Elitler Sınıfı -    Cilt 24 - Bölüm 6

Cilt 24 – Bölüm 6  –  Bu Sıra!

 

Zamanı biraz geriye sarıp açılış töreninin hemen sonrasındaki o ana dönelim.

 

Spor salonundan çıktıktan sonra A Sınıfı’na dönmek yerine doğruca öğretmenler odasının yolunu tuttum.

 

Ne var ki içeride öğretmenler kurulu toplantısı yapıldığından yönümü değiştirip dilekçemi vermek üzere müdürün odasına yöneldim.

 

Müdür bey hafiften şaşırmış gibi görünse de belki de o adam kendisini çoktan bilgilendirdiğinden olsa gerek, başka soru sormaktan vazgeçti.

 

Ardından, yirmi milyon puanın ve kaynağının doğrulanması da dahil olmak üzere çeşitli prosedürler hızla tamamlandı.

 

Haberi ders saati başlamadan hemen önce alan sınıf öğretmenimiz Mashima-sensei’nin bunun sahiden gerçek olduğunu kavramasının biraz zaman alacağından emindim.

 

Yüzünde hâlâ hafif bir şaşkınlık barındıran Mashima-sensei boğazını temizleyip bana baktı.

 

“Usulen de olsa burada kendini tanıtman iyi olur diye düşünüyorum. Ne dersin?”

 

Elbette bu okulda ilk yılım değildi.

 

Şimdiye kadar bu okulda geçirdiğim zaman zarfında, sınıflarımız farklı olsa bile buradaki herkesin adını ve yüzünü aklımda tutmuştum.

 

Üstelik C Sınıfı öğrencilerinin tamamı da benim kim olduğumu biliyordu.

 

Yine de bu formaliteyi yerine getirmem gerekiyordu.

 

“Açılış töreninin hemen ardından bu sınıfa transfer olmak için 20 milyon Özel Puan kullandım. Ben Ayanokōji Kiyotaka. Kendi isteğiyle okuldan ayrılan Sakayanagi’nin yerini dolduramam fakat tüm sınıf arkadaşlarımın hâlâ savaşma azmi varsa, bu son derece kötüleşmiş vaziyetin üstesinden gelinmesine yardımcı olabileceğime inanıyorum.” 

Kısa tutmuştum fakat gerekeni net bir şekilde aktarmıştım.

 

Birinci sınıftayken yaptığım o başarısız kendini tanıtma konuşmasını aklıma getirerek kelimelerimi özenle seçmiştim.

 

Geçer not aldığımı düşünüyordum ancak niyetimin buradaki öğrencilere tam olarak ulaşıp ulaşmadığını merak ediyordum.

 

Herkes sessizce beni izlerken bir öğrenci sessizliği bozarak alkış tutmaya başladı.

 

“Aramıza hoş geldin, Ayanokōji.”

 

C Sınıfı’na transferimin en büyük mali destekçisiydi bu—Hashimoto Masayoshi.

 

Onunla birlikte birkaç kişi daha cılız ve seyrek bir şekilde alkışlamaya başladı.

 

Yine de herkesin beni hoş karşılamadığını görebiliyordum.

 

Bana yöneltilen bakışların hepsi sıcak değildi.

 

Aksine, bakışların çoğunluğu buz gibiydi ve pek çoğu beni sahiden kabullenmiş sayılmazdı.

 

Elbette en başından beri herkesin beni kollarını açarak karşılamasını beklemiyordum.

 

Hatta öyle olsaydı bu durum sınıfın kalitesinin düşüklüğünü gösterirdi.

 

Sakayanagi’yi kaybeder kaybetmez durum muhakemesi yeteneğini bütünüyle yitirmiş ve her şeyi öyle kolayca güvenilmemesi gereken bir kurtarıcıya devreden aciz bir güruh olduklarını ilan etmekten farksız olurdu bu.

 

İhtiyatlı ve şüpheci davranmalı, sonuçları hızla ve hırsla kovalamaya istekli olmalıydılar.

 

Ancak öğrencilerin durumu bu denli derinlemesine düşündüğünden habersiz olan Mashima-sensei, ortamdaki o tuhaf havayı sezerek ders saatini devam ettirdi.

 

“O halde, Ayanokōji’nin sırasına gelirsek… Şöyle bir bakalım…”

 

Yüzündeki şaşkınlık kırıntısını hâlâ tam olarak gizleyemeyen Mashima-sensei sınıfa göz gezdirdi.

 

Şu an benim dışımda sınıfta otuz altı öğrenci vardı.

 

Sırf oturma düzeni açısından bakıldığında dört kişilik yer açmak sorun teşkil etmezdi.

 

Sıramı daha tenha olan dört sıradan birine vermek en ideali olabilirdi belki ama—

 

Yoksa bu fırsattan istifade oturma düzenini tamamen değiştirmek daha mı doğru olurdu?

 

Mashima-sensei henüz bir karara varamadan, en arkada cam kenarında oturan bir kız öğrenci rüzgâr yapacak kadar seri bir hareketle elini kaldırdı.

 

“Şimdilik önümdeki sıranın uygun olacağı kanaatindeyim.”

 

Belki tekliften ,belki yapan öğrenciden ötürü, Mashima-sensei belirgin bir kafa karışıklığı yaşadı.

 

“Morishita’nın önü mü…?”

 

Evet, konuşan kişi o sıradışı Morishita Ai’den başkası değildi.

 

“Evet. Gerekçelerimi açıklayayım. Birincisi, Ayanokōji Kiyotaka bir nevi nakil öğrenci sayılır; yani bu sınıfta yeni ve ortama yabancı. Onu pat diye sınıfın tam ortasına oturtmak, yalnız bir tip gibi içine kapanmasına yol açar. En çok arzulanan yer olan en arka cam kenarını, yani benim yerimi ona vermekse fazlasıyla büyük bir ayrıcalık olur. Dahası, düne kadar düşmanımız olan karşı sınıftan çıkagelmiş beklenmedik bir yabancı unsur olduğundan, kendisinin usulünce gözetim altında tutulması şart. Bütün bu etkenleri göz önünde bulundurunca önüme oturmasının en doğrusu olacağını düşünüyorum. İtirazı olan varsa hemen şimdi söylesin.”

 

Morishita’nın tamamen kendi kafasına göre belirlediği bu taraflı teklife sınıftan tek bir öğrenci bile itiraz etmedi.

 

Gerçi sıramın nerede olacağı benim açımdan pek de mühim bir mesele sayılmazdı.

 

Sınıf öğretmeni olarak öğrenciler itiraz etmeden bir yerde uzlaştığı takdirde Mashima-sensei de bunu kestirip atmazdı muhtemelen.

 

Geriye tek bir pürüz kalıyordu—

 

O da Morishita’nın hemen önünde oturan öğrencinin bu teklife razı gelip gelmeyeceğiydi…

 

“Sugio için de bir sakıncası yoksa—”

 

Mashima-sensei tam orada oturmakta olan Sugio Hiroshi’den onay almaya yeltendiği sırada—

 

“Elbette hiçbir sakıncası yok. Hemen değiştirebilirsiniz— Hatta lütfen değiştirirseniz çok sevinirim.”

 

Yerini değiştirme fırsatını büyük bir hevesle kabul etmişti.

 

Hatta oradan kurtulabildiği için havalara uçuyormuş gibi bir ifade vardı yüzünde.

 

“Pekala. O zaman Sugio boş olan sıranın en arkasına geçsin.”

 

“Tamamdır!”

 

Sugio hevesle cevap verip eşyalarını çabucak topladı ve sırasından fırladı.

 

Öncelikle yeri değiştirilmesi gereken öğrencinin rızasını alan Mashima-sensei, vakit kaybetmeden yeni bir masa ve sandalye getirdi.

 

“O halde Ayanokōji, yerine geç lütfen. Derse devam ediyoruz.”

 

“Anlaşıldı.”

 

Morishita’nın teklif ettiği gibi onun önündeki sıraya geçtim.

 

Oturur oturmaz Morishita arkamdan bana seslendi.

 

“Bundan sonra iyi geçinelim, Ayanokōji Kiyotaka.”

 

“Evet, iyi geçinelim”

 

C Sınıfı genel olarak hâlâ bir parça tedirgin olsa da alışkın olduğum Horikita’nın sınıfına kıyasla epey sessizdi.

 

Transfer meselesi kendilerine önceden bildirilmiş olsa da çoğu öğrenci bunun sahiden gerçekleşeceğine ihtimal vermemiş olmalıydı.

 

Beklendiği üzere buradaki öğrencilerin genel kalitesi ve temeli oldukça yüksek görünüyordu.

 

Bu aşamada ayak uydurması kolay bir ortama sahip olmak, karşılaşacağım zahmeti azaltacağı için iç rahatlatıcıydı.

 

OAA sayesinde sınıftaki tüm öğrencilerin yüzlerine, isimlerine ve temel yeteneklerine zaten hâkimdim.

 

Yine de tıpkı benim gibi, öğrencilerin yeteneklerinde yalnızca okulun değerlendirmeleriyle görülemeyecek yönler bulunurdu.

 

Bundan sonraki yeni okul hayatımda bunları keşfetmek önceliklerimden biri olacaktı.

 

Önümde yalnızca bir yıllık bir okul hayatı kalmışken rehavete kapılacak vakit yoktu.

 

Yine de gidip insanlara, “Vaktimiz yok, derhal bana içinizi dökün,” tarzında bir yaklaşımla çıkışamazdınız.

 

Bir orta yol, bir denge tutturmak şarttı.

 

“Ne düşünüyorsun öyle, Ayanokōji Kiyotaka?”

 

Arkamdan Morishita’nın fısıltısını duydum.

 

“Gelecekte neler olacağını.”

 

“Acaba yüz tane arkadaş edinebilecek miyim diye mi düşünüyorsun yoksa?”

 

Bu soruyu neden aniden tekerleme söyler gibi ritmik bir tonla sorduğunu anlayamamıştım.

 

Hakikaten de sınıf arkadaşlarını tanımak bir nebze arkadaş edinmeyi de içerirdi gerçi.

 

“Mesele o değil…”

 

Temelde hedefi ıskalayan bir tahmin olduğundan bunu inkâr ettim.

 

“Yüz kişiyle birlikte onigiri yemek istediğini falan da mı düşünmüyorsun yani?”

 

“Öyle bir şey düşünmüyorum… Daha doğrusu, ‘yüz kişiyle onigiri yemek’ derken neyi kastettiğini bile anlamıyorum.”

 

Hem neden hâlâ o ritmik tonla konuşmaya devam ediyordu ki?

 

“Bu tarafa dön lütfen.”

 

Dediğini yapıp arkama döndüğümde Morishita’nın buz gibi bakışlarıyla karşılaştım.

 

“Ayanokōji Kiyotaka şaşırtıcı derecede aptalmış meğer, ha?”

 

“Ağır konuştun.”

 

Yüz arkadaş edinip birlikte onigiri yemek gibi gerçek dışı bir fikrin çok daha saçma olduğunu düşünüyordum.

 

“Bu espriyi bile bilmiyorsun—yok hayır, espri bile değil bu—klasik bir gönderme. Aklın başında mı senin?”

 

“O göndermeyi anlayabilecek kimse yoktur herhalde.”

 

Bu cevabım üzerine derin mi derin bir iç çekti.

 

“Sana aptal demektense cahil olduğunu ya da dünyadan bihaber yaşadığını söylemek daha doğru olur sanırım.”

 

Kendi kendine hayal kırıklığına uğruyor gibiydi fakat nedenini zerre anlamamıştım.

 

Yüz arkadaş edinebilir misin?

 

Yüz kişiyle birlikte onigiri yemek ister misin?

 

Bir anlığına sakince düşünmeyi denedim fakat yine de ne anlama geldiğini kavrayamadım.

 

“Yeter. Önüne dön ve sınıf öğretmeninin söylediklerini cankulağıyla dinle.”

 

Beni arkama döndüren sendin yalnız Morishita…



Çevirmen: ayanokojiayniben(Not: ayanokojiden nefret ediyorum 😀 )

Sonraki bölümlere kadar kendinize iyi bakın. Siz zaten yapmanız gerekenleri biliyorsunuz.