“Vaay be! Şunlara bakın.”

İke yüzünde açıkça belli olan rahatsız bir bakışla okul binasını işaret etti.
Orada bizi gözetleyen öğrenciler vardı ve sayıları az değildi.

“Onlar B Sınıfından değil mi? Hemen keşif yapmaya başlamışlar—“

Spor festivali stratejilerinden birisi de muhakkak ki diğer sınıfların fiziksel yeteneklerini öğrenmekti.. Yani, düşmanlarını tanımaya çalışıyorlar..

“Yanlarındaki A Sınıfı da bizi gözetliyor.”

Düşman veya müttefik…yeteneklerimizi kavrayıp öğrenmek onlara elbette avantaj sağlar.

Bunu okulun göze çarpan bir yerinde,-herkesin görebileceği açık bir alanda- yaparsak gözetlenmemiz normal tabii…

Ancak bu yüzünden kendimizi antrenman yapmaktan alıkoyar veya sonraya bırakırsak, zaman kaybetmiş olacağız… Fazla şansımız yok, yani.

“Hemen başladı.”

Kıyafetini ilk değiştiren Horikita meraklı bakışları fark etmiş gibiydi.

Ama beni endişelendiren C Sınıfı, ya. Sınıflarında birilerinin olduğuna dair işaretler vardı, ama cam kenarında bize bakan tek bir kişi bile yoktu.

Neredeyse D Sınıfından kimlerin yarışmaya katıldığıyla hiç ilgilenmiyorlarmış  gibi davranıyorlardı…

“Ryuuen-kun hakkında endişeleniyor musun?”

“Eh, biraz.”

“Etrafı kolaçan edip keşif yapmayı düşünmemiş olması imkansız… Ancak B Sınıfı ile iş birliğini reddeden o’ydu. Cidden bir strateji oluşturmaya niyeti yok bence.”

Bunu söyledikten sonra sanki ‘durum bu’ der gibi baktı ve devam etti.

“Sen uyarmadan önce ben de böyle düşünüyordum. Mutlaka diğer öğrenciler de böyle düşünüyordur.”

Horikita, antrenman yapmaya çabalayan D Sınıfı öğrencilerine göz gezdirdi.

“Daha önce Ryuuen-kun’un zaten kazanma stratejisi olduğunu söylemiştin. Yani, bu çoktan planının tıkır tıkır işlediği anlamınına mı geliyor? Stratejisine göre, onun diğer sınıfları inceleyip değerlendirme yapmasına gerek yok, doğru mu?”

Horikita’nın yüzündeki iyimser ifadesi artık yoktu. Aksine bariz bir şekilde şaşkın olduğunu görebiliyordum.

“Herkes, diğer sınıflar hakkında bilgi ister. Kimin fiziksel yetenekleri yüksek veya kimin hangi yarışmalara katılacağı, bunları bilmek için cana atıyor olmaları gerek. Ama o bunlarla ilgilenmiyor.”

Haklıydı, bu tavrı bile, Ryuuen’in çoktan bir stratejisi olduğunu kanıtlıyordu.

“Burada beni rahatsız eden şey, Ryuuen’in bir stratejisi olduğunu bilmek…”

“… ne demek istiyorsun?”

“Normal şartlarda, eğer gizli bir silahın varsa onu korumak için elinden geleni yapar, kimse bu silahı fark etmesin diye çabalarsın. Ancak bu çocuk, bunu gizlemeye bile çalışmıyor, aksine….”

“Aksine cesurca davranıyor, gösteriş yapıyor diyorsun.”

Onun bakış açısını anlamak için böyle düşünmek gerekiyordu..

Hroikita’nın şu an ne kadarını fark ettiğini merak ediyorum, ha.

“Bu anlayışın ya da gözleminin mi demeliyim, nereden geliyor yada nasıl kazandın merak ediyorum ama sormamı yasakladığın için sormaya cesaret edemiyorum.”

Tam Horikita’dan beklenecek bir tavırla benden laf almaya çalışıyordu.
Ama elbette bana ne derse desin, hiçbir şey söylemeyeceğim ona.

“Suzune biraz konuşabilir miyiz, vaktin var mı?”

Geç gelen Sudou, derin düşüncelere dalan Horikita’ya seslendi. Kendi düşüncelerinden dalan Horikita, Sudou’ya kırıcı sözler söylemeye başladı. Görünüşe göre rahatsız olmuştu.

“Seni tekrar uyarıyorum. Bana adımla seslenme.”

“Bu ne anlama geliyor? Adınla seslenmemde ne gibi bir sorun var ki?”

“Rahatsız oluyorum, benim için büyük bir sorun. Yakın olmadığım bir kişinin bana adımla seslenmesini istemiyorum.”

Sudou’nun duygularına aldırış etmeden kararlı bir şekilde sert çıkmaya devam etti.

“Direkt sana rahatsız olduğumu söylediğim halde bana böyle seslenmeye devam edersen eğer, ilerde başına geleceklerden sen sorumlu olursun.”

Gerçekten dehşet verici bir ifadesi vardı. Ayrıntıya girerse duymamayı tercih ederim….

Ona adıyla seslenmek istiyordu ama Horikita ondan nefret edebilir…
Soudo şimdi ne düşünüyor acaba.

“O zaman bu spor festivalinde D Sınıfı için iyi sonuçları elde edersem lütfen bana adınla seslenmem için izin ver.”

Şaşırtıcı.. Sudou mütevazi bir adım atıyordu bu istek ile…

 Ama yanlış insandan medet umuyor.. Horikita’yı böyle şeylerle kandırmak kolay değil.

“İyi sonuçlar alman tüm sınıfın en büyük arzusu. Ama benim bu isteğine ‘tamam’ demek için hiçbir zorunluluğum olmadığının da farkındasın değil mi?”

Anlaşılan… Horikita, Sudou ile iyi anlaşmaya niyetli değildi. Buna cevaben Sudou’nun ona nasıl cevap vereceğini merak ediyordum.

“… okula başladık… çok geçmeden bana yardım edip beni kurtardın, hatırlıyorsun değil mi? Bu yüzden aramızda bir gönül bağı…hayır, önce arkadaş olmak istiyorum. Bu ilk adım olsun isterim gelecek için.”

“Anlamıyorum. O zaman olanlarla bağlantı kurup böyle kendi kendine karar vermen doğru değil.. Neyse, tamam diyorum. En iyi sonuçları elde edersen, o zaman bana adımla seslenmene izin vereceğim. Ama sadece bizim sınıf içindeki en iyi sonuçla gelme bana. Tüm okulda alabileceğin en iyi sonuçları al.”

Bunu söyleyen Horikita, Sudou’ya en büyük engelini gösterdi. Ancak bir anlamda Sudou için iyi bir motivasyon kaynağı da oldu. Sodou’nun yüzünde korkudan eser yoktu.

“Pekala, anlaştık! Sınıflar arasında birinci olursam sana adınla sesleneceğim.”

“Bana iyi sonuçlarla gel, lütfen. Eğer birinci sınıflar arasında birinci olamazsan, adımla seslenmeyi hayal dahi etme. Aksi halde adımla seslenmene izin vermeyeceğim, buna kendini hazırlasan iyi edersin.”

“Pe-peki.”

Zor bir görevi yüklenmiş olmasına rağmen Sudou heyecanla başını salladı ve cevapladı.

Bu iyi oldu, kazanma olasılığı hiç de düşük değil.

Diğer sınıflardaki öğrencilerden gördüğüm kadarıyla Sudou’nun potansiyeli kesinlikle çok yüksek. Bireysel yarışmalarda hiçbir sorun yaşamayacağına eminim nerdeyse.

Ona karşı koyabilecek tek kişi, Kouenji bence. Ama o da ilgisiz görünüyordu.

Geriye, işbirliği gerektiren yarışmalarda kaç rekor kıracağını izlemek kalıyordu.

Merhabalar millet ben Viztorio. Nasılsınız ? Beni sorarsanız ben iyiyim. Bu sefer özür yazısı yok :3 İleri ki yazılarda da olmaz umarım 😀 İyi okumalar…

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 8: Düşmanlar & Müttefikler appeared first on Türkçe Light Novel.

“Ödünç aldım!”

Ertesi gün beden dersi için Hirata okula başvuruda bulunarak güç ölçüm cihazını ödünç almayı başardı. Horikita’nın atletik olanların üstünlüğüne dayanan planı, kendine güvenenlerin güçlerini birleştirecek bir plandı. Basit ama işe yarayabilecek bir plan.

Özellikle de, erkeklerin tamamen güce dayalı rekabet edeceği birkaç yarışmadan fazlası vardı.

“Herkesi tek tek inceleyelim. Bakalım hangi kolumuz daha güçlü? Bana sonuçları söyleyin ki not edeyim. İki cihaz aldım; hem daha verimli sonuçlar alır hem de zamandan tasarruf ederiz.” dedi, Hirata.

Bunu söyleyerek bir cihazı yanındaki Hondou’ya diğer cihazı da diğer yanında ki Yukimaru’ya verdi. Bir elin nesi var iki elin sesi var mantığıyla hareket etmek istiyordu belli ki. Ama bu konuşmaları duymazdan gelen Sudou cihazın birini kapıp zorla aldı.

“Benden gönüllüyüm, Hirata. Eğer benden başlarsak yüksek standartlar belirleyebiliriz.”

Mantığını tam olarak anlayamamıştım ama gücüyle övünmek istediğini ap açıktı…

“Um… öyleyse diğeri de Sotomura-kun olsun.”

Zorla değişiklik yaptırıldığı için, başlangıç noktasının bir kez daha ayarlanması gerekiyordu.

“Bakmaya devam et Ayanokouji. İşte, sınıfı taşıyacak adamın gücü bu.”

Sudou özgüven patlaması yaşayarak gülüyor, kendisini gösteriyordu. Zorla kendisini ilk sıraya yerleştirmişti oysa ki.

“Uraaa!”

Mücadele ruhuyla dolu Sudou’nun omuzu, cihazı sağ elinde tuttuğu sırada sallandı.

Cihazın ekranındaki sayısal değerler hızla yükseliyordu. Bir anda 50’nin üzerine geçti ve 60’a çıktı derken 70’e kadar yükselmeye devam etti. Ardından dijital olarak görüntülenen değer 82,4 kg da durdu. Etrafta kısa süreli bir uğultu patlak verdi.

“Epey güçlüymüşsün!” diye mırıldandı Kouenji.

“Heh. Çünkü hep antrenman yapıyorum, doğal. Hey, sen de yap Kouenji.”

Tahrik etmeye çalışır gibi bir hali vardı, cihazı teslim ederken Kouenji’ye değerini gösterdi.

“Hiç meraklı değilim. Beni görmezden gelebilirsiniz.”

Tırnaklarını törpülemeye devam ediyor, arada bir parmaklarını üflüyordu.

“Yoksa kaybetmekten mi korkuyorsun? Tabii böyle bir sonuçtan sonra anlaşılabilir bir durum.”

Çok ucuz bir kışkırtma taktiğiydi bu… Ancak Kouenji  yüzüne bile bakmadı. Cevap vermeye niyeti yok gibiydi.

“Tch… hey Ayanokouji.”

Sudou’nun hemen yanında dikildiğim için cihazı elime tutuşturdu.

“Hayır gerek yok, sonra hallederim.”

“Huh? Sen de mi? Dalga geçmeyin artık. Sırayla yapacak herkes işte.”

Kendini zorla sıranın başına koyan Sudou’yla uğraşmamayı tercih ediyorum..
En yakında kim varsa ondan başlanacaksa… 2. kişi ben oluyorum.. Off..

İkinci kişinin ben olunca da …..  işler biraz karışıyor tabii.

Sudou’nun 82,4 kg’ının oldukça yüksek bir değer olduğunu anlayabiliyorum ama lise bir öğrencileri için ortalamanın ne olduğuna dair hiçbir fikrim yok ki..

Geçmişte yüzlerce hatta binlerce kez bu tür ölçüm cıhazlarını kullandım ama yaşıtlarımın ortalamasının ne olduğunu daha en ufak bir fikrim bile yok.
Kişisel kayıtlarım dışında hiçbir kayıt tutulmamıştı.

“Hey Sudou. Bir lise öğrencisinin ortalama gücü ne kadar olur sence?”

“Ha? Bilmem. 60 civarı falan olması gerekmez mi?”

“60, ha…?”

Monitörünü görebileceğim şekilde cihazı tuttum. Kolunuzdaki güç, kaslarınızın ne kadar kalınlığıyla ölçülmez sadece…

Elbette alakası yok demiyorum ama önemli olan ön kolda bulunan brachioradialis kası ve fleksör carpi radialis kası olarak bilinen kaslardır..

Cihaz, ön kol kaslarının kasılmasına neden olarak tendonların çekilmesiyle  parmakların bükülmesine neden olur. Bu nedenle bu özel kas demetini çalıştırarak kişi kavrama kuvvetini geliştirebilir. Başka bir deyişle, belirli bir miktarda kas kütlesine sahip olduğunuz sürece nasıl antrenman yaptığınıza bağlı olarak da, 100kg’ı aşmak mümkündü.

Doğal olarak bunu başarmak için uzun süre kol kası çalışmak yeterli oluyor..

Yavaş yavaş koluma kuvvet ekleyerek cihazın artışını kontrol altına aldım. Sonra 44’ü geçince ince ayarlamalar yapmaya başladım. 55’i geçtikten sonra biraz daha ekledim ve 60’ın biraz üzerine ulaşınca üzerine kuvvet eklemeyi bıraktım.

“… Yapamam daha fazlasına çıkamam.”

Bunu söyleyerek ölçüm cihazını bıraktım ve yanımdaki İke’ye verdim. Ardından da Hirata’ya bildirdim.

“60,6 çıktı.”

İlgisizce bir şekilde söyledim.

“İyi… oldukça güçlüsün, Ayanokouji-kun.”

Etkilenen Hirata bana doğru döndü ve gülümsedi.

“Ha? İyi de, bu ortalama değer değil miydi? Yüksek bir değer mi?”

“Ortalamanın bundan daha az olduğunu düşünüyorum. 45-50 civarıdır herhalde?”

“Hirata… 42.6 yaptım. Bana ufak bir bonus ver de 50 olsun.”

İke rapor vermeye geldi. Küçük bir bonus için istekte bulundu. Buruk bir şekilde gülümsedi ama Hirata bilgisayarına 42.6 diye not aldı.

Sotomura 41, ondan sonra gelen Miyamoto ise 48 yaptı. Kesinlikle 50 puanın altında bir çok kişi çıktı…

“Demek… bu yüzden 60…yüksek…”

Anlaşılan Sudou gibi birine genel ortalamayı sormak yanlıştı. Normal ortalamayı bilmesi mümkün değildi ki.. 

Ortalamaya girip yarışmalara katılmaktan kurtulmayı düşünmüştüm ama çok büyük hesaplama  hatası yaptım anlaşılan.
Bu oranla, bazı Önerilen Katılım etkinliklerine katılmam gerekecek, off.

Kouenji’yi bir kenara bırakırsak sınıfta 2. oldum. Büyük bir pot kırmışım gibi hissediyordum.

3. sırada 57.9 alan Hirata vardı.

Düşündüğüm gibi, onun gibi güçlü birisi iyi bir sonuç elde etti.

Öte yandan tüm sınıfı spor festivalinde taşımak isteyen Sudou sınıf arkadaşlarının sonuçlarını görünce hayal kırıklığını gizliyemedi.

“İnanılmazsınız, benim sınıfım… benim dışımdaki herkes işe yaramaz çıktı, inanamıyorum. Ayanokouji’den sonrası gelmese de olur şuan.”

Belki doğruyu söylüyordu bunu bilemem ama herkesin yüzüne söylemesi fazla garip oldu…

Erkeklerin güç ölçümü bittikten sonra bu kez kızlar ölçüm cihazını aldı. Sanırım erkekler de olduğu gibi kızlarda da güç kullanılması gereken karışık yarışmalar var.

Hirata hala ölçülen sonuçları Sadece Önerilen Katılım etkinlikleri çerçevesine dolduruyor ve bir araya getiriyordu.

“Halat çekme ve çok yönlü halat çekme yarışmaları basit bir şekilde kavrama gücüne göre sıralanabilir. Sudou-kun, Ayanokouji-kun, Miyake-kun ve ben.”

“Hey, bir şeyi merak ediyorum, bu çok yönlü halat çekme yarışmasını hiç duymamıştım. Sen nasıl öğrendin.”

“Ben de hiç duymamıştım bu yüzden araştırdım. Tam olarak duyduğun gibi dört yönden ip çekeceğimiz bir yarışmaymış. 4 sınıftan 4 kişi seçilecek ve toplam 16 kişi halat çekecek.”

Gücün önemli olduğu normal halat çekmenin aksine burada taktikler önemli olacak demek…

Hirata çok yönlü halat çekme yarışması için katılımcıları yazmaya başladı.

“Hey Hirata, hiç katılma şansımız yok mu?”

“Şöyle söyleyim. Örneğin çöpçü avında atletizmden ziyade şansın önemli olduğunu düşünüyorum.”

“Şans ha? Öyleyse nasıl karar vereceğiz?”

“Basit bir yol seçelim. Taş-kağıt-makasa ne dersiniz?”

Bunun ciddi Hirata’ya yakışmadığını düşündüm ama şaşırtıcı derece makul bir teklif olabilirdi.

Bir bireyin hayatında şans beklenmedik şekilde büyük bir faktördür. Belirsizdir ama şans sayesinde bir bireyin hayatının 180 derece değişmesi mümkündür de.

Yetenekli olsa da bir firmanın çalışanı olarak kalan insanlar var ancak yetenek olmadan da başkan konumuna gelmeyi başaran insanlar da var, mesela.

Böyle yaşanan örnekler, şans faktörünün varlığını kanıtlıyor işte..

Tabii ki genel faktörler çoğu zaman asıl nedendir. Ama spor festivalindeki çöpçü avı için sadece taş-lağıt-makas yeterli olacaktır diye düşünüyorum ben de.

Taş-kağıt-makas oynamak için birkaç kişilik gruplara ayrıldık. Tabii ki katılmaya niyetim yoktu. Sadece kaybetmek için dua ederek ilk tura katıldım, kazandım.

Sonra kaybetmek için yalvararak dua edip 2. tura katıldım.  (bu arada 2.tur finaldi) Yine yendim ya. Şansın bende olmaması gerekiyordu.

Üç erkek ve iki kız 2.turda yendiği için, kazanan beş kişinin katılmasına karar verildi.

“Ayanokouji-kun, Yukimura-kun, Sotomura-kun, Mori-san ve Maezono-san. Beşiniz katılıyorsunuz o zaman.”

Sonradan Sudou’yu da ekledik. Altımız çöpçü avına katılacağız.

“Kopou! Ben çöpçü avına seçildim! Kopou!”

Sensei gözlerini devirip kafasını çevirdi.

“Neden taşı seçtim ya? Kopou!”

“İyi de anlaşıp oynadık zaten…”

Bu yaşadığım şeye ne deniyor şimdi? Şans mı şanssızlık mı? Ben söyleyeyim… Kesinlikle şanssızlık…

“Kıskanıyorum—“

İke kazananları kıskandığını dile getirdi.

Şans dediğimiz şey, kişinin bakış açısına göre değişmesi ilginçti. Hayır ya…

Pozisyonumu başka birine devretmek istediğimi söyleyecektim ancak tek bir cümle bile bir tartışma yaratabileceğinden yapmamayı tercih ettim.

Ayrıca katılmak istemeyen Sensei gibi öğrencilerin de memnuniyetsizliğini görebiliyordum.

Bu tarz kaırşıklıklar sayesinde katılım listesi de tamamlanmıştı… Şimdi itiraz edersem, farklı anlamlandırılacaktı.. Off ya.

“Bitti.”

Hirata tüm yarışmalara katılacakları belirledikten sonra yaptığı listeyi kapattı.

Sınıfın sakinliğini yeniden kazandığını görünce rahat bir nefes aldı. Ancak bu sadece geçici bir meseleydi, yapılacak antrenmanlara ve diğer sınıflardan edinilen bilgilere bağlı olarak büyük değişikliklere uğrayacak kısımlar olacaktı elbette.

“Az önce karar verdiğimiz bilgiler son derece önemli ve başka sınıflar tarafından öğrenilmesini istemiyoruz. Bu yüzden kendi sıranızı ve ortağınızı yazmanızı istiyorum. Böylece geride hiçbir kayıt kalmayacak.”

Hirata gibi her şeyi hesaba katan biri için, bu öngörü uygundu. Tabii, kaydetmek için telefon kullanırlarsa, bilginin nereden yayılacağını bilemeyiz.

Bilgisayarını herkese dolaştırıldı. Sınıfın durumunu izlerken Horikita konuşmaya başladı.

“Neyin var, Ayanokouji-kun? Yüzün soluvermiş.”

“İstekli olmayan katılımcılar seçildi… Rahatsız oldum.”

“Yapabileceğim bir şey yok. Bu sınıfta atletik öğrenciler ve atletik olmayan öğrenciler arasında dağlar kadar fark var.”

“Doğru, haklısın.”

Sadece Tavsiye Edilen Katılım etkinliklerine kimlerin katılacağına karar verildi…

Beklenildiği gibi en çok katılıma sahip olanlardan biri Sudou. Dayanıklılığı hakkında endişeleneceğimiz noktaya kadar tüm yarışmalarda yarışacaktı.

Kızlara gelirsek, Horikita ile başlayarak bir çok öğrenci 3 etkinliğe katılacak.

Talihsizlikler beni bulduğu için 2 etkinliğe katılmak zorunda kalıyorum…

Tabii ki, bu karar son değildi.  Yerimi alabilecek birisi çıkarsa ortaya hemen değiştirme niyetindeyim. Şimdilik sorun yokmuş gibi davranacağım o kadar.

Hayır.. Benim bu işi başkasına ne pahasına olursa olsun paslamam gerek.

Merhabalar baylar ve bayanlar, ben çevirmeniniz Viztorio. Birkaç bölümü ben atmamıştım bazı teknik sorunlardan dolayı ama geri döndüm ^-^ Mümkün olduğunca her hafta bölüm atmaya çalışacağım. İyi okumalar…

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 7 : Taş- Kağıt- Makas Oyunu appeared first on Türkçe Light Novel.

Ders bittikten sonra, boş vaktimi birisine mail atarak değerlendirmek istedim. E-postayı attıktan sonra başımı kaldırıp Kariuzawa ile göz göze geldim.

Off. Bu kızla göz göze gelmek mantıklı değil ya.

Gözlerimle etrafta onu ararken tesadüfen bana baktı büyük ihtimalle. Bakışlarımdan da anlamıyor olacak ki 2 kız arkadaşıyla sınıftan çıkıp gitti.
 

Düşündüğüm gibi onunla direkt olarak iletişime geçmediğim sürece anlamayacak ne kast ettiğimi.

Çantamı elime aldım ve Karuizawa sınıftan ayrıldıktan 1 dakika sonra odama dönmek için sınıftan ayrıldım.

“Hey!”

Merdivenlerden ana girişe doğru inerken, yalnız olan Karuizawa bana seslendi, durakladım.

“Gitmemiş miydin, sen?”

“Tam gidiyordum ama bana bir şey söylemek istediğini düşündüğüm için bekledim. Yanlış mıyım?”

Şaşkınlığımı gizleyemedim.

“Biraz.”

“Güzel. Benimde seninle konuşmak istediğim bir mesele var. Vaktini ayırabilir misin?”

‘Devam et.’ Karuizawa’yı konuşmaya zorladım.

“Bana gönderdiğin e-posta. Niyetini öğrenmek istiyorum.”

Bunu söyleyerek telefonunu açtı ve e-postayı gösterdi. Şu yazıyordu:

‘Bir sebep bul ve Horikita’nın görüşüne itiraz et ardından Kushida’ya fikrini sor.’

Bu Karuizawa’ya (sınıfın ortasında yapması için) verdiğim talimattı.  

“Güzel bir doğaçlama yeteneğin varmış. İyi itiraz ettin.”

“Açıkçası Horikita-san’ın fikri mantıklıydı.Kushida-san’a sorma olayını da tam olarak anlamadım. Bu isteğinin anlamı neydi?”

“Davranışlarımın her birinin arkasındaki anlam için endişelenirsen işimiz iş seninle. Dahası, sorsan bile cevap vereceğimin garantisini sana vermem, veremem. Neyi kast ettiğimi anladın herhalde.”

“Bana arkasındaki nedeni sorgulamadan emirlerine uymamı söylüyorsun. Anladım.”

“Evet, demek istediğim bu.”

İtaatkar Karuizawa daha fazla bilgi istemeye çalışmadı.

“Peki öyleyse, bana fikrini söyle. Elini kaldırmadın ama sence hangisi mantıklı olandı?”

“İkisi de mantıklıydı bence. Mühim olan insanların nasıl hareket ettiğidir.”

“Bu nasıl bir cevap ya. Gerçekte ne düşündüğünü cevaplamadın.”

“Maalesef ki seçim yapmamak gibi basit bir politikam var.”

“… Ne demek istiyorsun? Anlamıyorum. Ne yapmak istiyorsun? Amacın diğer tüm sınıfları kaosa süreklemek mi? Veya D Sınıfını A Sınıfına mı yükseltmeyi düşünüyorsun?”

“En azından Horikita böyle düşünüyor.”

“Demek istediğim bu değil ki.”   Karuizawa bana dik dik bakıp iç çekiyordu.

“Benim sana sorduğum şey Horikita-san’ın ne düşündüğü değil. Bana neyi öngördüğü ve neyi amaçladığını söylemeni istiyorum.”

“Şöyle diyeyim o zaman. A Sınıfına yükselmek gibi bir merakım yok. Ama bu sınıfı, A Sınıfına yükseltmek için hazırlanmanın çok kötü bir fikir olmadığını düşünmeye başladım.”

“Bu da ne demek şimdi? Tam olarak anlamadım. Niyetin ne kadar küçümseyici anlayamıyorum farkı?”

Chabashira-sensei’nin buraya gelebilir, en iyisi burada bu konuşmayı bitirmek.

“Şimdi kelimelere döksem bile bana inanmayacaksın, zaten şuan kanıtım da yok. Şimdi, ilerde bana sorgusuz sualsiz inanman için bir ipucu vereceğim sana. Bu spor festivalinde D Sınıfının içinden bir hain çıkacak ve bu kişi D Sınıfından dışarıya bilgi sızdıracak.”

“Bekleyecek miyim yani? Bu sözlerinde ciddi misin?”

“O zamanlar geldiğinde bana inanıp hak vereceksin. Benim şimdiye kadar gördüklerim bunlar.”

“Ne demek istiyorsun. detayları anlatsana!”

“Şuan sana bilgi veremem. Ama zamanı geldiğinde sana herşeyi anlatırım. Şimdi git burdan, gereğinden fazla birlikte durduk.”

“Uyarmasan bile gidecektim. Senin gibi kasvetli biri ile görülürsem değerim düşer. Ama … eğer bir hain ortaya çıkarsa… üstesinden gelebilir miyiz?”

“Evet. Bunun için çoktan hazırlıklarımı yaptım.”

Bunu söyleyerek ona telefonumu gösterdim. Tabii ki Karuizawa bunun tam olarak ne olduğunu anlamayacaktı.
Tatmin olmamış bir yüz ifadesiyle merdivenlerden aşağı inip uzaklaştı.

Uzaklaştığını görünce derin bir nefes aldım. D Sınıfının stratejisi az çok sağlamlaşmıştı. Tabii benim kurduğum strateji de.

Şuan, müttefiğimiz A Sınıfının ne tür plan kurduğu önemliydi.

Katsuragi’nin kişiliğini göz önüne alırsak muhtemelen sağlam bir plan uygulayacaklar ama …
Sakayanagi’nin varlığı doğal olarak Beyaz Takım için ve D Sınıfı için olumlu bir etki sağlayabilir.

Mesela, 2 kişinin denize düştüğünü ve sadece bir can simidi olduğunu varsayalım. Kurtarılması gerekenlerden birisi sağlıklı bir birey, diğeri ise engelli bir birey.
Anlatmaya çalıştığım,  böyle bir durumda sağlıklı bireyin sırf engelli nedeniyle can simidini engelli bireye verme zorunluluğu olmaması. Birisinin savaşamayacak veya kendini koruyamayacak bir engeli varsa, can simidini ondan çalınabilir de. Eğer gerekirse fiziksel şiddet bile uygulanabilir…

Demek istiyorum ki, her insanın doğasında vardır yaşama isteği.

Acil bir durum söz konusuysa, kimse vereceği kararın yasal olup olmasına bakmaz... Ölüm kalım meselelerinde, herkes önce kendisini düşünür, kim haklı, kim haksız tartışılmaz bile.

Sırf Sakayanagi’nin sağlığının spora el vermiyor diye, ona ayrıcalık tanımamız yada ona nazik davranmamız gerekmez.

“Ama yine de…”

Derin bir geçmişe sahip olan Karuizawa, insanları ve duyguları okumakta düşündüğümden daha iyiydi. Her şeyden öte, çevresini yönetebilmesi, liderlik etmesi çok iyiydi.
 

Böyle bi’ görüşmeyi beklemiyordum ama bu işi de böylece çözmüş oldum. Şimdi odama rahatça dönebilirdim.

Cilt 5 Diğer Bölümler İçin Tıklayınız~

Önsöz, Sudou Ken’in Monoloğu

Bölüm 1 – Ve Spor Festivali Başlar

Bölüm 2 – Spor Festivaline Dair

Bölüm 3- Horikita ile Ayanokouji Kazanma Stratejisi Peşinde

Bölüm 4- Can Sıkan Tehdit

Bölüm 5 – D Sınıfı Strateji Planlaması

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 6 : İpucu appeared first on Türkçe Light Novel.

Bir ay sonra başlayacak olan spor festivali için tüm hazırlıklar başlamıştı.
 
Chabashira sensei, Haftada 2 saatlik strateji toplantısı hakkı verilerek dilediğimiz gibi kullanabileceğimiz söyledi…
Bu toplantıyı nasıl değerlendireceğimiz, bize bırakılmıştı.

Aslında karar verilmesi gereken 2 konu var diye düşünüyorum. 

Evrensel Katılım yarışmalarında, katılım sırasına nasıl veya neye göre karar vereceğiz?
Ve Yalnızca Tavsiye Edilen Katılım Yarışmalarına kimler katılacak?

Bu sorulara göre alınacak kararlar, yarışmanın sonucu büyük ölçüde etkileyecek, bu kesin.

Sahneyi artık size bırakıyorum dercesine bakışlar atan Chabashira-sensei, tek kelime etmeden sınıfın arka tarafına geçti. Muhtemelen bizi uzaktan gözetlemeyi planlıyordu.

Tam bu noktada, -sınıfın lideri-, Hirata inisiyatif kullanıp söze girdi.

“Spor festival için antremanlar yapmaya başlamadan önce ele almamız gereken birkaç konu olduğuna inanıyorum. Mesela, iki yarışmaya hangi sıra ile kimlerin katılacağı gibi. Önce bunları netleştirirsek, daha iyi olacak.”

“Karar vermekten bahsediyorsun ama bu nasıl olacak ki?”

Sudou’nun bakış açısından konu farklı bir yöne geçmeye başladı.

“Evet, Mesela Evrensel Katılım yarışmasında…”

Hirata açıklamasının daha kolay anlaşılmasını istiyor olacak ki, eline bir tebeşir aldı ve tahtaya yazmaya başladı.

Bu tür şeylerde yeteneği olan birine benziyordu.

 “Gönüllü Olanlar ve Yetenekli Olanlar“ Tahtaya bu ikisini yazdı.

Hirata açıklamasına bir dipnot ekledi.

“Geleneksel gitmek en etkilisi olacak diye düşünüyorum. ‘Gönüllü olanlar’ sistemi, isteğe göre sıralanacağımız sistem. ‘Yetenekli Olanlar’ sistemi ise yeteneğe göre sıralanacağımız sistem. Bu ikisinden birisi iş görür değil mi? İkisinin de artı ve eksi yönleri var, elbette. Gönüllü Olanlar’ sisteminde artı yönü profesyoneller kendi istediği yarışmada yer alacak ve hem eğlenip hem bizi temsil edecekler. Eksi yönü ise, aynı yarışmaya fazla talep olması durumunda herkesin istediği yerine gelmez ve eşitsizlik doğar.” dedi.

Herkes istediğini seçerse, kaçınılmaz sonumuz, Hirata’nın eksi yönünü anlattığı kısım olur..  Ancak duygusal sorunları kolayca azaltabiliriz bu yöntemle.

“Evet, ‘Yetenekli Olanlar’ sistemi ise…. Bu aşırı basit ve en yeteneklilerin kazanmasını sağlamak için ideal bir sistem. Artıları ‘Gönüllü Olanlar’ sistemine göre kazanma şansının daha fazla olması ama yalnızca güçlü bireylerin yeteneklerine dayandığı için, diğerlerinin kazanma şansını azaltıyor.. Bir de, herkesin isteğinin görmezden gelinmesi konusunda beni endişelendiriyor. Teoride Yalnızca Önerilen Katılım’ etkinlikleri için de aynı şey geçerli diyebiliriz. Kısacası ikisinin de avantajları ve dezavantajları mevcut. Benim aklıma kaba taslak bu ikisi geldi, farklı fikri olan veya düşüncesini paylaşmak isteyen varsa, çekinmesin lütfen.”

Hirata açıklamasını bitirdi. Sözlü açıklamadan avantaj ve dezavantajları anlamayanlar bile tahtaya yazılanlardan az çok kavrayabilirdi söylediklerini.

Öğrencilerin çoğu Hirata’nın hazırladığı planlardan birini kabullenmiş olmalıydı ki kimse başka bir plan ortaya atmadı.

“İkisini de değerlendirince en mantıklısı yeteneğe dayalı olan bence…? Sonuçta, herkes kabiliyetlerinin farkında.”

Sudou, bu sözleriyle seçimini yaptı.

“Eğer ben kazanırsam sınıfın kazanma şansı da artar. Bu da ayrıca bir kutlama sebebi.”

Anlatım şekli karmaşıktı ama doğruydu. Sudou’nun yüksek performans sergileyip sınıfımızı temsil etmesi, bu yarışmaları kazanmamız için çok önemliydi.

“Off… bu beni sinir ediyor ama doğru.”

‘Aynen ya..’

Sudou’un öz güven dolu sözlerini, kızlar fısıldayarak onaylamak zorunda kaldılar.

Ardından erkeklerden de Sudou’ya destek gelmeye başladı.

“Sporda pek iyi değilim. Genel Katılımcılığı bir kenara atarsak, Sudou YalnızcaTavsiye Edilen Katılım etkinliklerini devralmaya istekliyse onay vermekte bir sorun görmüyorum.”

Yukimura gibi akademik yeteneği olan öğrenciler atletizmde zayıf olurlar. Önemsedikleri akademik başarı olduğu için…

“Öyleyse karar verildi, yani? Yalnızca Önerilen Katılım etkinliklerine katılacağım.”

Sudou, özgüvenle açıkladı. Atletik olmanın önemini, akademik başarısı yüksek olan öğrencilere kanıtlamanın verdiği gururu yaşıyordu.

“Bu strateji herkes için uygunsa Sadece Tavsiye Edilen Katılım etkinliklerini bu şekilde yapabiliriz—“

“Bir dakika-“

Teklif sınıfın onayına verilecekti ki, bir ses duyuldu.

“Ek bir teklif sunacağım.”

Genellikle sessiz olan Horikita bu cümlesiyle sohbete katıldı.

Bir çok kişi bu beklenmeyen bu konuşmacıya şaşırdı ve ona döndü.

“Bu iki strateji arasında seçim yapmamız gerekirse, Sudou-kun’un söylediği gibi ‘Yetenek’ sistemini seçmeliyiz. Buraya kadar bir itirazım yok Ama bu strateji ile, yeneceğimizin bir garantisi yok.”

“Evet, doğru diyorsun.”

“Peki.. Hem atletik hem de atletik olmayanları birarada yarıştırabiliriz, bu şekilde kazanmak için oluşabilecek en iyi kombinasyon oluşacak ve bu en iyi potansiyellerini ortaya koyabilmelerini sağlayacak. Başka bir deyişle, hızlı olanlar ve yavaş olanlar eşleşecek.”

Yani, ilerde Sudou ve Hirata’nın arasında çıkabilecek bir çatışmayı engellemek için bir düzenleme yapılması gerektiğini savunuyor.. Eğer kazanmayı planlıyorsak, bu da bir seçenek tabii.

Fakat aynı zamanda, zayıf olanın acımasız bir şekilde ezileceği bir seçenek de…

“Dur bir dakika. Bu strateji aynı zamanda kazanma şansımızın düşeceği anlamına geliyor mu?”

İlk itiraz eden Shinohara adında bir kız öğrenci oldu. İyi bir sonuç elde etmek için, güçlü ile zayıf arasında bir bağ oluşturmak gerekiyordu. Ama bu riski göze almak zordur. Çünkü zayıf öğrencilerin, kazanma şansları artması gerekirken aksine düşürüyor…

“Bunu kabul edemem. Güçlü birisiyle yarışırsak tabii ki kazanamayız.  Ayrıcalıklar 3.sıraya kadar verildi bu yüzden ayrıcalık alma şansımı bir kenara bırakmak istemiyorum.”

‘Yapılacak bir şey yok. Bu, sınıfın iyiliği için.”

“Sınıf için olduğunu biliyorum….. ama özel puanlarımı kaybetmek istemiyorum.”

“Eğer sınıfımız kazanırsa herkese eşit olarak tazminat verilecek. Bu tatmin edici değil mi senin için?”

“Eğer ödül kazanırsak da sınavlarda kullanabileceğimiz test puanları elde etmiş olacağız, bundan vazgeçirmek haksızlık değil mi, peki?”

“Bu açıdan düşünerek kazanma arzunu anlıyorum. Ama yine de garip bir bakış açın var. Şimdi, sen bu kazanma ihtimalin olan puanlara güveniyorsun ki, derslerine çalışsan zaten bu puanlara ihtiyacın kalmaz. Hem sınavlarda kullanabilecek puanların 3.sıralara kadar düşürülmüş olmasının bir anlamı var mı? Yarışmaların sizin seviyenizdeki kişilerin kolayca kazanacağını mı düşünüyorsunuz gerçekten? Öyle kolay olsaydı adına spor festivali denmez, şuan burada strateji tartışıyor olmazdık.”

İkisi de ısrarcıydı, özellikle Horikita avantajları öne sürerek ve inatla saldırdı ama sonuç alamadı. 

“Herkes Horikita-san kadar akıllı değil. Herkesi aynı kefeye koymayın.”

“O zaman günlük ders çalışın. Bu konuda hiçbir bahaneyi kabul etmiyorum.”

‘Haklı.’

‘Doğru diyor.’

Horikita’yı destekleyen görüşler oluşmaya, duyulmaya başladı.

Horikita’nın verimlilik odaklı fikri Sudou ile başlayıp, atletik öğrenciler ve A Sınıfını hedefleyip sporda iyi olmayan öğrenciler tarafından desteklendi.

Shinohara hala sinirli gözükse de mücadele etme isteğini kaybetmiş gibiydi. Shinohara gibi en azından 3. sırayı alabileceklerini düşünen öğrenciler hala vardı.

Süvari savaşında ve üç ayaklı yarışta, Sudou gibi güçlü öğrencilerin eşleşmesi ya da atletik olmayan öğrencilerle eşleşmek… hangisinin daha iyi sonuç getireceği belliydi.

“Kabul et artık Shinohara. Senin yüzünden kaybedersek bunun sorumluluğunu alacak mısın, ha!?”

“Bu…”

Bu spor festivalinde atletik yetenekleri yüksek olanlar eğemen olacaktı.
Akademik yetenekler söz konusu olduğunda herkesin altında gözüken Sudou, burada bir yıldız gibi parlayarak sınıfın hakimi oluyordu.

Horikita ve Sudou’nun önerdiği ‘yeteneği’ öncelik haline getirme planı sağlam ve kolayca çürütülebilir türden bir plan değildi.
Shinohara’nın artık ne itiraz etmeye hakkı ne de savunacak hali kaldı. Bu tartışmanın sonu geliyordu.

“Dürüst olmak gerekirse ne kadar sıkıntılı, aptal insanlara konuşmak zorunda kalıyoruz… bu durumla hiç ilgilenmiyorsunuz. Telefonunuzla oynayacak kadar kaygısızsanız, endişeniz yoksa… neden kazanabilmemiz için bir yol düşünmüyorsunuz?”

“Bunu konuyu sana ve Hirata’ya bırakıyorum, anlaştık mı?”

Telefonumu kapatıp cebime koydum. Tartışma bitti— ya da ben öyle sanıyordum ki…

“Offf— bir dakikanızı alabilir miyim? İtiraz ediyorum. Shinohara’nın söylediği gibi diğer öğrencilerin başını belaya sokmaya ne gerek var ki? Gönüllülerin yarışması daha mantıklı. Böyle bir yaptırım ile sınıfı bir araya getirebileceğini mi düşünüyorsunuz gerçekten?”

Bunu söyleyen Karuizawa’ydı. Shinohara’yı koruyor gibi bir tavırla, Horikita’ya bakıyordu.

“Bir araya getirmek tam olarak bu demek. Anlıyor musun?”

“Anlamıyorum. Hemde hiç. Hey Kushida-san sen ne düşünüyorsun?”

Karuizawa karakterinin aksine sessizce etrafında olup biteni izleyen Kushida’ya seslendi. Kushida biraz şaşırmış gibiydi ama hemen düşüncesini dile getirdi.

“Zor bir soru. Her iki tarafında duygularını anladığımı düşünüyorum. Sanırım Horikita-san gibi bir sınıf olarak kazanmak isterdim. Shinohara-san’ın dediği gibi herkesin kazanma olasılığını da geride bırakmak istemiyorum.”

diyerek konuşmaya devam etti.

“Eğer alternatif bir plan varsa, o zaman iki görüşü birleştirmek ideal bir plan olacaktır. Hem birinci olanın hem de sonuncu olanın ikna olabileceği bir yol.”

Bu şekilde cevap verdi ve sınıftan birçok kişi sözlerinden hoşnut oldu. Belki de zaten bunun olacağını tahmin etmişti ama Horikita hemen devreye girdi.

“Elbette bunu da düşündüm. Her iki tarafında kabul edebileceği alternatif bir yol. Diğer bir deyişle test puanlarına ihtiyaç duymadığını düşünen akademik açıdan başarılı öğrenciler, başarısı düşük olan öğrencilerin kaybettiği puanları dengelemek için kazandıkları özel puanları kullanacak. Bu şekilde sınıfın tüm yükselişi ve düşüşü paylaşılacak. Eğer böyle olursa hiç kimse şikayetçi olmaz değil mi?”

Zafer ihtimalini yükseltmek yerine yenilgi durumunda riski dengeleyen bir plan, hmm..  

Bu durum belki daha kabul görür. Yine de kökten çözüm değil.

“Fena fikir değil, ha?” Çok fazla kaybımız olmayacak demektir.”

Sudou bu sözleri sarf ederken küçümseyerek güldü. Sanki ‘ne kadar acıklı bir grup’ der gibiydi.

“Ama bu sadece puanlar için geçerli değil mi? Ödülü kazanma olasılığı yine düşüşünü koruyor. Herkesin düşüncesi ne?”

Karuizawa itirazını dile getirdi. Sınıftaki kızları yanına çeker gibi bir hali vardı ki.. başarılı da oluyordu.

“… eğer Karuizawa-san itiraz ediyorsa sanırım ben de itiraz ediyorum.”

Karuizawa’yı takip eden kızlar birbiri ardına itiraz etmeye başladı.

“Hepiniz aptal mısınız? Sırf o itiraz etti diye mi itiraz ediyorsunuz? Bu çok mantıksız. Bu bir sınav bu yüzden kazanma amaçlı bir plan yapmamız gerek. Diğer sınıflarda eminim ki sizin gibi embesiller yoktur.”

“Horikita anlamıyor musun? Düşüncene karşıyım. Ve buna karşı olan başkaları da var, bu insanları da düşünün. Yarışmalar için tarafsızca bir karar verilmediği sürece kabul etmeyeceğim.”

Kızları birleştiren Karuizawa’dan beklenildiği gibi sözleri ile, Horikita’nın aldığı desteklerin önü kesildi.

“İkiniz de sakin olun. Ortak bir görüşe ulaşamıyorsak o zaman çoğunluk oylaması yapmaktan başka çaremiz yok.”

Sonucun böyle olması kaçınılmazdı. Durumu iyileştirmek için Hirata araya girdi.

“Bence oy kullanarak bu işi tarafsızca çözmeliyiz.”

“Eğer Yousuke-kun böyle diyorsa, katılıyorum…”

“… doğru. Ben de kavga etmenin zamanı olduğunu düşünmüyorum. Umarım herkes doğru kararı verir.”

Horikita hayal kırıklığıyla oturdu ve bana baktı.

“Ayanokouji-kun, sustur şu kızı lütfen.”

“Onu susturabilmemin hiçbir yolu yok, farkıdasın değil mi?”

“Son zamanlarda Karuizawa-san ile görüşmüyor musun, sen? Bu şımarık hareketlerinin nedeni, sizin görüşüyor olmanız değil mi?”

“Hayır. Karuizawa zaten böyle bir insandı. Benle alakası yok.”

Belki Horikita ikna olmuştu ama sessizce ‘Kesin öyledir.’ diye söylendi.

Karuizawa’ya duyduğu öfkeyi saklasa da fikrini Karuizawa’ya göre değiştiren kızlara olan öfkesini gizleyemiyordu.

“Şimdi, o zaman bir karar verelim. Horikita-san yeteneklere odaklanan planı mı, Karuizawa-san’ın bireysel planı mı? Hangisi daha iyi, bunu el kaldırarak belirleyelim mi? Eğer hangisini seçeceğine emin olamayan kişiler varsa, boş oy da kabul ediyoruz. Bilginiz olsun.”

Horikita’nın yetenekli olanlara seçim ayrıcalığı veren planı.

Karuizawa’nın bireye saygılı ve bütünü önemseyen planı.

Sınıfın geleceği oylanıyordu. Sınavın sınıfa etkisi hangi planın kazanacağına bağlı olacak. Tabii ki bunlara herhangi bir merakım yoktu..

“O zaman önce, Horikita-san’ın planına oy verenler.”

“Tabii ki Horikita’nın planına katılıyorum. Nedeni basit, kazanmak için. Atletik insanlar ne kadar fazla katılırsa o kadar kazanırız. Bu iyi değil mi?”

Sudou ilk adımı attı ve elini kaldırdı. Ve ardından Yukimura ve Sakura gibi atletizm yeteneklerine güvenmeyen öğrenciler ellerini kaldırdı. Öte yandan yetenekli olanlara karşı kazanamayan ama belli bir dereceye kadar yetenekli olanlar ve Karuizawa grubu elini kaldırmadı.

“16 oy. Teşekkür ederim, ellerinizi indirebilirsiniz.”

Bu sayının fazla ya da az olması kaç kişinin oy vermeyeceğine göre karar verilecek bir şey.

“Bir dakika, Ayanokuoji-kun. Karuizawa’nın planına katılıyor olabilir misin?”

Elimi kaldırmadığımı gören Horikita doğal olarak bana vurdu.

“Sakin ol. Seçim yapmamak benim politikam.”

“… bu durumda planıma oy vermek iyi olmaz mıydı?”

“Planını seçmek zorunda mıydım?”

“Anlamıyorum. Sınıfa en iyi kazanma şansını veren seçeneği seçersek sonucunda büyük miktarlarda özel puan kazanılacak. Burada kazanılan maçlar da kazanılan puanlar da önemsiz. Eğer hatalı olduğumu söylersen açık bir şekilde neden vermeni istiyorum.”

“Hatalı olduğunu söylemedim. Sadece tek cevabın senin planın olmadığını söylüyorum.”

Zorlu rakiplerin karşısında sadece ‘piyon görevi’ yaparak ezici mağlubiyet alarak bitecek bir festival olduğunun farkında en azından Horikita. Tek derdi, birazcık puan için fedakarlık yapmak..

“Diğer öğrenciler senin gibi ileriyi iyi düşünemiyorlar…”

“O zaman sıradaki Karuizawa-san’ın planı; Kazanabildiğiniz yerde kazanın, eğlenebileceğiniz yerde eğlenin. Bu planı destekleyenler, el kaldırsın.”

Karuizawa grubu dışında dağınık şekilde eller yükseldi.

Ancak…

“…çoğunluğun oyları… Horikita-san’ın planı için 16, Karuizawa-san’ın planı için 13 oy. Diğerlerinin oy kullanmayacağını varsayabilir miyiz?”

Sayım hiçbir itiraz olmadan tamamlandı. Karuizawa’nın topladığı oylar, planı iyi  olduğundan değil Karuizawa öyle istediği içindi…

Horikita’nın planının daha gerçekçi olması, herkesin uyması gereken en mantıklı plandı, bu sayede kazandı. D snıfının stratejisi birey olarak değil sınıf olarak kazanmak artık, bu kesinleşmiş oldu.

“…”

Oylamayla kabul edildiğinden Karuizawa burada herhangi bir memnuniyetsizlik dile getiremeyecekti.

“Sonuç ortada, Karuizawa-san. Gerisini sana bırakacağım Hirata-kun.”

Karuizawa’nın da kazanabilmek için bu fikre alışması gerekiyor.

Elbette kötü bir seçeneğin seçildiğini düşünmüyorum. Her şeyden önce atletik olmayan insanlar şimdi kendi istekleri doğrultusunda seçim yapamayacaklar ki bu güzel bir şey.

Tabii önerilen etkinliklere katılımı, Sudou ve Hirata gibi atletik erkekler göğüsleyecek…

“O zaman, Yalnızca Önerilen Katılım etkinlikleri için katılımcı sayısıyla ilgili…”

“Tüm yarışmalara katılacağım. Bununla bir sorunu olan varsa bizzat onunla konuşacağım.”

Bunu açıkça dile getiren Sudou, başından beri değişmeyen stratejisinden bahsetti. Dahası şikayetçi olan birini teslim olmaya zorluyor gibi bir hali vardı.

 Bu aşırı zorbaca bir açıklama ama kimseden hoşnutsuzluk işareti ya da homurdanma gelmedi. Yetenekli öğrenciler toplanacağı için listedeki ilk aday Sudou oldu.

“Ben de mümkün olduğunca çok yarışmaya katılacağım.”

Beklendiği gibi kendini öneren kişi Horikita’ydı. Karuizawa ifadesini hafifçe sertleştirdi. Etrafındaki kızlar birbirlerinin kulağına fısıldamaya başladı. Kışkırtıcı konuşurlar mı merak ediyorum.

Ardından arka arkaya istekler dile getirildi. Önerilen katılımcılara karar verildi. Ama tüm yarışmalar doldurulamadı ve Evrensel Katılım Etkinliklerinin yalnızca üçte biri dolduruldu.

Söylediği gibi Sudou tüm yarışmalara katılacak, yarışmaların çoğunda Horikita, Hirata, kesinlikle Kushida, Onodera ve diğer atletik öğrenciler yarışacak. Gerisi ise hala boş.

“Hey, Kouenji. İş birliği yapmayacak mısın?”

Sudou, tartışmanın başından beri tek kelime etmeyen adama bakarak sordu. Sudou, Kouenji’nin yeteneklerinin kendisi kadar iyi olduğunu, hatta – daha iyi olabileceğini- kabul ediyordu bu sözleriyle.

Eğer Kouenji ciddi bir şekilde katılırsa bireysel yarışmaların hepsinde birinciliği alabilecek kapasitedeydi.

“Az önce, elini bile kaldırmadın.”

“İlgilenmiyorum. Siz insanlar istediğinizi yapabilirsiniz.”

“Dalga geçme seni pislik.”

“Dalga geçmiyorum. Senin tarafından zorlanmak için hiçbir nedenim yok. İlk olarak beni zorlama yetkiniz olsa bile, sizi dinleme niyetim yok.”

Başka bir deyişle Kouenji’nin fikrini değiştirmek gibi bir niyeti yoktu.

“Burada her şeye karar vermenin gerek olduğunu düşünmüyorum Sudou-kun. Kouenji-kun’un kendi güçlü ve zayıf yönleri olmalı, anlamsızca davet etmek her zaman doğru şey olmayabilir.”

Kouenji’yi koruyan ve Sudou’yu sakinleştirmeye çalışan kişi Hirata’ydı.

“Bugün en azından, sınıfın stratejisini ve bireysel yarışmalara katılacakları belirledik. Geri kalanına dinlendikten sonra dikkatlice karar verebiliriz.”

Ve bu söz ile tartışma sona erdi.

Ancak öğrencilerin bir kısmı bu tartışmaya hoşnutsuzdu.

Karuizawa, Horikita’nın planına karşı çıkmaya neden devam etti? Atletik kabiliyeti göz önüne alındığında ne başarılı ne de başarısız olur. Onun için Horikita’nın hem eğlenceyi hem de acıyı paylaşmayı amaçlayan planı hiçte kötü bir fikir olmamalıydı. Garip.

Bu garipliği kaç kişinin fark etmiştir acaba….

Not: Bölüm adları takip edilebilsin diye, konuyla alakalı seçilmeye başlandı.

5.cilt diğer bölümler:

Önsöz, Sudou Ken’in Monoloğu

Bölüm 1 – Ve Spor Festivali Başlar

Bölüm 2 – Spor Festivaline Dair

Bölüm 3- Horikita ile Ayanokouji Kazanma Stratejisi Peşinde

Bölüm 4- Can Sıkan Tehdit

The post Cilt 5, Bölüm 5 : D sınıfı Strateji Planlaması appeared first on Türkçe Light Novel.

Ders bittikten sonra herkes gitti, sınıfta yalnız kaldım. Dışarıdan kulüp faaliyetleriyle ilgilenen öğrencilerin sesleri geliyordu. Her ne kadar spor festivali yaklaşıyor olsa da hepsi çok iyi bir ruh hali içindeydi, ekstra çaba harcamadıkları görülüyordu.

Kulaklığımı telefonuma bağlarken az önce mail ile aldığım dosyayı açtım ve kontrol ettim.

“Demek öyle…”

Şimdi durumu az çok kaptım ya.

Gerekli olabilir diye birkaç tuzak planlamıştım, gerek kalmayacak gibiydi. 

Olaylar mükemmel bir şekilde ilerlediği için, burada beklemeye gerek kalmamıştı, yurda dönmeye karar verdim.

“Normalde geç çıkmazdın, Ayanokouji.”

Yolda, ana girişte hortumla otları sulayan Chabashira-sensei ile karşılaştım.

“Arada oluyor böyle. Otları sulamak da görev tanımınıza giriyor mu?”

“Öyle denebilir. Bu bölge benim görevim gibi bir şey oldu, evet.”

Bunu söyledi ve sulamaya devam etti.

“Siz gençlerden farklı olarak, yetişkinler çeşitli şeylerle meşgul olup duruyor. Özellikle şimdi de, spor festivali yaklaşıyor. O da ayrı bi iş…Peki, bugün bir şey mi oldu? Seni ilk defa okuldan sonra gezerken görüyorum.”

“Biraz abartmadınız mı, sensei?”

“Spor festivali hazırlıklarını tamamladın mı, peki?”

“Son rehberlik dersinde olayı az çok çözdüm. Gerek var mı sizce?”

Chabashira-sensei, derste herkesin stratejisini ve taktiğini duymuştu. Niye böyle sorular soruyor anlamıyorum.

“Senin ilginç bir taktik veya strateji ile festivale başlayacağını düşünmüştüm, bu yüzden soruyorum.”

“Hiç öyle düşüncelerim olmadı.”

“Olmadı mı? Anladığından eminim ama—“

Chabashira-sensei konuyu bana getirmeye çalışıp duruyordu ama göz göze gelince konuşmasını yarıda bırakıverdi. Çünkü böyle halka açık bir alanda, bu konuları konuşmanın ne ona ne de bana bir faydası vardı, aksine zararı olurdu.

“Bana söylediklerini unutmadım, sensei. Ancak ne yapacağım konusunda kendi kararımı kendim vereceğim.”

“Evet, karar senin tabii. Sana müdahale etmeye çalışıp işine burnumu sokmamalıydım. Ancak şunu bil ki, seni korumak için bana bir sebep vermezsen, ipleri eline almazsan, seni korumam. Bu tarz bir baskıya dayanmak zorunda kalan, sıradan bir öğretmenim ben de. Sana arka çıkmama değer bir şeyler sunmak zorundasın bana.”

Bu bencilce beklentiler umurumda değildi artık.
Her gün böyle rahatsız edilmek beni sinirlendiriyordu. Keşke sensei böyle gereksiz bir konuyu gündeme getirmeseydi, bu can sıkıcı duruma dahil olmadan kurtarırdım kendimi.

Hayır……. bu problem er ya da geç yine karşıma çıkacaktı.

“İzninizle.”

“Tabii, görüşürüz.”

O arkamdan bakarken, bir kaç yüz metre ileri gidip yurda giden yola saptım.

Not: Bölüm adları takip edilebilsin diye, konuyla alakalı seçilmeye başlandı.

5.cilt diğer bölümler:

Önsöz, Sudou Ken’in Monoloğu

Bölüm 1 – Ve Spor Festivali Başlar

Bölüm 2 – Spor Festivaline Dair

Bölüm 3- Horikita ile Ayanokouji Kazanma Stratejisi Peşinde

KEYİFLİ OKUMALAR

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 4 – Can Sıkan Tehdit appeared first on Türkçe Light Novel.

Liderimizin geri dönmesiyle öğrenciler, hemen etrafında toplandılar. Yiyecek bir şeyler bulmuşlardı ve onları kampa taşıyorlardı.

Uzaktan bakıldığında, bir çeşit küçük kırmızı meyve, çilek gibi bir şeydi, hatta küçük domates taşıyorlarmış gibiydi ve ayrıca üzüm ve kivi şeklinde olan şeyler de vardı.

“Gerçekten …. Bunları yiyebilir miyiz? Meyveye benziyorlar ama yine de… hımm bilemedim…”

Kendine güvenemedikleri için öğrenciler birilerinin denemesini ya da en azından bir şeyler söylemesini bekleyerek birbirlerine baktılar.

Ama kim daha önce hiç görmediği bir meyveyi yemeye cesaret eder ki?

“Neyse ne, boğazım kurudu …. ve açım.”

“Ben de, boğazım biraz kurumuş gibi hissediyorum …”

Hava kararıyordu ve biz hala bir şey yapmadan aynı konuşmayı yapıyorduk. Tüm bu sıkıntıya, tek başıma katlanıyor gibiydim.

Ancak akşam yemeği vakti yaklaştığında, yeterli yiyecek ve su olmadığı problemi daha net anlaşılıyordu.

“Hey! Bu bataklık yabanmersini değil mi? Sen de bir Çin çançiçeği mi buldun? Bu harika!”

Kargaşayı başlatan, şenlik ateşine yakın oturan Ike’dı, ateşe daha da yaklaştı. Meyvelerden birini kavrayarak konuştu.

“Kanji, bunun ne olduğunu anlıyor musun?”

“Ah, bu bir yaban mersini. Otoyama’da kamp yapmaya gittiğimde bundan yemiştim. Tadı da görüntüsü gibi yaban mersinini andırıyor. Bu Akebia Canada (çikolata asması). Lezzetli ve tatlı. Ah, kesinlikle eski günleri hatırlatıyor.”

İşin garibi, başka bir yere bakmaya çalışmıyordu. Geçmişini hatırlatan bu meyveleri bulduktan sonra çocuk gibi gülümsüyordu, ama herkes orada durdu, Ike’de seyretti ve kimse bir şey demedi.

Shinohara sorusu ile Ike’ye saldırmaya karar vermişti, ancak ağzının payını aldı.

“Huh? … Oha, sanırım hatırladıklarımdan çok daha iyi bir tada sahipler.”

Kargaşanın nedeni artık çözüldüğünden, sınıf çoğunlukla bu konunun etrafında toplanıyordu.

Azda olsa yiyecek bulabilmek hala kazancımızı belirleyebilecek bir faktör.

“En azından bir şey yapabildin. Kamp ateşi için teşekkürler, Ayanokouji.”

“Ben değildim, Ike’ye teşekkür et.”

Ateş yanmaya devam ediyordu ve dumanı garip şekiller yaratıyordu. Gruptakilere, sorumluluklarını hatırlatıyor gibiydi. Ike’ye seslendiğimde yanıma geldi.

“Ormanda kaybolursak, sadece dumana bakarak kampın yerini bulabilir ve geri dönebiliriz, değil mi?”

“Bu kadar çabuk geri dönmemizin nedeni bu, senin sayende Kanji!”

Boa seviniyorlar ya. Bu şekilde kampımızın diğer sınıflar tarafından da kolayca bulunabileceğini anlamayacak kadar geri kafalılar…

Sadece Kushida değil, diğer öğrenciler de Ike’ye hayranlıkla bakarak başlarını salladı. Beklenmedik dikkatli ve onurlandırıcı bakışlar onu Tengu ya da başka bir şeye çevirecek gibiydi, ama Ike Kushida’ya bakmıyordu bile, Shinohara’ya bakıyordu.

“Hey … Shinohara. Bütün gün bunu düşünüyordum, davranışlarımı yani.  Medeniyetten uzak bu adada, tuvalet olmaması herkes için zor… Buradan gelecek puanlara muhtacız diye abarttım…. Özür dilerim. “

“Ha? Neden bir anda böyle özür diliyorsun ki?”

“Anılarım yüzünden. Kampa ilk gittiğim zamanı hatırladım. O zamanlar bayağı zordu, onca şeyin arasında bir de tuvalet konusunu düşünüyordum, temizlenememek bi yana, etrafta bir sürü böcek oldu. Geri döner dönmez de aileme çemkirip durdum. Bunun ne kadar zor olduğunu hatırladım. Bunun kızlar için daha zor olduğunu söylememe gerek yok sanırım … “

Ike, soğukkanlılığını korurken durumunu açıkladı.

Kendini böyle güzel ifade edebilmesi, gerçekten takdire şayan ya. Mükemmel bir birey olarak göze çarpıyordu ve benimle kıyaslandığında çok iyi bir şekilde rekabet edebilirdi. Tabii ki bu hikayeyi bizimle paylaşması da büyük cesaret gerektiriyor.

Ancak, özür dilemek bulaşıcı bir şeye dönüştü. Çok geçmeden Shinohara kendi durumunu açıklamaya başladı.

“Ben de… Özür dilerim. Daha önce özür dilemeliydim. Nehirden su içmeyi reddererek, yeterli olmadığını söyleyerek… Bunlar… haddimi aştım, çok duygusallaştım sanırım. Hepimizin bir şeyler yapması gerekiyor ki puanlarımızı hem koruyalım hem puan kazanalım. “

Her ikisi de birbirlerinin gözlerinin içine bakamıyorlardı ama aralarındaki sorunu çözmüşlerdi.

Neyi istiyorsanız o en beklenmedik anda olur. D sınıfı, puan kazanabilecek potansiyeldeydi artık. Bu gelişme, bu alâmet diğer öğrenciler tarafından da hissedilmişti sanki.

Hirata bu şansı kaçıramazdı. Herkesin dikkatini çekmek için ellerini kaldırdı.

“Millet ne olursa olsun, hepimizin tek bir hedefi var. İlk defa böyle özel bir sınavla karşı karşıyayız, ancak neden bu şaşırtıcı duygulara sahip olabileceğimizi anlıyoruz. Yanlış anlaşılmaların olması doğal. Ancak, panik olmadan, kimseye rahatsızlık vermeden, sonuna kadar, birbirimize güvenmek ve ilerlemek istiyorum. “

Bunu gayet açık bir tonla söyledi. Kendisini destekleyerek ve ne söylediğini anlayarak konuşmaya devam etti.

“Sadece bir puanımız kalsa bile vazgeçmeyelim. o bile çabamıza değebilir. Olur mu? Çünkü herkesin kendince haklı sebepleri var. Ancak, doğru yolda ilerlemek için bir puan aralığı belirlemeliyiz. Bu sadece sınavın sonunda kesinleşecek ama 120 veya daha az puanla kalabiliriz. Bu, D sınıfının uğruna savaşması gereken amaç olmalı. “

“Öyleyse, 180 puan kullanmayı mı düşünüyorsun? Dediklerinden bu sonucu çıkartıyorum da.”

Puanlarımızın yarısından fazlasını kullanırsak … Çoktan hesabı yapan Yukimura keskin bir bakış attı, bu konudan, bu kadar kolay vazgeçmek istemedi.

Hirata etrafında neler döndüğünü hissedebiliyordu, bu yüzden el kitabını yerde bıraktı ve bu sonuca nasıl ulaştığını açıklamaya başladı.

“Öncelikle, söyleyeceklerimi bitirene kadar beni dinlemenizi istiyorum. Yemek ihtiyacımız için puan kısmak zorundayız. Çünkü 1.numaralı harcamamız bu. Gıda ve su ihtiyacımızı set haline getirebiliriz.”

Yiyecek ve içme suyu dahil 1 öğün, 6 puan ediyor. Beraber alırsak, 1 öğün için 10 puan vereceğiz. Günde 2 öğün yemek yersek, bu 20 puan yapar. Sınav bitene kadar bugünden başlarsak, toplamda 12 öğün eder. Yani, toplam 120 puan harcarız.

Eğer son günü atlar ve açlığımızı tolere etmeye çalışırsak, o zaman 110 puanla bitirebiliriz. Geçici tuvaletimiz bize 20 puana mal oldu, erkeklerin 2 çadır kullanımı için 20 puan daha harcadık. Tüm bunlar 150 puan demek.

30 puanımız kalıyor ve burada neredeyse bir hafta yaşayacağız. Toplamda 180 puanımızı kullanmış olacağız. Hirata’nın planının gerçekleştirilebilir bir temeli vardı ve herkesi kelimeleri ile cezbediyordu.

“Sadece 120 puan kaldığını duyduğumda, onları da kısa sürede harcayacağımızı düşünüyordum. Ancak, bu puanlar geçici verildi bize ve sadece 300 puanımız olduğunu hatırlatıyorum size. Sınavın sonunu görmeden iyi bir sonucumuz olup olmadığını bilemeyiz. Yaz tatilimizden önceki yazılı sınavlarda puanlarımızı arttırıp değiştirdik, ancak A sınıfını geçemedik ve hala 100 puana ulaşamadık. Durumu değerlendirince, 120 puanın az ama ulaşılabilir ve tatmin edici bir puan olduğunu düşünüyorum. Dahası, herkes puan biriktirebilirse, bize ekstra getirisi olabilir. Gayet karlı çıkabiliriz bu sınavdan.”

“Şey, bu puanlarımızı korumanın yollarını da arıyorum. Eer bir gün yiyecek ve suyu bulabilirsek, 20 puan cebimizde kalır, o zaman başarabiliriz. Eğer bir hafta içilebilir su sorunu yaşamazsak, o zaman 50 puandan fazlasını kazanabiliriz ve bu oyunu lehimize değiştirmemize yardımcı olabilir. “

Akarsuyun sesi eşliğinde Hirata konuşmaya devam ediyor ve nehrin önemi bir kez daha gün yüzüne çıkıyordu.

“Öyleyse… işte böyle yapmalıyız, eğer kendimizi kontrol etmeyi deneyip, başarabilirsek, birazcık bile olsa, mevcut konumumuzu değiştirebiliriz…”

Benzer konular hakkında konuşurken bile, ses tonu ve duruşu farklı bir izlenim bıraktı. Hirata ses tonu ile ikna ediyordu resmen.

Alt limitlerimizi bize bildirdikten sonra nihayet yaklaşık 200 puan tasarruf etme olasılığımız vardı. Bunu yaparak, sınıf arkadaşlarının yüksek hedefler koymasını sağladı.

Elimizden gelenin en iyisini yaparsak, çok fazla puan kazanabilirdik. Aynı zamanda istikrarlı olursak puanlarımızın bir şekilde artacağının garantisini de veriyordu.

“Problem yok, değil mi Hirata? En az 120 puan kazanabiliriz. Eğer dediğin gibi yaparsak, sadece performansımızı ekleyerek puan kazanabiliriz, değil mi? Hadi deneyelim!”

Bir önceki bölümü okumak için tıklayın! Yokoso Jitsuryoku, cilt 3, bölüm 1, part 7

Merhaba Değerli Takipçiler

Uzun bir aradan sonra yine sizlere çeviri yapmaya devam edeceğim. Bu uzun gecikme için hepinizden özür dilerim. Ne zamandır çeviri yapmıyorum birazcık paslandım sanırım. Bölüm içindeki hatalarımı, kusurlarımı ve eksiklerimi söylerseniz, onları elimden geldiğince düzeltirim.

Keyifli okumalar:)

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 3, Bölüm 1, Part 8(A) appeared first on Türkçe Light Novel.

İkinci toplantımızda tüm öğrencilerle bir toplantı yapılacağına karar verildiği söylendi. Öğretmenler ve öğrenciler dahil olmak üzere 400’den fazla kişi spor salonunda toplandık.

Lisedeki tüm öğrenciler, Kırmızı ve Beyaz Takım olarak bölündü.

Horikita huzursuzca etrafına bakıyordu. Muhtemelen bunun nedeni öğrenci konseyi başkanı olan abisi Horikita Manabu’yu aramasıydı. Sınıfının nerede durduğunu bilse bile, o kadar insan içinde seçmesi imkansızdı.

Ve belki de abisine sıkıntı çıkarmaktan endişeleniyordur. Görüş alanını azaltıp çok dikkat çekmemeye çalışıyordu.

Abisini bu kadar çok seviyorsa ona karşı daha cesur davranması gerekiyor bence… Ama bu Horikita için imkansız bir şey muhtemelen.

Şimdi tekrar bi’ değerlendirince abisiyle ilişkisini, bir kez bile abisi ile kendi isteğiyle görüşmediğini fark ettim. Ne zaman görüşseler, abisi ilk Horikita’yı görmeye geldi.

Toplanan öğrencilerden uğultular artmaya başlayınca, bir kaç öğrenci öne çıktı. Herkesin gözleri onlara döndü.

“Ben 3-A sınıfından Fujimaki. Bu etkinlik için Kırmızı Takıma kaptanlık yapmam için seçildim.”

Horikita’nın abisi bu festivalde görev almıyor herhalde. Öğrenci konseyi başkanı olduğundan her şeyde görev alır diye düşünüyordum ama ortalıkta yok.

Ama bu durum beni onun ne yaptığı konusunda meraklandırıyor da. Burada değilse, nerde olabilir ki?

“İlk olarak, 1.sınıflara bir tavsiye de bulunacağım. Bu bir kısmınız için gereksiz bir etkinlik olabilir ama spor festivalinin ne kadar önemli olduğunu aklınızda tutun. Festivalden kazanacağınız tecrübe kesinlikle hayatınıza çok şey katacak.  Sınavlar size oyun gibi gelecek belki de. Ancak her bir sınav,  bu okulda hayatta kalmanız için her şeyinizi ortaya koyduğunuz savaşlardan oluşuyor, bunu bilin isterim.”

Senpai’den belirsiz ama takdir edilesi tavsiyeler geliyordu.

“Böyle ciddi bir hissiyata kapılmadığınız için, şu anda motive olmayabilirsiniz ama spor festivaline başladığınız andan itibaren kazanmayı hedeflemelisiniz. Bu kuvvetli kazanma hissine tutunun. Herkesin aklında tutması gereken ilk şey bu.”

Bu sözleri söyleyen Fujimaki devam etmeden önce Kırmızı Takıma baktı.

“Tüm okulun hep beraber katılacağı tek etkinlik, en sondaki 1200 metre röle olacak. Bunun dışındaki tüm etkinliklerde, her öğrenci kendi döneminden öğrencilerle yarışacak.  Şu andan itibaren, takımlarınızla stratejinizi düşünmeye başlamalısınız.”

Fujimaki’nin sözlerinden sonra Katsuragi liderliğinde ki A Sınıfı toplanmaya başladı.

D Sınıfda dalgalanmalar vardı. Seçkinlerin toplanmasından dolayı gerginlerdi. Birinci yarıyılda A Sınıfı ile olan not farklı çok yüksekti.. Deyim yerindeyse dağlar kadardı ya. Kimse onlara yaklaşamıyordu.

“Garip bir durum. Sizinle takım olacağız… Neyse, hep beraber iyi bir takım olalım. Mümkün olduğunca takımda kavganın olmadığı, güçlerin birleştiği bir festival geçirelim istiyorum.”

“Bende aynı şekilde hissediyorum Katsuragi-kun. Başlayalım o zaman.”

Birbirlerine yakın duran Katsuragi ve Hirata iş birliği yapmak istediklerini belirttiler.

A Sınıfının perspektifinden bakılırsa en düşük sınıf olan D Sınıfıyla takım olmak bir yarar sağlamazdı onlara.

Ama iş birliği yapılmazsa  da takım arkadaşlarının birbirlerini batırması ile sonuçlanırdı. Kan kardeş olup gözü kapalı birbirlerine güvenmek yerine, ilerde sorun çıkmasın diye küçük bir anlaşma yaptılar.

“Hey, o kızın nesi var?”

Yanımda bulunan İke hafifçe fısıldadı. Ama bunu neden fısıldayarak söylediğini anlamadım. Bende aynı şeyi düşünüyordum ve muhtemelen Horikita’da. A Sınıfından bir öğrenci bize yakınlaştı.

Ama kimse konuşmadı. Çünkü bunu konuşmanın zamanı değildi.

“Her sınıfının kendi stratejileri olduğunu anlıyorum ama —“

Birkaç gizemli bakış ve D sınıfının bu konudaki fikirlerini görmezden gelerek Katsuragi umursamazca konuşmaya devam etti, bu sırada spor salonunun içine bir kez daha kargaşa hakim oldu.

“Yani iş birliği yapma niyetinizin olmadığını mı söylüyorsun?”

Yakın bir mesafeden bir kızın sesi spor salonunda duyuldu. Tüm gözler ne olduğunu görmek için sesin geldiği noktaya yöneldi. Bu ses 1-B Sınıfından İchinose Honami’ye aitti.

Bakışlarının karşısında bir sınıfın öğrencileri spor salonundan ayrılmak için harekete geçti. Bunların arasından elleri cebinde yürüyen bir öğrenci arkasına döndü…

Tabii ki, bu kişi C Sınıfının lideri Ryuuen idi.

“İyi niyetli olmadığımı biliyorsun, sen de. İş birliği yapmayı teklif etsem bile bana inanmayacaksınız. Ve sonuç olarak bu yarışmada beni göz hapsine alacaksınız, açğımı yakalamaya çalışıp duracaksınız. Kısacası, bu iş birliği, benim için sadece bir zaman kaybından ibaret.”

“Anladım. Amacın, iki sınıfa da zaman kazandırmak yani. Peki.”

“Aynen öyle. Minnettar olsan iyi edersin.”

Ryuuen gülerek C Sınıfıyla beraber ayrılmak üzere hareket etti.

C Sınıfında ki diktatörlükte bir bozulma olmadığını göstergesiydi bu sahne.

“Hey Ryuuen-kun. Bu kez iş birliği yapmadan kazanabileceğinden emin misin?”

İchinose, Ryuuen ile işbirliği yapmaya istekliydi ve onu geri getirmeye çalıştı.

Ama Ryuuen durmuyordu.

“Kuku. Ben de merak ediyorum.”

Onun emiryle tüm C sınıfı hafifçe gülmeye başladı. D Sınıfı uzaktan izlemekten başka çaresi yoktu. Bir anlığına, Karuizawa’nın yüzü kasvet doldu.

Yapacak bir şey yoktu.

Yaz tatilinden önce yapılan gemi sınavında C Sınıfından Manabe ve grubundaki kızlarla kavga etti. Bu arada da onun eskiden zorbalığa uğradığı ortaya çıktı.

 Ama bu kavgayı sadece ben ve Yukimura biliyoruz. Ve Yukimura’nın bildikleri zorbalık edilme geçmişine kadar dayanmadığından, özel olarak dikkat etmem gereken bir şey de yok, hani.

Kısa bir süreliğine Manabe D Sınıfına döndü ve Karuizawa’ya baktı ama sadece kısacık bir süre. Sonra hemen gözlerini çevirdi ve hiçbir şey olmamış gibi Ryuuen’i takip etti.

“Ciddi bir sorunları var şuan. C Sınıfıyla iş birliği yapmaları gerekiyor.”

D Sınıfı da her şeyi çözüp halletmiş değil ama yine de C Sınıfından daha iyi durumdayız, yani sanırım öyleyiz..

Aynı zamanda bir kez daha Ryuuen’in tüm sınıfı elinde tuttuğunu görmemizi sağlayan bir sahneydi.

Bu sırada, Katsuragi’nin Horikita’ya tavsiye verdiğini fark ettim.

“Sizinle müttefik olduğumuz için sizi uyarayım D Sınıfı. Ryuuen’e karşı gardınızı indirmeyin. Sizii devirirken yüzüze gülebilir ve uyarmadan saldırabilir. Eğer gardınızı indirirseniz çok acı çekeceksiniz.”

“Uyarınız için minnettarım ama söylediğiniz şeyin kişisel deneyiminizin olup olmadığını merak ediyorum.” diye iğleneyici konuştu Horikita.

“… Sizi uyardım.”

Daha derine inmek istemeyen, daha doğrusu konuyu kapatmak isteyen Katsuragi eski pozisyonuna geçti.

“Acaba bu, Ryuuen’in bu kadar erken harekete geçtiği anlamına mı geliyor?”

Bizim bulunduğumuz bölgeden,  B ve C Sınıfının tartışmasını izleyen bir öğrenci söyledi bunu. Bu öğrenci, göze çarpan alımlı bir kızdı.

Hüzünlü gözlerle tek başına oturan bir kızdı. Elinde ince bir baston vardı. Kim bakarsa baksın yürüme zorluğu çektiğini anlayabilirdi.

“O, Sakayanagi Arisu. Engelli olduğu için sandalye kullanacak. Anlayışlı olmanızı istiyorum.”

Açıklama yapan kişi Katsuragi’ydi.

“Yani bu Sakayanagi…”

Söylentilere göre, A Sınıfını kendisi ve Katsuragi arasında bölen A Sınıfının diğer lideriydi, bu kız.

Vücudu ıssız ada sınavında neden yer almadığı anlaşılıyordu, ve bacakları iyi durumda olmadığı için özel olarak hazırlanmış bir sandalyede oturuyordu.

Çevresindeki tüm bakışlar kendi figürüne odaklanmıştı, bu durumu önemsediğine dair bir tepki bile vermedi.

Saçı boyalı galiba ya. Gümüştü. Bu renk saç, onun için güçlü bir ayırt edici özellik. Teni soluktu. Harikalar Diyarı’ndan çıkp gelmiş perilere benziyordu..

“Çok tatlı…”

D Sınıfındaki çocukların, bir kargaşaya neden olmasına engel olmak zordu. Kushida ve Sakura’dan farklı bir tatlılık, farklı bir güzelliğe sahipti. Bu rahatsız hali, çoğu insanda onu koruma isteği uyandırıyordu.

Ama bizimkiler, ona yaklaşma ya da ona seslenmek gibi bir şey yapamazlardı.

Teni ne kadar soluk olursa olsun, güçlü bir irade hissi veren gözlerinden dolayı ona yaklaşmanın iyi sonuç doğurmayacağına dair kötü bir his kaplıyordu herkesi.

Bakışlarla banyo yaptığını (baştan aşağıya süzüldüğünü) fark eden Sakayanagi nazikçe gülümsedi.

“Bu talihsiz bir durum ama benim size bir faydam olmayacak. Katılamadığım için, her yarışmayı kaybedeceğim.”

Hafif ama güçlü bir aurası vardı. Vücudu zayıf olduğu için özür diledi.

“Sınıfıma ve D Sınıfına sıkıntı vereceğim bunun için hepinizden özür dilememe izin verin.”

“Özür dilenecek bir durum olduğunu düşünmüyorum. Sonuçta kimse seni bu konuda suçlamayacak.”

Hirata’dan Sudou’ya kadar, hiç kimse kıza bir şikayette bulunmadı. Bu konuda yapılacak bir şey olmadığından kimse ona saldırmadı.

“Okulda sert davranıyor, ha. Ta en başında, bu konuyla ilgilenmeleri gerekirdi, görmezden gelmemeliydiler.”

“Haklısınız ama kafanıza takmayın.”

“Nezaketiniz için minnettarım.”

Ününün aksine Sakayanagi aşırı şekilde kibar ve olgun duruyordu. Hatta söylentilerdeki gibi saldırgan bir tip olduğuyla ilgili azıcık bile bir izlenim bırakmadı

. Öte yandan düşmanı Katsuragi, Sakayanagi’ye sessizce bakmaya devam etti. Ama Sakayanagi olarak bilinen bu öğrencinin güçlü bir baskısı olmasının nedeni bastonu ve ya sandalyesi değildi.

İke ve bir şey bilmeyen diğerlerinin açısına göre, A Sınıfı ve D Sınıfı birbirinden ayrı oturuyormuş gibiydi ama benim açımdan olay netti. A sınıfının içinde bir ‘ayrılık’ vardı.
A Sınıfı öğrencileri Katsuragi ve Sakayanagi arasında bir sınır varmış gibi oturuyorlardı.

Bu A Sınıfındaki çatışmanın kanıtıydı. Katsuragi’nin tarafı başta eşit ya da üstün gibiydi ama şimdi baskın taraf kimindi belli bile olmuyordu.

Yahiko da dahil olmak üzere birkaç kız ve erkek Katsuragi’nin yanında dururken diğer öğrencilerin neredeyse tamamı Sakayanagi’nin hizasındaydı. Bunun kendi gücünü göstermek için kasıtlı olarak yapılmış bir senaryo olduğunu düşünüyorum.

Sakayanagi, ıssız ada sınavına ve özel gemi sınavına katılmadı. Bunun ilgili bir açıklama yapılmasa da özel sınavlara katılmamasıyla, büyük cezalar aldığı aşikar.

 Anlatmak istediğim şu.. müttefiklerini, kendi başına onlara bir elle tutulur bir sonuç vermek zorunda kalmadan sayıca arttırmaya devam ettiği.

Bu güzel bir kız olup olmaması meselesi değil. Bizim için olası tüm seçenekler bir gizem… ama Sakayanagi kendi başarısını arttırmış ve  sınıfının ona güven duymasın sağlamış… Tabii, Katsuragi’nin başarısızlıkları da bunun üzerinde etkili olmuştur.

Diğer sınıfların koşullarını bilmiyorum ama basitçe düşünürsek, Katsuragi sağlam stratejiler uygulayan biri. Sürekli basit hatalar yapabilecek birine benzemiyor ama belki de bu kız başarısız olmasını sağlıyordur, kim bilir?

Sakayanagi kendi durumu için özür diledikten sonra, tekrar konuşma belirtisi bile göstermedi.

Katsuragi, Hirata ve diğerlerinin hareketlerini ve davranışlarını gözlemliyordu sanki. Belki de bana öyle geliyordur? Spor festivalinde işe yaramayacağını anladıktan sonra sessiz kalmaya karar vermiş de olabilir.

Şu an bildiğim tek şey ne kadar düşünsemde bir cevap bulamayacağım.

Katsuragi fark etmiş ve ya etmemiş olabilir bilemiyorum. Hirata ile  stratejilerini konuşmaya devam ediyordu.

“Bu arada iş birliğinde, gruplar birbirine müdahale etmeyecek. Sizin için de uygun mudur, bu?”

“Yani, katılacağınız yarışmalar hakkında detay vermeyeceksinizç Öyle mi ?”

“Doğru. Eğer onları yanlışlıkla duyurursak gereksiz sıkıntılar baş gösterebilir. Bu konuyla ilgili bilgi C ve ya B Sınıfına sızarsa D Sınıfına karşı şüphe oluşur ve bu da iş birliğimizde sıkıntılara neden olur. Ayrıca müttefikimz D sınıfının yeteneklerini analiz etmek ve her şeyi hesaba katmak sadece daha fazla sıkıntı çıkaracak bize. En iyi ihtimalle beraber çalışıp beraber kazanacağız. Bunun en uygun seçenek olduğuna karar verdim.’’

“… öyle olabilir. Anlıyorum bu okul iyi niyetle ilişki kurmanın zor olduğu bir okul Katsuragi-kun. Ayrıca takım olarak müttefik olsak bile birbirimize karşı rekabet edeceğimiz gerceği değişmiyor.”

Hirata sınıfın buna itiraz edip etmediğini sordu. İtiraz yoktu.

Her iki sınıfta birdenbire birbirlerine güvenmemeye başladı ve tüm kartlarını  sakladılar.

Eğer durum buysa uygun bir mesafede kalmak en uygun yol olacaktır. Horikita konuşmadığına göre ikna olmuştu.

“Grup yarışmalarından önce tekrar bir toplantı yapmamız gerekecek. Yine böyle bir şey yapmak isterim senin için sakıncası var mı?”

“Hayır sorun yok. Bende herkesle bir konuşma yapacağım.”

“O zaman bunu sana bırakıyorum.”

Bu ikili arasındaki konuşma doğrudan oldu ve zaman kaybı olmadan gerçekleşti. Sorunsuz gidecek gibi her şey.

“Ayanokouji-kun bu özel sınavda kazanmak istiyorsak ne tür yöntemler uygulamamız gerektiğini düşünüyorsunuz?”

Öte yandan Horikita spor festivali için kuralları kendi kendine ortaya çıkarmaya çalışyordu.

“Bu sefer spor festivali. Burada tüm okul, atletik yeteneklerin varlığını ve yokluğunu görmeye çalışıyor … değil mi?”

“Teorik olarak evet. Yeteneğe göre sıralanan bir yarışma olarak yorumluyorum. Eğer sonuçları atletizm dışında etkileyen bir faktör varsa bu şans olmaz mıydı sence ?”

“Şans, ha?”

Bana göre olmayan bir sözdü ama kesinlikle bunun doğru bir yönü olabilir.

“Çalışmaların aksine rekabet edeceğimiz rakipler rastgele seçilecek. Şans burada büyük bir rol oynuyor olabilir.”

Şimdi bu yönden değerlendirdiğimizde, ne kadar iyi bir takımla yarıştığınız sizin şansınızı belirler diyeniliriz. Ama..

Normalde buradaki rakiplerinin %80’ini yenebilecek olan Horikita, %20’lik kısma giren zorlu rakiplerden birine denk gelmesi durumunda kaybeder.

Ve atletik olmayan birisi de, rakiplerin %10’unu yenebilecek durumda oluyor. Yani, atletik olmayan birisi, ondan daha da zayıf olan birine karşı kazanabilir demektir.

“Ama aradığım şey belirsiz (kesin olmayan) bir şey değil eminim. Ben kesin bir şey istiyorum. Atletizm, temelde şansa dayanmıyor çünkü.  Issız ada ve gemi özel sınavları sırasında sonsuz olanaklar vardı kazanmak için. Ama bu sefer de elbette —“

Yaptığı sonucu ağır hatalardan ya da aldığı başarısızlıklardan mıdır bilinmez..
şu an Horikita’nın zafere daha takıntılı halde olduğunu görebiliyordum.

“Peki, bu sınavın ıssız ada ve gemi sınavlarına göre farkı ne se ?”

“… fark? Bence aynı türde özel bir sınav.”

“Aslına bakarsan benzer olduğunu inkar  edemiyorum. Ama okul, aynı olduğunu kabul etmiyor.”

“Ne dediğini anlamıyorum tam. Bu kez A Sınıfı ile iş birliğine dayalı bir ilişki olması mı? Ama gemi sınavında farklı sınıflardan oluşan gruplar vardı ve anlaşılamayan bir takım sorunlar da oldu…”

“Öyle değil. İlk olarak temel öncül farklı.”

Kapanık konuşmama karşı Horikita hayal kırıklığını gösterdi, bense ona ne fark ettiğimi söyledim.

“Bu festivalle ilgili olarak, okul tarafı hiçbir zaman ‘özel sınav’ olduğunu söylemedi. Biz birinci sınıflar böyle bir düşüncede bulunduk ama Chabashira-sensei dahil diğer öğretmenler hatta Fujimaki-senpai bile buna sadece ‘Spor Festivali’ dedi. Elimizdeki çıktılara bile ‘özel sınav’ yazılı değildi’’.

Horikita bunun farkında değildi ya da onun dikkatini çekmedi.

“Öyle olsa bile ne olacak ki? Arkasında ki mekanizma ve puanlardaki artış ve düşüş özel bir sınavla neredeyse aynı.”

“Kesinlikle. İçerik olarak çok fazla farkları yok ama doğaları farklı. Örneğin resmi bir yazılı sınavda puanların gizli olarak alınıp satılmasını bir kenara bırakırsak, prensipte çoğunluğu yeteneklerimizi test ediyor. Benzer bir şekilde bu spor festivali de temel olarak fiziksel yeteneklerimi ve duyularımızı sınıyor. Sadece küçük bir numara yapmanın, bu sınav için hiçbir etkisi olmaz. Daha doğrusu, bu yapılamayacak şekilde planlandı. Buna gerçekten meydan okuyan sınıfın, kendisini gösterebileceğini, sergileyebileceğini düşünüyorum.’’

Bu, hilelerin imkansız veya anlamsız olduğunu göstermez tabii..

Ancak spor festivali başladıktan sonra genel durumu değiştirmek imkansızdı. Yazılı bir sınavdan önce ve sonra yapabileceğiniz şeylerin sınırlı olması gibi böyle bir  sınavın ortasında da yapabileceğiniz şeyler sınırlıdır.

“Bu spor festivalinin özü, yapılacak hazırlığı etkinlikten önce yapmaya bağlı. Ve etkinlik sırasında da sonuçları düşünmek kalıyor. En iyi seçenek bu.”

“Konuşmak istediğim şey de bu zaten, etkinlikten önce yapılacak hazırlık. Sınıfın kesinlikle kazanmasını istiyorum.”

“Hayır, Horikita. Sen hazırlık yapmaya çalışmıyorsun. Sen festivali fethetmek için açıklıklar arıyorsun.”

“Aralasındaki fark nedir … anlayamıyorum.”

“Hazırlık, kimin hangi içeriğe katılacağına, hnagi planı uygulayacağına, sınıftan atletik ve atletik olmayan kimlerin katılacağına ve akıllıca hangi sırayla yarışılacağına karar vermektir. Kısaca böyledir. Fethetmeyi denemek ise boşluklar aramak, birini yarışmaya başlamadan elemek, yarı yolda zorla vazgeçirtmektir. Yani kısaca bu tür bir şey. Yanisi, kendine güçlü bir kart arayışı içindesin. Yanılıyor muyum?”

Şimdiye kadar hep önden saldırmaya çalışan ve hep kaybeden Horikita için böyle düşünmek doğal. Bu spor festivalinde rakiplerininin onu yenememesinden emin olmak istediği için bir şeyler yapmak istemesi normal.

Ama keşke bu konuda bir şey yapmak kolay olsaydı, kimse zor zamanlar geçirmek zorunda kalmazdı.

“Kartlar açık olarak mı savaşıp kazanmak gerekli diyorsun?”

Horikita şu andan itibaren hangi cevabı seçerse seçsin ne onaylayacağım ne de reddedeceğim. Neden mi? Çünkü onun kazanma stratejisi tek taraflı değil her zaman iki tarafı da içeriyor…

Issız ada, gemi ya da spor festivali hangi sınav olursa olsun. Kartlarınız açık ya da  boşluklardan yararlanarak kazanmak mümkün. İkisi de başarıya götürür.
 Burada önemli olan kişiye uygun bir savaş stili seçmek.

Şuanda kafa ya da kuyruk olmaya karar verme noktasına geldi.

Eğer Katsuragi ve İchinose’nin kafa olduğunu söylersek Ryuuen ve ben de kuyruğuz.

 Hangisini seçeceğini merak ediyorum.  Şimdiye kadar “kuyruk” kullandıktan sonra ne hissettiğini anlıyorum ama hala bu festivalde “kuyrukları” kullanmak çok zor. Bu konuda onu uyardım.

“Ne düşünüyorsun Horikita. Sence D Sınıfının elinde tuttuğu avantajlar ne şu anda?”

“… B ve C sınıfı arasında ki anlaşmazlık belki bize biraz avantaj sağlayabilir.”

Kısa bir zamanlığına bunu görmezden gelmeye karar vermiştim ama fikrimi değiştirdim.

Horikita Suzune yalnızlık için yaşadığı için bakış açısı da aşırı dar.

“Bakış açını genişletmeye çalışıyorsun ama bakış açın hala dar değil mi?”

“B Sınıfı ile işbirliğini reddetiği için Ryuuen-kun’u görmezden geldiğimi mi söylüyorsun? Böyle bir işbirliğini reddettiği için bunun aksine,  kesinlik olumlu bir artısı var C sınıfına.”

“Gerçekten böyle mi düşünüyorsun?”

“… Ryuuen-kun ve İschinose-san’ın uzlaşıp iş birliği yapması da bir olasılık. Ama bu İchinose-san’ın Ryuuen-kun’u sevmesinden dolayı değil duyguların bir kenara bırakılıp zafer uğruna yapılmış olan bir işbirliği olur. Ama bu noktada sevinmek yanlış mı? Olumlu bir şey olduğunu düşünmek yanlış mı?”

“Dar bir bakış açısından kastettiğim şey bu.”

“Bu can sıkıcı bir durum. Peki sen ne öngörüyorsun?”

“Şimdiye kadar Ryuuen’den ne gördün? Kazanmaya çalışmaktan vazgeçmeyecek. Öyle konuşsa bile her zaman kazanmak için strateji üretiyor. Ama neden B Sınıfı ile işbirliği yapmayı kabul etmedi? İşbirliği yapmayı hemen reddettiğini mi düşünüyorsun?”

“Reddetme sebebi….? B ve C sınıfının belki de çoktan perde arkasından iş birliği yapmış olabileceğini mi söylüyorsun?”

Bu şekilde düşünmek önemli ama asıl önemli olan başka bir konu.

“Şu anda düşünmemiz gereken şey B Sınıfı ile olan ilişki değil, çoktan kazanmak için bir strateji bulmuş olma ihtimalinin yüksek olması. Öyle olmasa o konuşmasının,  o tavrının hiçbir avantajı yok. B Sınıfı ile tartışma çıkarmasının sebebi daha fazla verim alacak olması bence.”

“Bu— Bunun olma olasılığının düşük olduğunu düşünüyorum.”

“Bir deprem ve ya yangın olasılığı düşük diye  önlem almaya gerek olmadığını mı söylüyorsun? Bir acil duruma karşı önlem neden alınır bilmiyorsun herhalde.”

“Bu…”

‘Böyle bir şeyin olmaması tabii ki işimize gelir. Ama ihtimal var da görmezden gelirsek ve bir şeyler yaparlarsa tepkimiz gecikir.”

“Ryuuen’in kazanmak için birden fazla stratejisi olduğunu düşünüyorum.”

“Ama… eğer böyle ise bu anormal. Spor festivali hakkında daha yeni bilgiler öğrendik. Kazanmak  ve ya başka bir ihtimal…”

“İşte bu yüzden bu anormalliği anlamamız gerekiyor. Açıkça saldırmak ne anlama gelir, boşluklar ne anlama gelir, bunları düşünebilir miyiz? Ayrıca buna karşı önlem alabileceğimiz bir yol var mı? Neden bir şey yapamıyoruz? A Sınıfına yükselmek için böyle şeyler gerekli mi ?”

Eğer kazanmak için bir stratejisi olup olmadığını düşünürsek, ihtimalleri eleyerek  sonuca ulaşırız.

Tabii ,bu Ryuuen’in Sudou’nun şiddet olayından gemi sınavına kadar olan stratejilerini ve düşüncülerini çözdükten sonra görmeye başladığım bir şey. Horikita daha göremiyor, ha?!

“Pekala çeşitli şeyler denersek sorun olmaz. En azından başarısız olmamak için hazırlanalım.”

“Kendi kendine başarısız olma ihtimalini düşünmeyi bırakır mısın artık?”

Horikita’nın ne kadar derin düşünebileceğini görmek için biraz sabırsızlanmaya başladım.

Bir Önceki Bölümü Okumak İçin Tıklayın: Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 1, Part 1

Hi minna-san!

Boku wa Viztorio desu!

Bölümü beklettiğim için özür dilerim bazı sebeplerden gecikti ama elimden hızlı şekilde çeviri yapıp bölümleri size sunacağım. O zaman iyi okumalar 😀

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 3 – Horikita ve Ayanokouji Kazanma Stratejisi Peşinde appeared first on Türkçe Light Novel.

“Bugünden itibaren dersler normal şekilde devam edecek ancak 2. dönemde Eylül’den Ekim’e kadar olan bir aylık sürede spor festivali nedeniyle beden derslerinin sayısı arttırılacak. Festival programının çıktılarını dağıtıyorum. Alan öğrenciler arkaya doğru uzatsın.”

Spor festivali sözcüğünü duydukları anda sınıfın bir bölümünden çığlıklar yükseldi. Festivali dört gözle bekleyen öğrenciler de vardı elbette ama spor odaklı bir etkinliğe antipati hisseden çok sayıda öğrenci de vardı.

“Bu sefer okulun HP çıktıları aynı ayrıntıları ile sunulacak. Gerekirse referans olarak kullanmadan çekinmeyin.”

“Sensei, bu da mı bir özel sınav ?”

Bu soruyu sınıf temsilcisi olarak Hirata sordu.

Herkesin beklediği cevap ‘Aslına bakarsanız evet’ ti ama ……

“Bu konuyu istediğiniz gibi yorumlamakta özgürsünüz. Ama her halükarda sınıfların üzerinde büyük bir etkisi olacağı gerçek.”

Chabashira-sensei böyle söyleyerek ne onayladı ne de reddetti, belirsiz bir cevap vermişti. O sırada atletik olmayan öğrencilerden bir çığlık geldi. Eğer burası normal bir okul olsaydı katılıp katılmamaları isteklerine bağlı olurdu ama şuandan itibaren tüm sınıfın kaderini etkileyeceğinden sadece katılmamayı seçeceklerdi.

“Oleyy!!!”

Diğer taraftan ise Sudou gibi atletik olan öğrenciler “İşte bu” dermiş gibi morallerini yükseltmişlerdi. Onlar için bu sınıfa katkıda bulunabilecekleri ilk sınavdı.

“Ayanokouji-kun buraya …”

Bu huzursuz çevrede programı biraz okuyan Horikita bir şey fark etmiş, dikkatimi fotokopiye çekmişti.

Bende o sayfayı açtım ve kontrol ettim. Ve kontrol ettiğimde beklenmedik bir şekilde yazılı olan sınav sistemini fark ettim. Sadece bir anlığına da olsa Chabashira-sensei’n bana baktığını hissettim.

“Muhtemelen bunu çoktan görmüş ve fark etmiş olanlar var ancak bu spor festivali tüm okul yıllarını iki ayrı gruba ayırma yöntemini benimsemiş ve birbirleriyle kapışmaları sağlanmış. D sınıfı, A sınıfının da olduğu kırmızı takımda bu da demektir ki festival boyunca A takımı ile müttefik olacağız.”

B sınıfı ve C sınıfı ise Beyaz takım olarak müttefiklerdi. Festival Beyaz Takıma karşı Kırmızı Takım şeklinde olacaktı.

“Oha ciddi misin ? Böyle bir şey olacak mı ?”

İke’nin şaşırması pek yardımcı olmuyordu. Yazılı bir sınav ya da özel bir sınav olduğuna bakılmaksızın temel fikir sınıflar arasında bir savaş olduğuydu. Bu durumun değişmeyeceğini düşünmüş olmalı.

Bu arada bir takım savaşı nasıl olurdu  acaba?..
Gemideki sınavda yaptığımızın benzeri bir iş birliği şeklinde olurdu herhalde.

 Ayrıca, okul yıllarının ötesine geçen iş birlikçi bir savaş olacak.
 Yanımda oturan kişi sakinmiş gibi davranıyordu ama içten içe panik yapıyor olmalıydı.

3-A sınıfında ki abisi Horikta Manabu ile koşullara bağlı olarak iletişime geçmemiz gerekebilir.

“Onunla iletişime geçmek için bir fırsatın var sonunda değil mi ?”

“…. Burada bu konu hakkında konuşma.”

Sinirli bir şekilde bana hafifçe dokundu. Sanırım söylediğim şeyle onu kızdırmıştım ve bana bakmıştı. Off, Elinde tuttuğu ucu keskin kalemle aramız pek iyi değil, umarım onu elinden bırakır ya.

“İlk olarak çıktıları spor festivali başlamadan inceleyin. Birden fazla açıklamaya yapmak istemiyorum bu yüzden iyice dinlediğinizden emin olun.”

Chabashira-sensei önemli noktaları anlatırken çıktılara da değiniyor.

Kulaklarım ona dikkat kesilirken gözlerimle de çıktılara göz gezdirdim. Şunlar yazıyordu:

Spor Festivali Kuralları ve Gruplamaları

 Spor festivalinin rekabet sistemi, tüm okul yıllarını Kırmızı Takım ve Beyaz Takım olarak ikiye bölmek üzerine kuruludur.

Takımlar; Kırmızı Takımda A Sınıfı ve D sınıfı, Beyaz Takımda B Sınıfı ve C sınıfı olacak şekilde takımlandırılmıştır.

*Yarışmalarda yarışacak tüm katılımcılar için verilecek puanlar. (Bireysel Yarışmalar)

1. sıraya 15, 2.sıraya 12, 3.sıraya 10, 4.sıraya 8 puandır.

Beşinci sıradan daha düşük bir sıralama alınması sonucunda 1 puan eksilecektir.

Takım yarışmalarını kazanan takım 500 puan alır.

* Önerilen Yarışmalara Katılan Yarışmacılara Verilecek Puanlar

1. 50 puan, 2. 30 puan, 3. 15 puan, 4. 10 puan alacak.

Beşinci sıradan daha düşük bir sıralama alınması sonucunda 2 puan eksilecektir. (Final yarışması olan Röle turunda puanlar 3 kat olarak hesaplanacaktır.)

*Kırmızı Takım ve Beyaz Takım Sonuçlarının Etkisi

Tüm okul yıllarının toplamında kaybeden takımdaki tüm sınıflardan 100 puan eksiltilecektir.

*Okul yıllarının sıralama etkisi

Birinci olan sınıfa 50 sınıf puanı verilecek.

İkinci olan sınıfın puanlarında bir değişiklik olmayacak.

Üçüncü olan sınıftan 50 sınıf puanı çıkarılacak.

Dördüncü olan sınıftansa 100 sınıf puanı çıkarılacak.

“Yapılacak şey çok basit. Festivalin sonuna kadar gardınızı indirmemeniz gerektiği anlamına geliyor. Çünkü kaybedenin cezası hiçte hafif değil.”

Elbette 100 sınıf puanının çıkarılması büyük bir sorun ama benim endişelendiğim başka birkaç nokta daha vardı…

“Imm, Sensei kazanan takım kaç puan kazanacak ? Bundan hiç bahsedilmiyor.”

Hirata’nın sorusuna cevaben Chabashira-sensei zalimce cevap verdi.

“Hiçbir şey. Sadece puanları eksilmemiş olacak.”

“Ağh ciddi misiniz ? Bu kulağa hiçte hoş gelmiyor.”

Felaket. Sınıfın rahatsız olması hiçbir şeyi değiştirmeyecekti. Şuana kadarki büyük riskler karşısında hep kazanılacak şeyler vardı. Ama bu spor festivali için geçerli değildi…

Unutmayın ki sınıf puanları özel olarak ayarlanıyor. Eğer A Sınıfı ilerleme kaydetse ve buna rağmen de Kırmızı Takım kazansa, sınıf olarak düşük sıraya düşseniz, -100 puanlık bir ceza alacaksınız.”

Diğer bir deyişle eğer eğlenmek için yarışırsak ve Kırmızı Takım kazanırsa yine de biz kaybedeceğiz. Yani bunun anlamı ‘Herkes bir olacak ve kimse pes etmeyecek.’.

Ama hadi bunu yaptık diyelim. D sınıfı tek başına kazansa da sonuç değişmeyecek…Okul dönemlerinde birinci olup 50 puan kazandık diyelim. Bir kere beyaz takıma yenilirsek de -100 ceza alacağız.Kaybetmenin aksine, dördüncü sıraya yerleşirsek de -200 puan cezamız olacak. Yani,.. kırmızı takımın sadece yenmesine değil, D sınıfının çoğunluğuyla yenmesi gerekiyor.  Bu açıdan bakınca diğer sınavlara kıyasla kuralları çok daha katı gibi ama en azından bonus tarzı bir şeyler eklenmiş ya..

*Bireysel Yarışma Ödülleri (Bir sonraki ara sınavda kullanılabilir.)

Bireysel yarışmalarda birincilik yapan öğrenciler için 5000 kişisel puan ya da bir yazılı sınavda 3 puan verilir. (Puanlar sadece bir sınavda kullanılabilir.)

İkinci sırayı alan öğrencilere 3000 kişisel puan ya da bir yazılı sınavda 2 puan verilir. (Puanlar sadece bir sınavda kullanılabilir.)

Üçüncü sırayı alan öğrencilere 1000 kişisel puan ya da bir yazılı sınavda 1 puan verilir. (Puanlar sadece bir sınavda kullanılabilir.)

Bireysel yarışmalarda en düşük dereceye giren öğrenciler için 1000 kişisel puan düşülecektir. (Öğrencinin sahip olduğu puanlar 1000 puandan az ise bir yazılı sınavda 1 puanı düşülecektir.)

*Kural İhlali Söz Konusu Olduğunda

Her yarışmanın kurallarını inceleyin ve uymayı unutmayın. Kuralları ihlal edenler diskalifiye edilecektir.

Kötü niyetle yarışanlar, yarışmadan uzaklaştırılabilir. Bu şahıslar tarafından elde edilen puanlar değerlendirilecektir.

*En iyi performanslı öğrenci ödülü (MVP Ödülü)

Tüm yarışmalarda en yüksek puanı alan öğrenciye 100.000 kişisel puan verilecektir.

*Sınıf yarışmalarında en iyi performanslı öğrenci ödülü

Tüm yarışmalarda en yüksek puanı alan her okul yılının öğrencisi bireysel olarak 10.000 kişisel puan kazanacak.

Şimdiye kadarki geçirdiğiniz sınavlarla kıyaslanması doğru olmasa da, bu sınavlarda da zordan kolaya tüm yarışmalar için çeşitli ayrıcalıklar düzenlendi. Ve bireysel yarışmalarda özel olarak dikkat edilmesi gereken şey ödülün yararları ve zararlarıdır. Şimdiye kadar hiç duymadığımız bilgiler de eklendi.

“S-Sensei! Birinci ve ikinci sıranın aldığı bu ayrıcalıklar! Yazılı sınavlar için puan ne demek oluyor!?”

İke, Chabashira-sensei’den hemen detayları istiyor.

Sanırım bu garipti ama Chabashira-sensei beklenmedik şekilde hafifçe gülüyor.

“Aynen düşündüğün gibi İke. Spor festivalinde kazandığın ödülleri yazılı sınavlardan geçmek için kullanabilirsin. Senin en çok İngilizcen ve Matematiğin kötüydü değil mi? Kazandığınız puanları istediğiniz gibi kullanabilirsiniz. Kazandığınız her puan bir sonraki sınavınız için inanılmaz derecede faydalı olacak.”

Bundan rahatsızlık duyanlara yapılacak bir şey yoktu ama tek uzmanlık alanı spor olanlardan bir sevinç çığlığı yükseldi. Eğer festivalde bir şeyler yapar ve puan kazanırlarsa, daha sonra kazandıkları sınav puanları ile puanlarını arttırabilirlerdi. Başka bir deyişle, kovulma ihtimalleri azalacaktı.

Bu olaya notları başarısız olan öğrencilerin bakış açısından bakıldığında, gerçekten bekledikleri bir fırsattı.

Hirata ve diğerleri gibi gururları için bu gereksiz olsa da hala kişisel puanları alabilirler. Sonuçta minettar olunacak bir ödül olacağı gerçeği değişmedi.

3 salağı bir kenara koysak bile akademik başarısından endişeli birkaç kişiden fazla öğrenci var. Yazılı sınavlarda atılma cezası olduğundan gardlarını indirmeyecekler gibi gözüküyor.

Ama böyle güzel bir hikaye için açıkca bir sıkıntılı yan vardı ki…

*Tüm yarışmalar bittikten sonra her okul yılının tüm puanları toplanacak ve en az puan alan 10 kişi cezalandırılacak.

Cezalar her okul yılı için farklı olacağından sorumlu eğitmeninizden öğrenmeyi unutmayın.

Bu sıkıntılı bilgileri en alta sıkıştırmışlardı….

“Sensei nasıl bir ceza olacak ?”

“Siz birinci yıllar için uygulanacak ceza bir sonraki yazılı sınavdan olacak. En düşük puanları alan 10 öğrenciden 10 puan kesilecek, bu yüzden dikkatli olun. Puan kesilmesinin nasıl uygulanacağını bir sonraki sınav gelirken açıklayacağım. Bu yüzden burada hiçbir soruyu kabul etmeyeceğim. Aynı şekilde 10 nolu dipnotun açıklanmasınıda aynı şekilde yapacağım.”

“Geeeeeeeh?!?!? Cidden mi !?”

Diğer bir deyişle eğer İke okul yılının en kötü öğrencisi olsaydı bir sonraki yazılı sınavda 10 puan eksiyle başlayacaktı. Muhtemelen aşırı zor bir sınavla karşılaşacaktı.

Bu kısa açıklamadan sonra sırada spor festivalinde yapılacak yarışmaların detaylarını kontrol etmek vardı.

Spor festivali etkinlikleri 2 kategoriye ayrılmıştı. Bunlar ‘Evrensel Katılım’ ve ‘Yalnızca Önerilenler’di. Evrensel katılım ismindende anlaşılacağı üzere bir sınıftaki tüm öğrencilerin katıldığı etkinlikti.

100 metre sürat koşusu ve halat çekime gibi grup yarışmaları bu kategoriye giriyordu.

‘Yalnızca Önerilenler’e sadece sınıf tarafından seçilen öğrenciler katılabiliyormuş.  ‘Tavsiye’ deniyor ama birisinin istekli olup yarışması bile yeterli olacaktır. Bir kişi birden fazla ‘Tavsiye Edilen Öneriler’ yarışmasına katılsa bile fark etmeyecektir.

Sorun şu ki bu tartışma yoluyla karar verilebilecek bir etkinlik Bu yarışmaların içeriği çöpçü avı oyunu, karışık üç ayak yarışı ve 1200 metre bayrak yarışı.

En seçkin ve yetenekli bireylerin katılması bekleniyor. Bu spor festivalinde puanların yükselişi ve düşüşü sadece sonuçlarla belirleneceğinden kurallar basitti.

Ancak takım ve bireysel yarışmaların puanlarının kompozit niteliği olağandışı. Buradaki düşmanlara yani B ve C sınıfına karşı dikkatli olmak gerektiği açık ama müttefik A sınıfına da göz atmak gerekiyor.

Teoride birbirimize yardım edecek olsakta her okul yılının toplam puanında en üste çıkabilmek için bir kişinin her yarışmada mümkün olduğunca üst sırada yer alması gerekiyor. Issız ada ve gemi sınavlarının ikisi de basitçe tamamlanacak şekilde kurulmuştu.

“Spor festivalinde yapılacak etkinlikler ve detayları tamamen çıktılardaki gibi olacak. Bunlarda hiçbir değişiklik olmayacak.”

“Uaa bu gerçekten zor olacak! Ortaokulu özledim!”

*Evrensel Yarışma Etkinlikleri

Engelli koşu

Bayrak yakalama (Sadece erkekler)

Top atma oyunu (Sadece kızlar)

Halat çekme (Cinsiyete göre)

Kör Yarışı

Üç bacaklı koşu

Süvari savaşı

200 metre koşu

*Yalnızca Tavsiye Edilen Katılım Etkinlikleri

Çöpçü avı

Çok yönlü halat çekme

Karışık cinsiyet üç ayaklı koşu

3 okul yılı karışık 1200 metre röle

13 büyük yarışma var, vay be.. Memnuyetsizliğin nedeni, 13 yarışmanın önemli bir kısmının mecburi katılıma dayalı kaynaklanıyordu.

“Bir kişinin, 3 veya 4 etkinliğe katılması gerekiyor! Hem daha da önemlisi bunların hepsini bir günde yapmak mümkün mü ?”

“Endişeni anlıyorum ama okul tarafı da doğal olarak dikkate aldı bunları. Etkinlikler arasında amigo, dans veya koordine grup jimnastiği olmayacak. Spor festivalinde en çok dayanıklılık gerekiyor çünkü atletizm anlamında yarışacaksınız.”

Atletik olmayan öğrencilerin direnişi de basit bir şekilde savuşturuldu.

“Ve ayrıca burada katılım masası adı verilen bir şeyin olması da büyük önem taşıyor. Katılım masasında tüm olayların detayları anlatılıyor. Sizler ise bu katılım masasını hangi sırayla katılacağınıza karar vermek için kullanacaksınız. Ve aklınızda bulusun yetkili tek kişi benim sizin için ben sunacağım. Ortaokulun böyle bir sistemi benimsemediğine inandığım için hata yapmamak için dikkatli olmanızı istiyorum.”

“Neye karar verebiliriz ve karar vermek için ne kadar zamanımız var ?”

Hirata’nın sorusuna Chabashira-sensei’nin yanıtı hemen geldi.

“Her şey. Spor gününde düzenlenecek olan tüm yarışmalar hangi grupta koşulacağına kadar tüm detayları siz kararlaştıracaksınız. Kararlar için son başvuru tarihine kadar değişiklik yapabileceksiniz, sebebi ne olursa olsun daha fazla değişiklik yapılmasına izin verilmeyecek. Bu spor festivalinin hayati kuralı, başvuru penceresi spor festivalinden 1 hafta öncesinden festivalin önceki gününün akşam 5’ine kadar açık olacak. Eğer o zamana kadar verilmezse herkes rastgele tahsis edilecektir bu yüzden dikkatli olun.”

Yani bu stratejileri kendimiz düşünüp kazanmak zorunda olduğumuz bir spor festivalindeyiz demek. Ayrıca katılım masasını, sınıfın yaşam çizgisi olarak düşünebiliriz…

“Sormak istediğim bir sorum var sorabilir miyim Chabashira-sensei ?”

Şimdiye kadar sessizce dinleyen Horikita elini kaldırmıştı.

“İstediğin kadar sor. Şimdi tam zamanı.”

Şu duruma bakıldığında Chabashira-sensei hafifçe gülüyordu. Hem Hirata hem de Horikita bir yere kadar okulun arkasındaki mekanizmayı anlıyordu. 

Çünkü şuanki olayları kavramak için soru sorabilme kabiliyetleri, ileride onların yararına olacaktı. Özellikle de şimdi, puanlara hiçbir etkisi olmadığı zamanda, akıllarındaki tüm şüpheleri gidermeleri gerekiyordu.

Bir de … festival hakkında soru sorup artık cevap verilemeyecek kadar geç kalma ihtimalinin de olması önemli bir etkendi.

“Kararlaştırılan katılım tablosu bir kez kabul edildiğinde başka değişiklik yapılmasına izin verilmeyecek ancak festival günü devamsızlık olursa ne yapmalıyız ? Bu anlatıma göre eksiklik olarak ele alınacak ama grup yarışmaları için …. özelikle süvariler savaşı ve ve birden fazla kişiyle yapılacak karışık cinsiyet üç ayaklı için eksik olunursa yarışamayız.”

“Evrensel Katılım yarışmasıyla ilgili asgari miktarda insanın olmaması, veya eksik kalmanız durumunda uygun değil olarak işaretlenecek ve diskalifiye edileceksiniz. Bahsettiğiniz süvari savaşında ise 1 atınız olmazsa 1 eksik atla yarışmak zorundasınız bu yüzden atları eksik olsa da sıkıntı çekmeyecek güçlü öğrencilerden oluşturun.”

Kaderinizi paylaşacağınız kişiyi atletizmde üstün biri olarak seçmek hayati bir önem taşıyor ve aynı şekilde sağlıklı ve zarar görmemiş bir yoldaşta takımınız için oldukça değerli diyor yani…

“Ama yardım önlemleri olarak muafiyetler var. Spor festivalinin ana olayı Yalnızca Tavsiye Edilen etkinliklerinde bir yedek kullanmaya izin verilir. Bunun nedeni ise serbestçe oyuncu değiştirebilseydiniz katılım tablosu gereksiz olurdu ve en abartılı durumda kendi yer değiştirmenizi kullanmak için yalan söylerdiniz. Sonuç olarak özel koşullar oluşturuldu. Bir değişiklik karşılığında tazminat yani puan ödeyeceksiniz.”

Yani kandırılma ihtimallerini önlemek için bir bedel ödenmesini istiyorlar.

“Buna ek olarak sormak istiyorum. Sağlık sorunu mesela ağır bir yaralanma yaşansa ve söz konusu kişi isterse devam etmesine izin mi verilir ? Yoksa doktora mı gönderilir ?”

“Basitçe bunu kendi başlarına karar vermesi için öğrencilere bırakıyoruz. Çünkü topluma girdikten sonra kendi kararlarını vermek vazgeçilmeziniz olacak. İyiymiş gibi davranmak ve devam etmek gerekli olabilir. Ya da bir mola almanız gerekebilir.”

Yani hastalansak bile öz sorumluluk adına katılımı bırakamayız.

“Ama eğer durumunuz belirli bir noktaya gelirse izleyici bile kalamazsınız… o halde durmaktan başka çareniz kalmaz ki.’

“Anladım. Peki bu değişiklik için kaç puan gerekecek ?”

“Yarışma başına 100.000 özel puan. Pahalı ya da ucuz istediğiniz gibi görmekte özgürsünüz.”

“… Anladım. Teşekkürler.”

Ödenemeyecek bir miktar değil ama ucuz bir miktarda değil.

Ancak bir değişikliğin olabileceğini göz önüne almalıyız.

“Eğer soracağınız başka soru yoksa konuyu bitiriyorum.”

Sınıfa göz gezdiriyor. Bir çok öğrenci sanki birbirlerinden şüphe duyuyor gibi birbirlerine bakınıyordu. Ayrıca fazla konuşuyorlardı ama Chabashira-sensei’ye soru sormak için hiçbir hareket yoktu.

“Gelecek dönem ilk spor salonuna gidecek ve farklı sınıflardan ve farklı okul yıllarından öğrencilerle buluşacaksınız. Hepsi bu kadar.”

Zamanı kontrol eden Chabashira-sensei dersin bitmesi için hala zaman kaldığını belirtti.

“Hala 20 dakikalık bir zaman var. Bu süreyi istediğiniz gibi kullanmakta özgürsünüz. Sohbet edebilir ya da bu konu hakkında tartışabilirsiniz.”

Öğretmen izin verdiğinde bastırılmış sessizlik bir anda yok oldu. Bireysel gruplar oluşturuldu ve spor festivali hakkında kendi başlarına konuşmaya başladılar. Horikita’nın etrafında ise Sudou, İke ve Yamauchi toplandı.

“Horikita. Spor festivalinde ne yapacağımız hakkında konuşalım.”

“Katılıyorum. Katılıyorum. Hadi birinci sıraya girmenin bir yolunu düşünelim.”

Etrafında dolaşan adamları izleyen Horikita başkasının işiymiş gibi derin bir çekti.

“Neden böyle insanların sadece bana geldiğini merak ediyorum……”

“Gerçeklik üzücü değil mi?”

‘Kesinlike doğru’ Horikita’nın dediği gibi defterini açtığına göre ciddi olmaya niyetli.

“Güzel. Her şeyden önce görüşlerinizi dinleyeceğim.”

“Tamam, tamam!”

İke heyecanla elini kaldırdı. Horikita ona kaleminin ucunu gösterdi ve konuşmaya çağırdı.

“Eğlenmek ve kazanmak isterim!”

“Bunu bir fikir olarak kabul etmiyorum. Düşük seviyede düşünmeyi bırakırmısın ?”

Kısa kesti. Şey İke’nin umutları kısa kesilmiş olsa bile yardımı dokunmazdı.

“D Sınıfının kazanmasının bir yolu var.”

Güvenle konuşan kişi Sudou’ydu.

“Hiçbir şey beklemiyorum ama seni dinleyeceğim.”

“Evrensel katılım hakkında hiçbir şey bilmiyorum ama biliyorsunuz her yarışmaya katılacağım. Bunu yaparsam kazanırız.”

Atletizm söz konusu olunca kendine herkesten daha fazla güvenen Sudou bu konuda ısrar etti.

“Sözlerin seviyesi İke-kun’la aynıydı ama kesin bir yoldu. Sınıfta bile atletizmde üstün biri olarak göze çarpıyorsun. Bu senin için kötü bir fikir değil sadece önerilen tüm yarışmalara katıl. Aynı kişi birden fazla defa katılsa bile kurallar açısından hiçbir sorun yok.”

Bende aynı fikirdeyim ama İke ve Yamauchi eleştirilerini dile getirdikleri için memnun değiller.

“Bizde kendi şansımızı istiyoruz. Yani ilk 3 sıraya girersek o zaman puan kazanabiliriz.”

“Sınıfın kazanma şansını azaltsa bile bunu yapacağınızı mı söylüyorsunuz ?”

“Hayır, demek istediğim bu doğru ama …. daha fazla şans istiyoruz ya da nasıl söylemeliyim…..”

“Sadece önerilen yarışmalar söz konusu olduğunda genellikle atletik insanlar katılır. Bu senin için imkansız Kanji.

“Tesadüf diye bir şey de var biliyorsun değil mi? Adil olmalı.”

“Şu andan itibaren sınıfla ilgili tartışmak gereksiz sanırım.”

Horikita burada İke’yle tartışabilse bile sınıfta İke gibi düşünen daha fazla öğrenci olduğunu düşünürek bunu söyledi. Ama bu seferde sözlerin Sudou’ya karşı olduğunu düşünüyorlar.

“Atletik olanlar istedikleri kadar katılacaklar. Bu ilk öncelik değil mi ? Safsın Suzune.”

Sudou’nun ne demek istediğini anlıyorum. Horikita da reddetmiyor. Akademik olarak iyi olan öğrenciler, şeref öğrencilerinin bakış açısından spor festivalinde Sudou gibi bir öğrenci ideal bir katılımcı olacaktır.

Eğer akademik başarısı risk altında olan Sudou gibi bir öğrenci bonus kazanmayı başarırsa sorun olmazdı. Ama tüm sınıfın bir uzlaşmaya varıp varamayacağını sorarsanız o kadar basit olmayacaktır. Çünkü burada ödül kazanma konusunda elde edilen ayrıcalık düşük akademik kabiliyetine sahip öğrenciler için daha çekici. Sürekli risk altında olan öğrenciler bonusu almak için adam bile boğarlar, ha.

“Tüm etkinliklere katılma arzunu destekleyeceğim. Ama bu tüm yarışmalara katılmanıza kesinlikle izin vereceğim demek değil.”

“Ne demek istiyorsun ?”

“Dayanıklılık sınırsız bir kaynak değildir. Sürekli yarışırsanız doğal olarak tükenir. Ayrıca ardışık zaferler almak zor bir şeydir.”

“Ama öyle bile olsa atletik olmayan insanları yarıştırmaktan daha iyidir değil mi? Yorulsam bile bu adamlardan daha iyi bir performans gösterebilirim.”

Beni de içeren çocuklara bakarken Sudou sert bir şekilde güldü. İke ve diğerleri sinirli görünüyorlar ama bir şey diyemiyorlardı.

“Bu tartışmaya devam etsek bile bir cevaba ulaşamayacağız. Bir sonra ki toplantıya bırakalım.”

Burada daha fazla bir ilerleme kaydedilemeyeceğini fark eden Horikita tartışmayı bitirdi.

Hi desu! Boku wa Viztorio. Nasılsınız? Beni sorarsanız ben iyiyim. Neyse bugün de güzel bir bölüm ile beraberiz. İyi okumalar.

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 2, Spor Festivaline Dair appeared first on Türkçe Light Novel.

Burç hayvanlarına göre bölünmüş öğrencilerin soyadları ‘hedefi’ belirlemenin anahtar noktasıydı.

Yaz tatilinin sonunda Palatte adlı kafenin arkalarda kalan bir masada ben, Hirata, Karuizawa ve Horikita’dan oluşan tuhaf bir grup olarak birlikteydik. Amacımız tatilin ortasında gerçekleşen özel gemi sınavını incelemekti. 12 burç grubuna ayrılmış karma takımlarda yer alan ‘hedefleri’ doğruladık.

“Tavşan, burç sıralamasında 4. sırada. Ayankouji-kun, İchinose-san, İbuki-san ve Karuizawa-san. Bu sırayla devam ediyor.”

“Anladım şimdi. Teorine göre, 4. sırada ben varım ve bu yüzden de ‘hedef’ oldum.”

Horikita etkilenmiş gibiydi, Karuizawa kafasını salladı. Bu iki kız ilk bakışta anlaşamıyor gibiydi… ancak Hirata’nın varlığıyla bir şekilde aralarında ki uyumsuzluk hissi kayboldu. Bir insanın varlığı, ortamdaki havayı nasıl değiştiriyor ya..

“Ama fark ettiysen, bu kural aşırı basit. Neredeyse herkes bunu anlayabilir. Horikita-san, Ejderha grubu sıralamada 5. sırada bu yüzden de Kushida-san ‘hedef’ oldu değil mi ?”

Cevabı duyduktan sonra Karuizawa pipetini kutuya geçirdi ve sütünü içmeye başladı.

“Evet. Cevabı bulduysan eğer, basit bir sınavdı. Ama sınavın ortasında bu cevaba ulaşmak kolay değil… Sadece sınıfıtaki üç ‘hedefi’ öğrenmekle bitmiyordu, diğer ‘hedefleri’ belirlemek için bir çözüm bulmak gerekiyordu.”

Kendi sınıfınızdaki 3 ‘hedefinde’ adını öğrendiyseniz, diğer hedefleri öğrenmk için herhangibir cevaba ulaşma ihtimaliniz var demekti.. Böyle bir sınavdı, bu özel sınav.

Ayrıca, birisi ‘hedeflerin’ öğrencilerin soyad sıralamasına göre olduğunu fark etse bile, hemen cevapları okula bildirmesi riskliydi. Çünkü küçük ir yanlış hata, yüksek bir tutar puanı tepmek anlamına geliyordu.

Ama elbette ki cevabı doğru olursa herşeyi tek seferde bitirmek mümkündü de…

“Beni endişelemdiren şey C Sınıfı oldu. Sanırım Ryuuen-kun sınavın ortasında kuralları farketti.” dedi, Hirata.

Hirata’nın varsayımı büyük ihtimalle doğruydu. Ryuuen çoktan çözdüğü için bu kadar ileri gidebildi kesin ya.

“Ama garip değil mi ? Eğer hepsini biliyorsa neden bir hata yaptı ?”

“Bende bu konuda tedirgin oldum. İçinde büyük bir risk olmasına rağmen eğer kuralları anladıysa tüm ‘hedefleri’ görmesi garip olmazdı. Diğer bir deyişle hata yapmaması lazımdı.”

…durumdan yola çıkarsak C Sınıfı yanlış cevap verdi. Horikita daha sonra farklı bir bakış açısıyla ulaştığı sonucu dile getirdi.

“C Sınıfı görünüşte Ryuuen-kun tarafından kontrol edilse bile tamamen öyle değildir.. demi ? Diktatörlüğünden memnun olmayan birkaç kişi olmalı.” dedi, Horikita.

“Kesin, sebep budur.. Cevap verme hakkı tüm öğrencilere ait, bu yüzden Ryuuen-kun’un planına uymayan ya da kontrol edemediği öğrenciler vardır. Bu düşünce göz ardı edilemez eğer doğru cevap verirlerse sonuçta büyük miktarda puan kazanmaya hazırlar.”

Horikita ve Hirata’nın düşünceleri çok mantıklıydı ama bunu kesin olarak söyleyemeyeceğimiz de bir gerçek. Nedeni ise, bir hain olsaydı Ryuuen o kişinin kökünü kazırdı.

ihanet edenler akıllılık edip maillerini silseler bile, Ryuuen onların kişisel puanlarını kontrol eder, ortaya çıkarırdı.

“Sen bu konu hakkında ne düşünüyorsun Ayanokouji-kun ?”

Horikita’nın bu hareketi yüzünden hem Hirata hem de Karuizawa bana döndüler. İstemsizce üzerimdeki aşırı baskılı bakıştan dolayı boğuluyordum.

“Bilmem, hiçbir fikrim yok.”

Onları aldatmak için söylediğim bu söz ile birlikte, bana karşı duydukları ilgi yok oluverdi.

Ama Karuizawa hala bana bakıyordu, bende karşılık olarak ona baktım ve çok geçmeden gözlerini çevirdi.

”Neyse, şuan ki önceliğimiz bu ilişkimizi kurmak. Horikita-san ve Ayanokouji-kun’la böyle konuşabildiğim için mutluyum.” dedi, Hirata.

Şimdiye kadar Horikita Hirata’nın istediği tartışmayı yapmak istememişti. Ama özel sınavın bitiminden itibaren Horikita’nın zihniyetinde değişiklikler oluşmaya başladı. Köşeye sıkıştığından beri tek başına savaşamayacağı gerçeğini kabullenmeye başlamıştı…

”Olmuyor demi? Burç sınavı, kesinlikle tek başına üstesinden gelemeyeceğin bir özel sınavdı. Gelecekte de benzer bir şey tahmin edilebilirse, bağlantıların olması gerekecek.”

Bu Horikita’nın fikrini değiştirmesindeki en önemli faktör gibi duruyor. Ama doğruydu. Yalnız başına savaşmanın bir sınırı vardır. Şu andan itibaren tek başına altından kalkamayacağı birçok olay beklenebilir.

“Ama başarıyla Ryuuen-kun’un planından kaçmayı başardınız.”

Horikita’nın ekibinden farklı olarak, Karuizata başka bir grubun hedefiydi ve kimliğini saklı tutarak sınavı geçmeyi başardı. D Sınıfına dolaylı olarak çok fayda sağladı, ha.

“Evet. Sanırım şaşırtıcı derece iyi bir poker suratım var değil mi Yousuke-kun ?”

Hirata’nın koluna yapışan Karuizawa gülümsedi. Bu ikisi arasındaki ilişkinin sahte olması neredeyse inanılmazdı. Numaramı yapıyorlardı, gerçek miydi, hiç umurumda değildi ama.. garipti.

“Çünkü Ryuuen cevap vermeden önce başkası yanlış cevap verdi. Bu sayede oldu.”

Ama ne zamandan beri Hirata’ya ik adıyla sesleniyordu ? ….. Yousuke. Bende ona böyle seslenmek isterdim ama bu imkansız. Hirata ve Karuizawa, bu ikisi arasında karmaşık durumdan doğan yeni bir ilişkileri olabilir. Hirata da Karuizawa’ya güldü ve sonra Horikita’ya döndü.

“Bir teklifim var, ne dersin?” diye sordu, Hirata.

Hirata’nın önerisine cevap olarak Horikita sessiz kaldı. Bu konuşmasını isteme niyetini gösteriyordu.

”İlk olarak sınıfı bir araya getirmek için Kushida-san’ı grubumuza katmak istiyorum. Dördümüzün yapamayacağı konularda destekleyeceğini düşünüyorum. İke-kun ve Yamauchi-kun ile başlayarak erkeklerin çoğunluğunu bir araya getirebilecek çok az insan var.”

Gerçekten de bu tür öğrencileri dizginlemek için Kushida nitelikli biri, bu iyi olabilir. Ancak Horikita’nın bunu kolayca kabul edip etmeyeceğini bilmiyorum. İl günden beri, bu ikisinin arası hep kötüydü.

“Gerek yok. Onları kontrol edebiliyor, bunu inkar edemem ama, bu kendi başımıza da yapabileceğimiz bir şey. Zaten sizin yardımınızı istediğim için, size ulaştım. Eğer ikinizde iş birliği yaparsanız o zaman bu konu bir sorun olmaz. Eğer birisi gibi yardımcı olmayacaksanız, işler değişir tabii. ”

Bana yandan bir bakış attı. Ne kaba biri ya. Resmen laf çarpıyor, ha..

“Elbette Ayanokouji-kun bize destek olmayabilir..”

Hirata hariç ikisi de anlaşarak kafalarını salladılar.

“Beni işbirlikçi olmayan biri olarak görüyorsanız büyük bir yanlış anlaşılma var demektir ortada. Uzun bir sırada itaatkar bir şekilde bekleyen kalabalıktan birisiyim ben. Senin dediğin gibi kontrol edebileceğin birisiyim. Başka bir deyişle ben küçük önemsiz bi varlığa sahip birisiyim.”

“Önemsiz birisi olduğunu iddia eden insanlar öyle olmayan insanlardır. Cevabım bu.”

“Peki, ya sen önemsiz bir varlığa mı sahipsin?”

“Ben mi? Önemsiz birine mi benziyorum? Benimle dalga mı geçiyorsun ?”

“….. p-peki.”

Bu noktada, bu sohbet doğaçlama bir komedi gibi geçiverdi, ama Horikita şaka yapmış gibi görünmüyordu. Aptalı oynayıp oynamadığını anlamak inanılmaz zordu ama… çok ciddi bir tavrı vardı..

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Bölüm 1 – Ve Spor Festivali Başlar appeared first on Türkçe Light Novel.

Dürüst olmak gerekirse ben düzgün bir insan değilim.

 Bunu başkasının söylemesine ihtiyacım yok.

Eğlence sektöründe çalışan annem, beni terk ettiğinde babamın sırtına bir sorumluluk baskısı yüklendi. Her gününü bir hademe olarak kasvetli bir şekilde  yaşayarak geçirdi. O manzaraya baktıkça kendimi hasta gibi hissediyordum. 

…ve bu yüzden daha güçlü olmaya ve kendi ayaklarım üzerinde durmaya karar verdim. Ders konusunda tam bir aptal olduğumdan spor dünyasına girmeye karar verdim. İlk olarak tenis ve masa tenisi gibi sporları denedim ama hiç ilgimi çekmediler. İstesem pratik yaparak en üstlere yerleşebilirdim ama bunu istemedim. Ardından, basketbolla tanıştım.

Normalde takım sporlarını sevmiyordum, başkaları ile oynamayı sevmezdim ama mucizevi bir şekilde basketbol için bu durum değişti ve oynayabildim. Bu şekilde de yeteneğim arttı. Ülkedeki en iyi lise basketbol takımlarından birinden davet bile aldım. Ancak yaşadığım kavgalardan dolayı tekliflerini geri çektiler…ve o zaman anladım.

Ben pislik bir aileden doğan.. pislik bir çocuktum.

Bu yüzden bu okulu seçtim. Eğitim için para harcamayacağım ve geleceğimi garanti altına alabileceğim bir rüya okulunu…

Çeviren : Viztorio

Ekibimize bir arkadaş daha katıldı, ceviri günlerini ve sıklığını o belirleyecek. Bilginize ~

The post Youkoso Jitsuryoku, Cilt 5, Önsöz – Sudou Ken’in Monoloğu appeared first on Türkçe Light Novel.