda bu gözlerle gördüm. Hâlâ inanamıyorum, Küçük prensesin ne kadar güzelleştiğini tahmin edemezsin—tıpkı küçük bir melek gibiydi.” Zhang Hou heyecanla söyleyiverdi.

Mo Fan sokağın karşısındaki konağa göz attı. Konak, herkesin kıskanç hissetmesine yol açacak kadar mükemmeldi. Çiçeklerin, bitkilerin ve ağaçların her bir santimi dikkatli bir şekilde yetiştirilerek konağın çevresinin gerçek bir botanik bahçe seviyesine ulaşması sağlanmıştı.

Ancak güzel evin çevresi şu anda demir çitlerle çevrelenmişti.

Mo Fan geçmişi, çocukluk anılarını, düşündüğünde demir çitlerin orada olmadığını hatırladı. Çocukları bu sokaktan konağın bahçesine oynamaları için düzenli olarak götürürdü

Rezistansların olduğu en uç noktada, avrupai tarzda çok lüks villalar vardı. Bu çocukların gözünde peri masallarındaki şatolar gibiydiler ve şatonun içinde o kadar güzel bir prenses vardı ki onlara nefes almayı unutturuyordu. Prenses onlarla aynı yaştaydı ve Mo fan sık sık onunla oynamak için gizlice konağa girerdi…

Demir çitlerin konak etrafında ne zaman belirdiğini ve mahalledeki ebeveynlerin çocuklarının konağa yaklaşmasını yasakladığı zamanı hatırlayamıyordu. Ayrıca hayal ürünü olan Prensesin şatonun içinde gerçek bir prensese dönüştüğüne inanılıyordu. Geçen yılların ardından gittikçe birbirlerinden daha çok uzaklaşmışlar ve gittikçe daha az görüşmeye başlamışlardı.

“ Biliyor musun? Küçük Prensesin şu anda ünlü İmparatorluk Büyü Okulu’nun en iyisi olduğunu duydum, büyü elementlerine karşı doğuştan gelen yeteneği yaşıtlarıyla karşılaştırılamaz bile. 15 yaşında buz büyüsünü kullanabilecek yeteneğe sahipti.” Zhang Hou gizemli bir şekilde söyledi.

Mo Fan şaşırıp kalmıştı. Zhang Hou ona Küçük Prensesin olimpiyatlarda madalya kazandığını söyleseydi, muhtemelen hiçbir şey hissetmezdi. Ancak eğer bu buz büyücüsü olmakla ilgiliyse o zaman bu tamamiyle farklı bir şeydi!

Çoğu insan ilk temel büyüsünü elde etmeden önce uyanışı gerçekleştirmek için 16 yaşına—lisedeki ilk yıllarına— kadar beklemeliydi.

Büyüyü elde etmek gerçek bir büyücü olmak anlamına gelmiyordu. Büyüyü serbest bırakmadan önce uzun bir eğitim sürecinden geçmek, bir büyü kitabı edinmek ve özenle çalışmak zorunda kalıyordunuz. Küçük Prenses gerçekten etkileyiciydi, 15 yaşında gerçek bir büyücü olmuştu.

Yoksa sözde Dahi Çocuklardan birisi miydi? Büyü Dünyasının Çocuk Dahisi!

“Kardeş Mo Fan, senin için üzülüyorum. Keşke gençken Küçük Prensesi geri almak için daha fazla çaba sarf etseydin. Şimdi o yetenekli ve çok güzel, tsk tsk tsk… Kesinlikle bizi kıskandırıyor.” Zhang Hou kaşını kaldırırken söyledi.

“O biz gençkendi, işe yaramaz şeyler hakkında konuşmayı kes.” Mo Fan tereddüt etmeden karşılık verdi. Mo Jiaxing iki gencin ne hakkında konuştuklarını duyduğunda öksürdü ve Mo Fan’ı eve sürükledi.

Az önce eve dönen Mo Jiaxing konuştu, “Bir süreliğine dışarı çıkacağım. Xin Xia halanda kalıyor, muhtemelen eve gelmeyecektir.”

“Pekâla, anladım.”

Mo Jiaxing aceleyle ayrıldıktan sonra Mo Fan evinin etrafında dolaştı ve evinin hiç değişmediğini fark etti.

Dünya değişmiş olmasına rağmen fakir olmanın acısı hiç değişmemişti. Nasıl oldu da ailem konağın ailesiyle ticaret yapmadı? Ciddi misin Tanrı? Bilimi büyüye çevirmek için bunca zahmete katlandın ama bunun gibi küçük bir şeye el atamadın mı?

Sevinçten havalara uçtuğu tek şey görünümünün değişmemesiydi—hâlâ eskisi kadar seçkin ve zarifti!

Evde oturmak sıkıcıydı—yapacak hiçbir şey yoktu. Mo Fan o kadar sıkılmıştı ki dışarı çıkıp tur atmaya karar verdi. Ayrıca başka nelerin değiştiğini görmek istiyordu.

Kimsenin geçmediği yosunlu yolu takip etti ve ana caddenin başına gelirken babasının kamyonetini gördü.

Babası bir şofördü. Konağın efendisinin sürücülüğünü yapardı; Ancak, babasının lojistik bölümüne nasıl transfer edildiğini bilmiyordu. Bir gün Konak adına bir şeyler almaya gitti ve o günden sonra ailesinin durumu kötüleşmeye başladı.

“Jiaxing, bu isteğin biraz kaba, değil mi? Ailene geçmişte oldukça iyi davrandım. Ailendeki bu denli kötü bir suç işleyen o çocuğa rağmen yine de yapman için sana bazı işler verdim. Eğer başkasının ailesi olsaydı, onlara hemen eşyalarını toplamalarını ve burayı terk etmelerini söylerdim.” Orta yaşlı bir adamın sesi yavaşça duyuldu.

“Kardeş Mu He, senden son kez yardım istiyormuşum gibi beni dinle. Tian Lan Büyü Lisesi’ne girmeye çalışacak olursam bu çok pahalı olur. Ailemin durumunu çoktan biliyor olmalısın, bunu gerçekten karşılayamayız” Mo Jiaxing yavaşça ve alçakgönüllülükle söyledi.

“Sen—neden o başarısız oğlun için bu kadar ileri gidiyorsun? Kendi başına Büyü Lisesine girmek için yeterli gereksinimlere bile sahip değil ki, bu yüzden kaderinde ne varsa onu yapmasına izin ver zaten çoktan 16 yaşına basmış. Ayrıca oğlunu Büyü Lisesi’ne sokmana yardım etsem bile, sadece kişiliğine dayanarak söylüyorum, kesinlikle gevşeyecek ve gerçek bir büyücü olamayacak. Büyücü olmak o kadar kolay mı sanıyorsun? Sadece yetenekli ve çalışkan olmak yetmez aynı zamanda büyülü kitaplar, büyülü cihazlar ve büyülü aletler gerekli ve bunlar ailenin karşılayabileceği şeyler değil. Bu tür şeyler olmadıktan sonra birinci seviye bir büyücü bile olamaz…” Mu He adındaki adam samimi bir şekilde söyledi fakat Mo Fan sözlerindeki kibiri hissedebiliyordu.

“Bu sefer hakikaten çalışmak istiyor. Kardeş Mu He, bana bu kez yardım edersen talebi üzerine Efendi Mu’dan olduğunca uzaklaşacağım. Bu sayede Efendi Mu rahat hissedecek ve ayrıca benim küçük veledin Leydi Mu Zhuxue ile etkileşime girmeyeceğine garanti vereceğim” Mo Jiaxing’ın sesi duyuldu.

“Oh, bu durumda biraz düşünmek zorundayım.”

Uzaklaşma isteklerini duyunca Mu He adlı bu adam tartışmaya daha fazla ilgi duymaya başlamış gibiydi.

Bir genç, konuşmayı dinlerken duvara yaslandı; kalbi inanılmaz derecede karmaşıktı.

Dünyanın değişmesiyle sahip olduğu birçok bağlantının da değişeceğini düşünüyordu. Ancak… hiçbir şey değişmemiş gibiydi.

Bir yönetici gibi Mu Konağı’nın zenginleri en tepedeydi. Oysa en alt kısımda çok çalışmak zorunda kalan ve diğer insanlardan yardım almak isteyen babası vardı. Bu Mu He, Tian Lan Büyü Lisesi’nin genel başkanıydı ve gerçek şu ki sadece tek bir kelime söylemesiyle Mo Fan’ın Tian Lan Büyü Lisesi’ne girmesine izin verebilirdi.

Bununla birlikte, kendi babasının—Mo Jiaxing— uzaklaşmaya istekli olduklarını duyduktan sonra Mu He ağır bir şekilde iç çekti ve hızla isteğini kabul etti.

Konuşmanın sonunda babası sürekli olarak Mu He’ye teşekkür ediyordu. Mu He lüks arabasına binip giderken eski görünümlü kamyoneti ve yaşlı babasını toz içinde bıraktı.

Bu nasıl bir rüya?

Bu zulüm önceki gerçekliğiyle tamamen aynıydı. Ciddi bir bakışla duvara yaslanan Mo Fan kendi ailesinin durumunun hiç değişmediğinin farkındaydı. Düşük statüleri de hiç değişmemişti.

Eski zamanlarda toplumdaki eski ailelerin gücü ve statüsü vardı; Modern dünyada da hiçbir değişiklik yoktu. Bazı aileler daha fazla mirasa ve daha uzun bir geçmişe sahipti. Onların aile üyeleri yüksek makamları ve mevkileri güçleriyle işgal ederdi. Sıradan insanlar artık zengin insanlara hizmetçi olarak adlandırılmasalar bile; şimdi işçi olarak adlandırılmışlardı ve artık diz çöküp selamlamaları gerekmese de sıradan insanların kaderleri hâlâ zenginlerin elindeydi ve hayatları bu zengin kişilerin parmaklarının ucunda kolayca manipüle edilebilirdi.

Mo Fan’ın kendisi en altta bulunan bir aileden dünyaya gelmişti ve ‘’Mu’’ isimli bir aile tarafından tamamen evcilleştirilmişlerdi.

Kalbinde şiddetle kabaran bir şey hissediyordu—Yumruğunu daha da sıkıca sıktı ve gök mavisi renkli duvara defalarca vurdu.

“Mu aileniz ben gençken ve hiçbir şeyin farkında değilken benden faydalandı!”

“Güçlü olduğum zaman iyiliğinin karşılığını on katıyla… Hayır hayır, yüz katıyla ödeyeceğim!”

İlk Bölümü Okumak İçin Tıklayın: Versatile Mage – Bölüm 1 – Dünya İçin Köklü Değişiklikler

The post Versatile Mage, Bölüm 2 – Gerçek Sosyal Sınıf appeared first on Türkçe Light Novel.

Liderimizin geri dönmesiyle öğrenciler, hemen etrafında toplandılar. Yiyecek bir şeyler bulmuşlardı ve onları kampa taşıyorlardı.

Uzaktan bakıldığında, bir çeşit küçük kırmızı meyve, çilek gibi bir şeydi, hatta küçük domates taşıyorlarmış gibiydi ve ayrıca üzüm ve kivi şeklinde olan şeyler de vardı.

“Gerçekten …. Bunları yiyebilir miyiz? Meyveye benziyorlar ama yine de… hımm bilemedim…”

Kendine güvenemedikleri için öğrenciler birilerinin denemesini ya da en azından bir şeyler söylemesini bekleyerek birbirlerine baktılar.

Ama kim daha önce hiç görmediği bir meyveyi yemeye cesaret eder ki?

“Neyse ne, boğazım kurudu …. ve açım.”

“Ben de, boğazım biraz kurumuş gibi hissediyorum …”

Hava kararıyordu ve biz hala bir şey yapmadan aynı konuşmayı yapıyorduk. Tüm bu sıkıntıya, tek başıma katlanıyor gibiydim.

Ancak akşam yemeği vakti yaklaştığında, yeterli yiyecek ve su olmadığı problemi daha net anlaşılıyordu.

“Hey! Bu bataklık yabanmersini değil mi? Sen de bir Çin çançiçeği mi buldun? Bu harika!”

Kargaşayı başlatan, şenlik ateşine yakın oturan Ike’dı, ateşe daha da yaklaştı. Meyvelerden birini kavrayarak konuştu.

“Kanji, bunun ne olduğunu anlıyor musun?”

“Ah, bu bir yaban mersini. Otoyama’da kamp yapmaya gittiğimde bundan yemiştim. Tadı da görüntüsü gibi yaban mersinini andırıyor. Bu Akebia Canada (çikolata asması). Lezzetli ve tatlı. Ah, kesinlikle eski günleri hatırlatıyor.”

İşin garibi, başka bir yere bakmaya çalışmıyordu. Geçmişini hatırlatan bu meyveleri bulduktan sonra çocuk gibi gülümsüyordu, ama herkes orada durdu, Ike’de seyretti ve kimse bir şey demedi.

Shinohara sorusu ile Ike’ye saldırmaya karar vermişti, ancak ağzının payını aldı.

“Huh? … Oha, sanırım hatırladıklarımdan çok daha iyi bir tada sahipler.”

Kargaşanın nedeni artık çözüldüğünden, sınıf çoğunlukla bu konunun etrafında toplanıyordu.

Azda olsa yiyecek bulabilmek hala kazancımızı belirleyebilecek bir faktör.

“En azından bir şey yapabildin. Kamp ateşi için teşekkürler, Ayanokouji.”

“Ben değildim, Ike’ye teşekkür et.”

Ateş yanmaya devam ediyordu ve dumanı garip şekiller yaratıyordu. Gruptakilere, sorumluluklarını hatırlatıyor gibiydi. Ike’ye seslendiğimde yanıma geldi.

“Ormanda kaybolursak, sadece dumana bakarak kampın yerini bulabilir ve geri dönebiliriz, değil mi?”

“Bu kadar çabuk geri dönmemizin nedeni bu, senin sayende Kanji!”

Boa seviniyorlar ya. Bu şekilde kampımızın diğer sınıflar tarafından da kolayca bulunabileceğini anlamayacak kadar geri kafalılar…

Sadece Kushida değil, diğer öğrenciler de Ike’ye hayranlıkla bakarak başlarını salladı. Beklenmedik dikkatli ve onurlandırıcı bakışlar onu Tengu ya da başka bir şeye çevirecek gibiydi, ama Ike Kushida’ya bakmıyordu bile, Shinohara’ya bakıyordu.

“Hey … Shinohara. Bütün gün bunu düşünüyordum, davranışlarımı yani.  Medeniyetten uzak bu adada, tuvalet olmaması herkes için zor… Buradan gelecek puanlara muhtacız diye abarttım…. Özür dilerim. “

“Ha? Neden bir anda böyle özür diliyorsun ki?”

“Anılarım yüzünden. Kampa ilk gittiğim zamanı hatırladım. O zamanlar bayağı zordu, onca şeyin arasında bir de tuvalet konusunu düşünüyordum, temizlenememek bi yana, etrafta bir sürü böcek oldu. Geri döner dönmez de aileme çemkirip durdum. Bunun ne kadar zor olduğunu hatırladım. Bunun kızlar için daha zor olduğunu söylememe gerek yok sanırım … “

Ike, soğukkanlılığını korurken durumunu açıkladı.

Kendini böyle güzel ifade edebilmesi, gerçekten takdire şayan ya. Mükemmel bir birey olarak göze çarpıyordu ve benimle kıyaslandığında çok iyi bir şekilde rekabet edebilirdi. Tabii ki bu hikayeyi bizimle paylaşması da büyük cesaret gerektiriyor.

Ancak, özür dilemek bulaşıcı bir şeye dönüştü. Çok geçmeden Shinohara kendi durumunu açıklamaya başladı.

“Ben de… Özür dilerim. Daha önce özür dilemeliydim. Nehirden su içmeyi reddererek, yeterli olmadığını söyleyerek… Bunlar… haddimi aştım, çok duygusallaştım sanırım. Hepimizin bir şeyler yapması gerekiyor ki puanlarımızı hem koruyalım hem puan kazanalım. “

Her ikisi de birbirlerinin gözlerinin içine bakamıyorlardı ama aralarındaki sorunu çözmüşlerdi.

Neyi istiyorsanız o en beklenmedik anda olur. D sınıfı, puan kazanabilecek potansiyeldeydi artık. Bu gelişme, bu alâmet diğer öğrenciler tarafından da hissedilmişti sanki.

Hirata bu şansı kaçıramazdı. Herkesin dikkatini çekmek için ellerini kaldırdı.

“Millet ne olursa olsun, hepimizin tek bir hedefi var. İlk defa böyle özel bir sınavla karşı karşıyayız, ancak neden bu şaşırtıcı duygulara sahip olabileceğimizi anlıyoruz. Yanlış anlaşılmaların olması doğal. Ancak, panik olmadan, kimseye rahatsızlık vermeden, sonuna kadar, birbirimize güvenmek ve ilerlemek istiyorum. “

Bunu gayet açık bir tonla söyledi. Kendisini destekleyerek ve ne söylediğini anlayarak konuşmaya devam etti.

“Sadece bir puanımız kalsa bile vazgeçmeyelim. o bile çabamıza değebilir. Olur mu? Çünkü herkesin kendince haklı sebepleri var. Ancak, doğru yolda ilerlemek için bir puan aralığı belirlemeliyiz. Bu sadece sınavın sonunda kesinleşecek ama 120 veya daha az puanla kalabiliriz. Bu, D sınıfının uğruna savaşması gereken amaç olmalı. “

“Öyleyse, 180 puan kullanmayı mı düşünüyorsun? Dediklerinden bu sonucu çıkartıyorum da.”

Puanlarımızın yarısından fazlasını kullanırsak … Çoktan hesabı yapan Yukimura keskin bir bakış attı, bu konudan, bu kadar kolay vazgeçmek istemedi.

Hirata etrafında neler döndüğünü hissedebiliyordu, bu yüzden el kitabını yerde bıraktı ve bu sonuca nasıl ulaştığını açıklamaya başladı.

“Öncelikle, söyleyeceklerimi bitirene kadar beni dinlemenizi istiyorum. Yemek ihtiyacımız için puan kısmak zorundayız. Çünkü 1.numaralı harcamamız bu. Gıda ve su ihtiyacımızı set haline getirebiliriz.”

Yiyecek ve içme suyu dahil 1 öğün, 6 puan ediyor. Beraber alırsak, 1 öğün için 10 puan vereceğiz. Günde 2 öğün yemek yersek, bu 20 puan yapar. Sınav bitene kadar bugünden başlarsak, toplamda 12 öğün eder. Yani, toplam 120 puan harcarız.

Eğer son günü atlar ve açlığımızı tolere etmeye çalışırsak, o zaman 110 puanla bitirebiliriz. Geçici tuvaletimiz bize 20 puana mal oldu, erkeklerin 2 çadır kullanımı için 20 puan daha harcadık. Tüm bunlar 150 puan demek.

30 puanımız kalıyor ve burada neredeyse bir hafta yaşayacağız. Toplamda 180 puanımızı kullanmış olacağız. Hirata’nın planının gerçekleştirilebilir bir temeli vardı ve herkesi kelimeleri ile cezbediyordu.

“Sadece 120 puan kaldığını duyduğumda, onları da kısa sürede harcayacağımızı düşünüyordum. Ancak, bu puanlar geçici verildi bize ve sadece 300 puanımız olduğunu hatırlatıyorum size. Sınavın sonunu görmeden iyi bir sonucumuz olup olmadığını bilemeyiz. Yaz tatilimizden önceki yazılı sınavlarda puanlarımızı arttırıp değiştirdik, ancak A sınıfını geçemedik ve hala 100 puana ulaşamadık. Durumu değerlendirince, 120 puanın az ama ulaşılabilir ve tatmin edici bir puan olduğunu düşünüyorum. Dahası, herkes puan biriktirebilirse, bize ekstra getirisi olabilir. Gayet karlı çıkabiliriz bu sınavdan.”

“Şey, bu puanlarımızı korumanın yollarını da arıyorum. Eer bir gün yiyecek ve suyu bulabilirsek, 20 puan cebimizde kalır, o zaman başarabiliriz. Eğer bir hafta içilebilir su sorunu yaşamazsak, o zaman 50 puandan fazlasını kazanabiliriz ve bu oyunu lehimize değiştirmemize yardımcı olabilir. “

Akarsuyun sesi eşliğinde Hirata konuşmaya devam ediyor ve nehrin önemi bir kez daha gün yüzüne çıkıyordu.

“Öyleyse… işte böyle yapmalıyız, eğer kendimizi kontrol etmeyi deneyip, başarabilirsek, birazcık bile olsa, mevcut konumumuzu değiştirebiliriz…”

Benzer konular hakkında konuşurken bile, ses tonu ve duruşu farklı bir izlenim bıraktı. Hirata ses tonu ile ikna ediyordu resmen.

Alt limitlerimizi bize bildirdikten sonra nihayet yaklaşık 200 puan tasarruf etme olasılığımız vardı. Bunu yaparak, sınıf arkadaşlarının yüksek hedefler koymasını sağladı.

Elimizden gelenin en iyisini yaparsak, çok fazla puan kazanabilirdik. Aynı zamanda istikrarlı olursak puanlarımızın bir şekilde artacağının garantisini de veriyordu.

“Problem yok, değil mi Hirata? En az 120 puan kazanabiliriz. Eğer dediğin gibi yaparsak, sadece performansımızı ekleyerek puan kazanabiliriz, değil mi? Hadi deneyelim!”

Bir önceki bölümü okumak için tıklayın! Yokoso Jitsuryoku, cilt 3, bölüm 1, part 7

Merhaba Değerli Takipçiler

Uzun bir aradan sonra yine sizlere çeviri yapmaya devam edeceğim. Bu uzun gecikme için hepinizden özür dilerim. Ne zamandır çeviri yapmıyorum birazcık paslandım sanırım. Bölüm içindeki hatalarımı, kusurlarımı ve eksiklerimi söylerseniz, onları elimden geldiğince düzeltirim.

Keyifli okumalar:)

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 3, Bölüm 1, Part 8(A) appeared first on Türkçe Light Novel.