Elitler Sınıfı -    Cilt 24 - Bölüm 13

Cilt 24 — Bölüm 13 — Bir Öğretmenin Bakış Açısından

Sınıf değiştirdikten sonraki ilk Cumartesi’ydi.

Sınıfım ya da bulunduğum yıl değişse de rutinlerim temel olarak aynı kalıyordu.

Kahvaltımı bitirdikten sonra spor salonuna gitmeyi düşünürken, telefonuma bir mesaj geldiğini fark ettim.

[Bugün benimle spor salonuna gitmeye ne dersin?]

Spor salonu arkadaşım olan Ichinose’den gelen bir davetti.

Mesajını almasaydım bile spor salonuna gitmeyi planlıyordum bu yüzden bir onay mesajı gönderdim ve mesajım anında okundu.

Birkaç mesajlaşmanın ardından spor salonunda buluşmaya karar verdik ve hazırlanmaya başladık.

Öğrenciler Keyaki Alışveriş Merkezi’nin girişinde toplanmış açılmasını bekliyorlardı.

Onlara katılmayıp uzakta vakit öldürmeye çalışırken, normalde pek muhatap olmadığım 2-D Sınıfından Housen Kazuomi yanıma geldi.

Güçlü fiziği ve görünüşü yüzünden, yakındaki birinci sınıf öğrencileri sanki kaçıyormuşçasına ondan uzaklaşmaya başladılar.

Birinci sınıflarla olan etkileşimler, geçen yıl tam da ikinci yılımızın başında başlamıştı.

Öte yandan, bu yıl henüz yeni birinci sınıf öğrencilerini tanıma fırsatımız olmamıştı. Bu yüzden kimse, onların yüzünü ya da adını bilmiyordu.

Olağanüstü yeteneğe sahip birinin okula kaydolmuş olması hiç de şaşırtıcı olmaz.

Ben bunları düşünürken Housen yanıma yaklaştı.

O, geçen bahar büyük ilgi çeken öğrencilerden biriydi.

“Hey, Ayanokouji-paisen. Son zamanlarda, çöküşün eşiğindeki C Sınıfına kendi isteğiyle geçen aptal bir senpai hakkında epey ses getiren söylentiler duyuyorum. İşin aslı ne?” (çn= paisen, bilmeyenler için senpainin kaba tabirde kullanılmış versiyonu.)

Soruyu hevesle sormuştu ama gözlerinde bir gülümseme yoktu.

Konunun kendisine pek de ilgi duymuyor gibi görünüyordu.

“Eh, niyetinin ne olduğunu kim bilebilir?”

Bilerek sanki başkasını ilgilendiren bir meseleymiş gibi karşılık verdiğimde, Housen hafifçe gülümsedi ve biraz daha yaklaştı.

“Hah, neyse sanırım pek de önemli değil.”

Burada bulunma sebebinin bu olmadığı açıktı. Housen konuşmaya devam etti.

“Sadece, son zamanlarda yeteneklerim köreliyor ve bu canımı sıkıyor. Kendime bir kum torbası arıyorum. Herhangi bir önerin var mı?”

İmalı bir şeyler söyleyerek iri kolunu savurdu.

“Kusura bakma ama dövüşmekle ilgilenmiyorum.”

“Ne bu şimdi! Hiç eğlenceli değilsin.”

“Eğer aradığın şey buysa, Ryuuen’e girmelisin.”

Harika bilgiler verdiğimi sanıyordum ama Housen abartılı bir şekilde iç çekti ve hoşnutsuzluğunu dile getirdi.

“O herif, teke tek dövüşmeye yanaşmayan bir korkak.”

“O zaman aynı anda birkaç kişiyle dövüşmelisin. Heyecanlı olur.”

“Bir kereliğine belki ama sürekli bir kargaşa içindeyken çok zahmetli oluyor.”

Housen, Ryuuen’in üzerine gitseydi muhtemelen o anda galip gelirdi. Ancak, Ryuuen de her an gereken her türlü sinsi yöntemi kullanarak karşılık veren biriydi.

Housen bunu öngörmüş gibi görünüyordu.

Issız ada sınavı sırasında doğrudan karşı karşıya gelmişlerdi fakat o zamandan beri, okulun müdahalesini gerektirecek herhangi bir olay yaşanmamıştı.

Bu okulda, belki durumdan habersiz birinci sınıf öğrencileri hariç, hiç kimse isteyerek Ryuuen’in karşısına çıkmazdı.

Bir bakıma, etkili bir savunma mekanizması kurmuştu.

“Bu arada, C Sınıfına yükseleceğinize dair bir umut var mı?

Böylesine ürkütücü konular hakkında konuşmaya devam etmenin bir anlamı olmadığından, laf arasında ikinci sınıfların durumunu sordum.

Housen ve diğer ikinci sınıf öğrencileri, geçen yılı herhangi bir sınıf değişikliği olmadan geçirmişlerdi.

Buna rağmen, D Sınıfı da dahil olmak üzere tüm sınıflar hâlâ kazanma şansına sahipti.

“Kim bilir? Para elime geçtiği sürece gerisi umurumda değil. O sorumluluğu Nanase’nin üstüne yıktım gitti.”

“Nanase mi? Senin işleri başkalarına devredecek türden biri olduğunu düşünmezdim. Yine de bu iyi bir karar. Nanase, sağlam bir lider olma konusunda senden daha yetenekli görünüyor, Housen.”

“Aynen öyle. Demek sonunda benimle dövüşmek istedin, ha? O zaman—”

Housen, sohbeti yeniden dövüş konusuna çekmeye çalıştı.

“Ayanokouji.”

Agresif Housen’in karşısında dururken, hafif gergin bir ifadeyle Chabashira-sensei belirdi.

Öğretmeni gören Housen, sessizce dilini şaklattı ve sanki işi yarım kalmış gibi uzaklaştı.

“Sonra görüşürüz, Paisen. Bir süre şu ilginç birinci sınıflarla eğleneceğim. Sonrasında antrenman partnerim sen olacaksın.”

“İlgilenmiyorum.”

En azından bir karşılık vereyim diye düşündüm ve duyulmayacak kadar kısık bir sesle cevap verdim.

Ayrılmakta olan Housen’e omzumun üzerinden verdiğim cevabı bitirdiğim anda, Chabashira-sensei kolumdan çekti.

“Bir dakikalığına benimle gel.”

İtiraz etmeme hiç fırsat tanımadan, Chabashira-sensei beni bir köşeye götürdü.

“Ne oldu?”

“…Seninle konuşmak istedim. Sınıf öğretmenin olarak…hayır, eski sınıf öğretmenin olarak, gelişigüzel bir şekilde iletişime geçmenin uygunsuz olabileceğini düşünmüştüm. Yine de kontrol etme isteğime engel olamadım.”

Chabashira-sensei, içinde biriktirdiği duyguları dile getirdi.

Yüzünde canlılıktan eser yoktu. Belli ki geçtiğimiz hafta boyunca derin düşüncelere dalmıştı.

“Demek yurttan beri beni takip ediyordunuz.”

“…Fark ettin mi?”

“Şey, fazla barizdi.”

Takip etme konusundaki becerisi Morishita’nınkiyle aynı seviyedeydi.

Kibarca söylemek gerekirse, hiç de iyi değildi.

“Yurttan çıkacağımın bir garantisi yoktu. Tam olarak ne kadar süre önce beni beklemeye başladınız?”

Gün geçtikçe havalar ısınsa da sabahları hâlâ epey serindi.

İnsanı hasta edecek kadar soğuktu ama o bundan pek de rahatsız görünmüyordu.

“Bunun bir önemi yok. Asıl duymak istediğim şey sınıf değişikliği, yani transfer meselesi. Kimseye haber vermeden transfer olmaya karar verdiğinde aklından ne geçiyordu?”

“Transfer meselesi, ha? Dürüst olmak gerekirse, bu hafta cinsiyet ya da sınıf fark etmeksizin o kadar çok kişi aynı soruyu sordu ki artık bundan bunaldım.”

Yine de Chabashira-sensei gibi bir öğretmenin bu konuda karşıma çıkması bir ilkti.

Bir öğretmenin bakış açısından bakıldığında, her bir öğrencinin eylemlerine ve transfer süreçlerine tek tek tepki vermesi imkânsız olurdu.

“Neler döndüğünü açıkla.”

“Siz böyle sorduğunuzda açıklaması zor oluyor. Bir öğrencinin sınıf değiştirme konusundaki yasal hakkını kullanmasında bir sorun olmamalı.”

Durumu açıklamak gibi bir zorunluluğum yoktu. Ancak bunun gayet iyi farkında olan Chabashira-sensei, bu sözler karşısında geri adım atacak biri değildi.

“Peki, hiç mi sıkıntılı bir durum…seni transfer olmaya mecbur bırakan bir sebep yok?”

“Olsaydı eğer, bu sebep ne olurdu ki?

“Bu…”

Kendisine soruyla karşılık verdiğimde, Chabashira-sensei’nin dili tutuldu. Kelimeleri net bir şekilde ifade edemedi.

“Öncesinde söylemeyi unutmuştum ama Hoshinomiya-sensei ile ilgili bahsettiğim mesele çözüme kavuştu, içiniz rahat olsun. Kendisinin artık öğretmenlere veya okula herhangi bir sorun çıkaracağını sanmıyorum.”

“Sen…”

Neredeyse zihninden geçenleri düşünmeden ağzından kaçıracak, gerçek düşüncelerini dışarı vuracaktı. 

Gerçi, belki de sonunda kendini tutamamıştı.

Omuzlarımdan tuttu ve konuşmaya hazırlanır gibi ağzını açtı.

“Gerçekten benim yüzümden mi? Chie’nin sorunuyla uğraştığım için… Onu çözmek adına kendini mi feda ettin?”

“Böyle düşünebileceğinizi tahmin etmiştim, Chabashira-sensei. Endişelenmeyin. Hoshinomiya-sensei meselesi ortaya çıkmadan önce de sınıf değiştirmeyi planlıyordum zaten.”

Söylediklerimin doğru olup olmadığını anlamaya çalışarak gözlerimin içine baktı.

Ancak, bir yalanla durumu örtbas etmeye çalıştığıma dair endişesini bir türlü gideremedi.

Yine de hiç tereddüt etmediğimi ve zerre kadar pişmanlık duymadığımı anlamalıydı.

“Düşünceli davranıyormuşsun gibi görünmüyor.”

“Evet. Başından beri seçenekleri C Sınıfı veya D Sınıfı olarak daraltmıştım. Bunun nedeni, öğretmenden ya da sınıftan şikayetçi olmam değildi.”

“O zaman sebep ne? Neden böyle anlamsız bir şey yaptın?”

“Anlamsız olup olmadığı, olaylara nasıl baktığınıza bağlı. A Sınıfından mezun olma konusunda takıntılı olmadığımı biliyorsunuz, değil mi?”

“Evet…”

“Bu transfer tamamen kendi çıkarım için. Sizin sınıfınızda kalarak bu okulda yapmam gerekenleri başarmanın zor olacağını düşündüm. Ancak, bu görevin ne olduğunu burada açıklamayacağım.”

Söylediklerimden yola çıkarak, transferin kasıtlı olduğunu anlayabiliyordu.

Yine de aşırı ayrıntıya giremezdim.

Chabashira-sensei, bu konuşmayı beklenmedik bir şekilde Horikita ve diğerleriyle paylaşabilirdi.

“Spor salonuna gitme vaktim geldi, bu yüzden müsaadenizi istiyorum.”

Bir öğretmen olarak muhtemelen daha fazla üsteleyemezdi.

Yüz ifadesini kontrol etmek için büyük çaba harcayarak sessizce başını salladı.

“Anlaşıldı. Anlıyorum… Vaktini aldığım için kusura bakma.”

Chabashira-sensei’yi orada bırakıp ikinci kattaki spor salonuna yöneldim.

Çevirmen: Mesela Kek 2

İyi okumalar.

İnstagram: @turkcelightnovels

Discord sunucumuza gelmeyi ve aktif hale gelen yorumlar kısmından bölüm hakkında yorum yazmayı unutmayın.

Ayrıca diğer serilerimiz olan Fate/Zero, Tavşan Kostümlü Senpai’m ve Eczacı Günceleri’ni de okuyabilirsiniz.