Elitler Sınıfı -    Cilt 22 - Bölüm 25

Sabah antrenmanlarını bitirdiklerinde, ikisi de bir süreliğine nefes nefese kalmıştı, ama orada sonsuza kadar kalamazlardı.

“Hava aydınlanıyor, birazdan geri dönelim mi?”

“Nasıl bu kadar rahatsın? Bu kadar antrenmandan sonra nasıl yorulmuyorsun?”

“Robot-insan falan mısın?”

Bu abartmalara bir dur demeliydim.

“Ben de yoruldum. Sadece bunu belli etmiyorum.”

“Böyle diyorsun ama nefes nefese bile değilsin. Hiç de inandırıcı gelmiyor açıkçası.”

“Yakında geri dönsek iyi olur.”

Sitemlerine rağmen Horikita üstündeki kumu silkeleyerek ayağa kalktı.

Bunu gören İbuki ,Horikita’ya meydan okurmuşçasına bir hırsla yerinden kalktı.
Rekabet istiyormuş gibi gözüküyordu ama isteği karşılık bulmamıştı.

“Bu arada İbuki-san, bugün ne yapmayı planlıyorsun?”

“Nasıl yani?”

“Oryantasyon toplantısı oyunu. Grubun son ânâ kadar savaşmayı düşünüyor mu?”

İbuki’nin grubu şimdiden 2 galibiyet ve 10 mağlubiyetlik bir bataktaydı.

“Ah, o şey mi? Bilmem ki. Ben bir kez bile katılmadım.”

“O halde damga kartın bomboş olmalı.”

İbuki homurdandı ve kollarını kavuşturdu. Muhtemelen ödülü istiyordu ama sadece 1000 puan kazanmaktansa zahmetli işi atlamayı tercih ediyor gibiydi.

“Bi’ işim yok, o yüzden belki seninle gelebilirim Horikita.”

“…Bunu neden yapasın ki?”

“Belki değişim toplantısı oyununda senin kaybedişini falan görürüm.”

İbuki’nin amacı netti , grup oyunlarını satmak için tereddüt bile etmemişti.

Tıpkı Kushida gibi, gerçekten o da Horikitanın yenilgisini izlemeyi bu kadar mı istiyordu?

“Eh? Gerçekten izleyecek misin?”

“Elbette.”

“Sana bir şey sormak istiyorum Ibuki-san?Üst sınıfların seni kaybedeceğine inandığın bir yarışa girmeni istese o yarışa girer miydin?”

“Girmezdim.İşi başkasına yıkardım.”

İbuki bu rolü birine kakalasa hiç de şaşırmazdım.

Her grubun kendine özgü koşulları vardı, bu yüzden Horikita’nın İbuki’nin düşüncelerini reddetmeye hakkı yoktu.

“Her neyse… istediğini yap, ama Ayanokōji-kun’la neden gitmiyorsun? Onun kaybedişine de şahit olabilirsin.”

“O dün iki kez kaybetmedi mi?”

Şüphesiz ki kaybedişim Nagumo’nun grubunun kulağına gitmişti.

“Hazır lafı açılmışkan, Nagumo-Senpai çok keyifliydi, alaycı bir şekilde onca şeyin arasından kartlarda kaybetmenin, galibiyet serisi için umut kırıcı bir son olduğundan bahsetti. Bundan sonra başka bir oyunda daha kaybettin mi?”

Pek bir şey bilmiyor gibiydi. Belki Nagumo kişisel sonuçlarımı grubun tamamıyla değil de seçilmiş birkaç öğrenciyle paylaşmıştı?

“Kırkyamada Inogashira’ya fena yenildim.”

“Normalde böyle bir şey hiç yaşanmazdı. Sadece senin nerede yenilgiye uğratılabileceğine tanık olmak istedim, oyundan bağımsız olarak.”

“Yani senin de İbuki’den pek bi’ farkın yok.”

Bu sert cevaba karşılık biraz bozuldu ama sonra nihayet güldü ve kafa salladı.

Başka bir deyişle, kıl olduğu birinin yenildiğini görme isteğine karşı koyamadı.

“Yenilmek pek de umrunda değil gibi, değil mi? Bilerek kaybediyor bile olabilir.”

“Bilerek yapıp yapmadığını bilmiyorum ama bundan pişman olmuşa benziyor. En azından şuanki vaziyetine bakılırsa, o iki yenilgi sahte değildi. Öyle değil mi Kırmızı Panda-kun?”

“Hâlâ o şakayı sürdürüyor musun…” (ÇN: Ayano gündelik hayata dair bir soruda Kırmızı Pandayı bilememişti.)

Bana keyfekeder ‘Kırmızı Panda’ lakabını takmamış olmasını dilerdim.

“Pekâlâ, sanırım Horikita’yla beraber gideceğim. Amasawa’ya da göz kulak olmak isterim.”

“Anlıyorum, fena bir fikir değil. Senin varlığından az da olsa haberdar olursa, bu durum yarın için onun üstünde baskı oluşturabilir.”

Horikita, İbuki’nin ona eşlik edişinde kaydadeğer bir şey gördü.

“Acele edip geri dönelim mi? Hava soğuyor.”

Doğal olarak, egzersizde ısınmış bir beden uzun süre hareketsiz kalırsa soğuyacaktı.

“Bana engel olma yeter.”

“Söz veremem.”

Ibuki’nin müdahil olma hevesini hissetmeden edemedi.

Çeviri: Katsuragi