Elitler Sınıfı -    Cilt 22 - Bölüm 27

Böyle zamanlarda, acaba finaldeki 19. maçta Nagumo’nun grubuyla mı karşılaşacağız diye merak ediyordum.

İnsan öyle düşünebilir ama işler her zaman planlandığı gibi gitmez.

17. maçta, iki bireysel yenilgi almış bir halde, hâlâ mağlubiyet yüzü görmemiş olan Nagumo grubuyla karşı karşıya geldik.

Masa tenisi maçından sonraki etkinlik ‘okçuluk’tu, bu da oryantasyondaki ikinci okçuluk maçı oldu.

Bu durumda etkinliğin tamamen el becerisi veya şansa dayalı olmaması lehimizeydi değil mi?

Yeteneğe dayalı olan okçuluk diğerlerinin parlaması için ilginç bir fırsat sundu.

Nagumo liderleri olarak oradaydı, ama konuşmadı.

Bu sefer Nagumo ve ben kişisel bir iddiaya girmiştik, ama bunu çok az kişi biliyordu.

Bilgi toplamakla görevlendirilen birinci sınıf öğrencileri bile ayrıntıları bilmiyor olabilirlerdi.

“Neden buradasın Morishita?”

“Tabi ki de okçuluk için buradayım. Mücadele etmeye geldim.”

Dünkü sonuçları felaketti, yine de cesareti kırılmadan mücadele mi etmek istiyordu?

Kiryūin’a bakarak başını salladı. Görünüşe göre Morishita’nın katılmasını kabul etmişti.

“İşte böyle. Kendini kazanan gemideymişsin gibi düşünebilirsin, Ayanokōji Kiyotaka.”

“Umarım batan bir gemide değilimdir.”

Eğitmen tekrar konuşmaya başladı ve daha önce okçulukla hiç ilgilenmemiş öğrencilere güvenlik prosedürlerini açıkladı.

Daha önce okçulukla ilgilenmiş olanlara ise doğru atış şeklini öğrenmenin önemini defalarca vurguladı.

Orijinal kuralların aksine bu formatta takımlar, her atış sonrası yer değiştirmek yerine altı atış yaptıktan sonra değişiyordu.

Beş rakibi gören Hashimoto yanıma yaklaşıp kulağıma fısıldadı:

“Katsuragi dün epey antrenman yapmış ve maksimum 36 puan almış. Onunla karşılaşırsan kaybedebilirsin.”

Kendimi düşünürken onun kapsamlı araştırmasından etkilendim.

Dünkü puanlarım: 2, 2, 4, 7, 6, 9 yani toplam 30 puandı.

Endişesini anlıyordum ama açıkçası muhtemelen Katsuragi’ye yenilmem.

Problem başka bir yerdeydi. Kısa süre sonra eşleşmeler açıklandı.

İlk müsabaka: Horikita Suzune vs Yanagi Yasuhisa

İkinci müsabaka: Hirata Yōsuke vs Hashimoto Masayoshi

Üçüncü müsabaka: Amasawa Ichika vs Ayanokōji Kiyotaka

Dördüncü müsabaka: Kanzaki Ryūji vs Shintoku Tarō

Beşinci müsabaka: Katsuragi Kōhei vs Morishita Ai

Şu ana kadarki 16 maçta hep üçüncü sırada mücadele ettim.

“Nagumo ustaca rakiplerimizi sabit pozisyonlarımıza uyacak şekilde ayarladı.”

“Tanıştığımıza sevindim Senpai.”

“Rakibin birinci sınıflardan bir kız. Şanslısın.” (ÇN: aynen kral)

Görünüşe göre Amasawa hakkında hiçbir bilgisi olmayan Hashimoto iyimser bir şekilde konuştu.

Herkes izlerken, ilk sırada olan Nagumo’nun grubu aynı anda hedefi vurmaya başladı.

Sakin ve rahat tavırlarından anlayabiliyordunuz.

Amasawa dün okçuluk antrenmanı yapmış ve sağlam bir deneyim kazanmışa benziyordu.

Tereddüt etmeden, düzgün şekilde fırlatılan oklar sarı dokuz puanlık alanı deldi.

Sırayla 9, 9, 10, 9, 10, 10, 10 toplamda 57 puan topladı.

İsabet oranı o kadar yüksekti ki sadece katılan öğrenciler değil eğitmen bile şaşırmıştı.

“Yok artık…”

İkinci olan Katsuragi, 37 gibi iyi bir puan toplamıştı ama Amasawa’yla karşılaştırılamazdı.

Kazanmamız için her atışta 10 puan almamız gerekiyordu.

Herkes hala sarsılmışken, savunmada olan Kiryūin’in grubunun sırası gelmişti.

Ortalık sessizken kimse fırsat bulamadan ilk oku ben attım. Sarı sekiz puanlık alanı deldi.

Diğerleri hazırlıklarıyla uğraşırken, ikinci oku atmak için yerimi aldım ve izin bekledim.

Bu bize sadece bir puanlık bir hata payı bıraktı ama bu önemli değildi. İlk atışımın hemen ardından, hafifçe sapmış olan yörüngemi düzelttim.

İkinci ok sarı on puanlık alanı deldi.

Bu mesafe 70 metre olsaydı, rüzgar gibi faktörler nedeniyle imkansız olabilirdi, ancak 20 metrede herhangi bir dezavantaj yoktu.

Eğitmen okları toplarken hiç beklemeden diğer atışımı yaptım. Aynı hareketi robot gibi tekrarladım. Aynı hareket, aynı pozisyon- tek yapmam gereken tekrarlanabilirliği üst düzeye çıkarmaktı

Diğerlerinin kaç puan aldığı hakkında endişelenmeden, kalan son dört okumu da merkeze doğru fırlattım.

Puan durumu 58’e 57’ydi. Zaferi kendi ellerimle kazandım.

Yakın bir maç yaptığım Amasawa’dan güçlü bir alkış aldım.

“Harikasın, Senpai. Sinir bozucu ama kaybettim, değil mi?”      

“Kurallar bana birçok açıdan yardımcı oldu. Hedef yakındı, ancak sırayla atmamız gereken orijinal kurallar geçerli olsaydı, oyunun her iki yönde de sonuçlanması şaşırtıcı olmazdı.”

Amasawa’nın puanı 57 olarak kesinleştiğinde, artık yapabileceği başka bir şey kalmamıştı. Benim aldığım sonuçlara razı gelmekten başka seçeneği yoktu.

“Sana baskı yapmaya çalışıyordum ama işe yaramadı, değil mi?

Kendimi dış dünyadaki seslerden soyutlamıştım bu yüzden fark etmemiştim.

“Dünkü maç dışında okçuluk çalışmamıştın, değil mi?”

“Gece yarısı öğretici videolar izlemiştim.”

Sadece okçuluk için de değil; kampta deneyimlediğim her şey için geçerliydi bu.

“Böyle sonuçlar elde etmen inanılmaz. Böyle devam edersen Nagumo-senpai’nin sinirleri bozulabilir.”

Kaybetmiş olsa bile Amasawa 57 puan toplamıştı yani Nagumo onu suçlayamazdı.

Uzaktan olan biteni izleyen Ibuki, sıkıldığını belli ederek bakışlarını başka yöne çevirdi.

Horikita, Yanagi’ye karşı kazanmıştı. Amasawa kaybetmiş olabilirdi ama çok yüksek puan toplamıştı ve sonra ben de Amasawa’yı yendim.

Onun için bunlar hiç ilgi çekici olmamış olmalıydı.

“. Sen çok tutarlıydın…”

Amasawa’nın grubuna rapor vermek için geri dönmesini izledikten sonra Hashimoto hayranlığını dile getirdi.

“Sonuç olarak o çok güçlüydü.”

Nagumo’nun grubuyla Kiryūin’in grubu arasındaki okçuluk etkinliği bir mağlubiyet ve dört zaferle bitmiş oldu.

“Gerçekten de güçlü rakiplerdi. En güçlü adaylardı. Başa baş bir mücadele oldu.”

Her şeyini veren Morishita’nın yüzünde tatmin olmuş bir ifade vardı. Bu arada, sadece altı puan toplayıp büyük bir hezimete uğrayan tek kişi de oydu.

Çevirmen: Mesela Kek