Eczacı Günceleri - 3. Bölüm - Jinshi

​”Yine başladılar.” Jinshi kendi kendine söylendi. Saray çiçeklerinin bu şekilde davranması yakışıksızdı. Olayları yatıştırmak Jinshi’nin—pek çok sorumluluğu arasından—görevlerinden biriydi.

Kalabalığa doğru yürürken, Jinshi sanki durum kendisini hiç ilgilendirmiyormuş gibi tek başına yürüyen bir kişi gördü. Yanaklarında çiller olan sıska bir kızdı. Kendi kendine söylenerek yürürken Jinshi’ye hiç dikkat etmemesi dışında, onun hakkında pek ayırt edici bir şey yoktu. Ve durumun sonu pekala bu kadarla kalabilirdi.

​Genç prensin öldüğü haberi yayılalı henüz bir ay bile olmamıştı. Cariye Lihua ağlamaktan harap olmuştu ve her zamankinden daha zayıftı; artık bir zamanlar sarayın yükselen gülü olarak kabul edilen o kadına hiç benzemiyordu. Belki de oğluyla aynı hastalıktan muzdaripti, ya da belki bu, onun ruhunu karartan o kederin bir yansımasıydı. Her halükarda, mevcut durumunda bir çocuk daha doğurmayı pek umut edemezdi.

​Ölen prensin üvey kız kardeşi Prenses Lingli ise rahatsızlığından kısa sürede kurtulmuştu; o ve annesi, yaslı imparator için büyük bir teselli kaynağı olmuştu. Gerçekten de, Majesteleri’nin kendisini ne kadar sık ziyaret ettiği göz önüne alınırsa, görünüşe göre Saf Cariye Gyokuyou yakında bir çocuk daha doğurabilirdi.

​Prens ve prenses, her ikisi de aynı gizemli hastalıktan muzdarip olmuştu; ancak biri iyileşirken diğeri yenik düşmüştü. Aralarındaki yaş farkı olabilir miydi? Aralarında sadece üç ay vardı, ancak bu kadarlık bir süre bile bir bebeğin direncinde önemli bir fark yaratabilirdi. Peki ya Lihua? Eğer prenses iyileştiyse, o zaman makul olarak annesinin de iyileşmesi gerekirdi. Tabi eğer kadın sadece oğlunu kaybetmenin getirdiği psikolojik şoktan muzdarip değilse.

​Jinshi bu düşünceleri kafasında evirip çevirirken bazı evrakları gözden geçirdi ve üzerine mührünü bastı. İki çocuk arasında bir fark varsa, bu muhtemelen Cariye Gyokuyou ile ilgiliydi.

“Bir süreliğine dışarı çıkıyorum,” dedi Jinshi ve son sayfayı mührüyle damgalayarak odadan hızla ayrıldı.

​Yanakları buharda pişmiş çörekler kadar tombul ve pembe olan prenses, bir çocuğun gösterebileceği tüm masumiyetle ona gülümsedi. Minik eli, Jinshi’nin parmağının etrafında bir yumruk gibi kapandı.

“Hayır, tatlım, onu bırak,” dedi annesi, sakin bir güzellik, nazikçe azarlayarak. Bebeği kundak bezlerine sardı ve uyuması için yerine yatırdı. Görünüşe göre fazlasıyla sıcak olan prenses, örtüleri üzerinden tekmeledi ve mutlu bir şekilde agu sesleri çıkararak ziyaretçiyi izledi.

Her zamanki o anlayışlı tavrıyla, “Bana bir şey sormak için geldiğinizi tahmin ediyorum,” dedi eş.

​Jinshi doğrudan sadede geldi. “Prenses sağlığına nasıl kavuştu?”

Cariye, Jinshi’ye en ufak bir gülümseme sunmadan önce kendine küçük bir an tanıdı ve ardından bir kumaş parçasından bir şerit çıkardı. Bu şerit bir şeyden yırtılmıştı ve üzerinde köşeli karakterler vardı. Sadece el yazısı düzensiz olmakla kalmıyor, aynı zamanda mesaj kaba lekeler kullanılarak yazılmış gibi görünüyordu, bu yüzden bazı yerleri solmuştu ve okunması zordu.

​Yüz pudrası zehirlidir. Bebeklerden uzak tutun.

​Belki de el yazısının bu titrek kalitesi kasıtlıydı. Jinshi başını eğdi. “Yüz pudrası mı?”

“Evet,” dedi Gyokuyou, köşedeki bir sütanneye çocuğu emanet edip bir çekmeceyi açarak. Kumaşa sarılı bir şeyi çıkardı; seramik bir kap. Kapağı açtığında dışarıya hafif bir beyaz toz bulutu yayıldı.

“Bu mu?”

“Aynen öyle.”

Belki de, diye düşündü Jinshi, pudrada bir şeyler vardı. Gyokuyou’nun, sarayda çok değer gören o solgun tene zaten sahip olduğunu hatırladı; kendisini daha güzel göstermek için pudrayı kullanmaya ihtiyacı yoktu. Cariye Lihua ise tam tersine, durumunu gizlemek için her gün ondan daha fazla kullanıyor gibi görünüyordu.

​”Küçük prensesim oldukça obur bir kız,” dedi Gyokuyou üzüntüyle. “Kendi sütüm ona yetmiyor, bu yüzden yardım etmesi için bir sütanne tuttum. Bazen çocukları doğumdan kısa bir süre sonra ölen anneler sütanne olarak iş bulurlar. Bu kadını tercih ettim çünkü diğer sütannelere kıyasla teninin daha beyaz olduğunu düşündüm.”

“Peki bu sütanne şimdi nerede?”

​”Hastalandı, ben de onu işten çıkardım. Geçimi için bolca ödeme yaparak elbette.” Entelektüel bir kadına yakışır şekilde konuştu ve belki de kendi iyiliği için fazla nazikti.

​Demek yüz pudrasında bir tür zehir vardı. Eğer anne bunu kullanırsa, içindeki her neyse annenin

sütüne, oradan da bebeğin vücuduna geçecekti. Ne Jinshi ne de Gyokuyou böyle bir zehrin ne olabileceğini biliyordu. Ancak bu gizemli mesajın doğruluğuna inanılacak olursa, genç prensin sonunu getiren şey buydu. Arka sarayda pek çok insan tarafından kullanılan basit bir yüz pudrası.

​”Cahillik bir günahtır,” dedi Gyokuyou sararak. “Çocuğumun ağzına neyin girdiğine daha çok dikkat etmeliydim. Sonuçta İmparator’un oğlunun kaybedilmesine sebep olan şey buydu. Ve anne karnında ölen başkaları da olmuş olabilir.”

“Cariye Lihua’ya yüz pudrasından bahsettiniz mi?” diye sordu Jinshi. “Lihua günlerini yatağında geçiriyor.”

“Ona bundan bahsetmeye çalıştım,” dedi Gyokuyou. “Lihua’nın şu an gözlerinin altında bile kara halkalar var ve solgun tenini gizlemek için o beyaz makyajdan bolca kullanıyor, onun zehirli olduğuna asla inanmıyor.”

Jinshi o basit pamuklu kumaşa dik dik baktı. Karakterlerin kalitesi kabaydı ama el yazısında açıkça kadınsı bir zarafet vardı. “Bunu size kim verdi, ve ne zaman?”

“Doktorun kızımı muayene etmesini talep ettiğim gün geldi. Korkarım sadece size sorun çıkarmayı başardım, ama bu pencerenin yanındaki vazonun altındaydı. Bir orman gülü dalına bağlanmamıştı.”

Jinshi o günkü kargaşayı hatırladı. Kalabalığın içinde birini görmüştü; bir şeyi fark etmiş, bir şeyi çözmüş ve bir uyarı mesajı bırakmış olan birini. Ama kimdi? “Saraydaki hiçbir hekim bu kadar sıra dışı yöntemlere başvurmazdı,” dedi.

“Katılıyorum. Ve bizimkiler prense nasıl davranılması gerektiğini bile bilmiyor gibi görünüyordu.”

Tüm o kargaşa. Düşününce, Jinshi diğer röntgencilerden uzakta duran bir hizmetçi kız hatırladı. Kız kiminle konuşuyordu? Ne söylüyordu?

Üzerine yazılacak bir şeyler bulmalıyım.

Jinshi parçaları yerine oturttu. Kıkırdamaya başladı. “Cariye Gyokuyou, eğer bu mesajın yazarını bulacak olursam, ne yapmak istersiniz?”

“Ona içtenlikle teşekkür etmek isterim. Kızımın hayatını kurtardı,” dedi cariye, gözleri parlayarak.

Ah, velinimetini keşfetmek için ne kadar da istekliydi.

“Çok iyi. Belki de bunları bir süreliğine bende tutmama izin verirsiniz.”

“Neyin peşindeyseniz onu keşfetmenizi canı gönülden dilerim.” Gyokuyou, Jinshi’ye mutlu bir şekilde baktı. Adam önce gülümsedi, ardından yüz pudması kavanozunu ve üzerinde mesaj olan kumaşı aldı. Hafifçe bu hissi veren herhangi bir kumaş parçası için hafızasını yokladı.

“Majesteleri’nin en gözde kadınını hayal kırıklığına uğratmak bana yakışmaz,” dedi Jinshi’nin gülümsemesi, bir hazine avındaki çocuğun tüm masumiyetini taşıyordu