Elitler Sınıfı -    Cilt 24 - Bölüm 4

Cilt 24 — Bölüm 4 — Hadi Teyit Edelim

Resmi dersler ertesi gün başladı ve saat 11:30 itibariyle yeni okul yılının ilk günü sona erdi.

Hayır, belki de ben daha farkına bile varmadan bittiğini söylemek daha doğru olurdu.

Ayanokouji-kun’un nakil olduğuna dair o akıl almaz haber… Başta buna inanmamıştım ki hala inanmıyordum.

Bu mümkün olamaz.

Bu mümkün olamaz.

Zihnimde aynı şeyi bir büyü gibi tekrarlayıp duruyordum.

Ancak…

Ancak…bu ne yanlış anlamaydı ne de bir rüya.

Onu görmek istiyordum.

Onu görmek istemiyordum.

Dürüst olmak gerekirse, onu görmekten biraz korkuyordum.

Bu bir yalandı. Çok korkuyordum.

Öylesine korkuyordum ki. Elimde olmadan…

Zihnimdeki bu çatışma sürerken iki avucuma da baktım.

Titriyorlardı. Bunu hayal etmek bile vücudumun titremesine yetiyordu.

Ama… Ama yine de Ayanokouji-kun’un gerçek niyetlerini teyit etmeliydim.

Öylece pes edemezdim.

Sonuçta, henüz gerçek amaçlarından kendi ağzıyla bahsettiğini duymamıştım.

Onun amaçlarını teyit ettikten sonra kararlarımı vermek için çok geç olmazdı.

Belki de bize anlatamadığı bir yükün altındaydı.

…Hadi teyit edelim.

Bu hislere tutunarak ayağa kalktım.

“…Horikita-san.”

Sanki harekete geçmemi bekliyormuşçasına, yanıma yaklaşan Hirata-kun söze girdi.

Sudou-kun ve diğerleri de bu tarafa bakıyordu.

“Kusura bakma ama daha sonra konuşabilir miyiz? Şu an onunla buluşmaya gidiyorum.”

Şu anda gereksiz laflarla dikkatimin dağılmasına izin verecek lüksüm yok.

Çantamı bile almadan, sadece elimde telefonumla oradan ayrılıp koridora yöneldim.

Okul gününün bittiğini belirten zil çalalı epey zaman olmuştu.

Koridora adım attığımda, pek çok öğrenci okuldan ayrılmaya başlamıştı bile.

Çevremdeki diğer sınıflardan öğrencilerin oluşturduğu atmosferde sıra dışı bir şeyler fark ettim.

Sınıf öğretmenleri tarafından bir duyuru yapılıp yapılmadığını bilmiyordum ama en azından bizim dönemdeki herkes, Ayanokouji-kun’un sınıf değişikliğinden haberdardı.

Bana yöneltilen meraklı bakışlar da bunu doğruluyordu.

Elbette o bakışlar, sınıfımın durumuyla ilgili çeşitli imaları ve varsayımları barındırıyor olabilirdi.

Diğer sınıfa casus olarak gönderildiği teorisi.

Sınıftan sürüldüğü teorisi.

Bize ihanet ettiği teorisi.

Bunlar, ortalıkta dolaşan sayısız asılsız söylentinin ve içi boş varsayımın sadece bir parçası da olabilirdi.

Ama artık bunların bir önemi yoktu.

Başkalarının ne düşündüğünü dert etmek bir yana, kendi sınıfımdakilerin ya da bizzat Ayanokouji-kun’un düşüncelerini bile anlayamıyordum.

Hiçbir nezaket kuralına aldırmadan, Sakayanagi-san’ın eski sınıfının kapısını sertçe açtım.

Eğer hâlâ buradaysa—

Böyle düşünüyordum ama…

Onu ararken, farkında olmadan sıraları saydım.

Sakayanagi-san’ın kendi isteğiyle ayrılmış olmasına rağmen, koltuk sayısı azalmamıştı.

Ancak daha da önemlisi, sınıfta sadece birkaç kız ve erkek öğrenci kalmıştı ve Ayanokouji-kun bunların arasında değildi.

“Tsukasaki-kun.”

Tesadüfen en yakında bulunan Tsukasaki-kun’a doğru ilerledim.

“Bir şeye mi ihtiyacın var?”

“Neden burada olduğumu biliyorsun, değil mi? Ayanokouji-kun nerede?”

“Birkaç dakika önce sınıftan çıktı. Muhtemelen Keyaki Alışveriş Merkezi’ne gitmiştir.”

“Anladım. Teşekkürler.”

Artık burada kalmama gerek yoktu.

Koridora çıktığımda, bazı öğrencilerin sinsi sinsi gülümsediğini fark ettim.

Başımızın dertte olduğu onlar için aşikârdı, bu da hiç hoş bir durum değildi.

Koridorda hızla ilerlerken, telefonumdan Ayanokouji-kun’a ulaşmaya çalıştım.

Telefon çaldı ama ne kadar beklersem bekleyeyim, açacağına dair bir belirti yoktu. Ya fark etmemişti ya da fark ettiği halde açmamayı tercih etmişti.

“Horikita-san.”

Merdivenlere doğru ilerlerken, Matsushita-san bana seslendi.

“Kusura bakma ama acelem var.”

“Biliyorum. Ayanokouji-kun’un yanına gidiyorsun, değil mi? Seninle geleyim.”

Matsushita-san duraksamadan adımlarımı takip ederek yanıma geldi.

“Neden geliyorsun ki?”

“…Ayanokouji-kun’un başka sınıfa transfer olmasının ardındaki nedeni öğrenmek istiyorum. Bir kez daha teyit etmek gerekirse, bu senin stratejinin bir parçası değil, değil mi Horikita-san?”

“Hayır böyle bir plan yapmadım. Onu Ryuuen-kun’un sınıfına transfer etmek stratejik açıdan mantıklı olsa bile, C Sınıfına düşürmenin pek bir anlamı yok. Sakayanagi-san artık orada olmadığına göre, o sınıfa katılmanın da bir anlamı yok.”

“…Pekâlâ. Yani Ayanokouji-kun kimseye haber vermeden transfer olmaya karar verdi.”

“Bilmiyorum. Birisi ondan bunu yapmasını mı istedi, yoksa tehdit mi edildi—”

Ya da belki de yüklü miktarda para aklını çelmiştir…

Aklımdan böyle düşünceler geçse de zihnim bunların neredeyse imkânsız olduğuna hemen ikna oldu.

En azından o, parayla kendini kullandırtacak türden biri değildi. Onun seviyesindeki birinin sırf tehdit edildiği için transfer kararı alması da pek olası görünmüyordu.

Üzerinde düşünmek istemediğim, tatsız bir gerçek.

Bu da demek oluyordu ki söz konusu sınıf değiştirme kararı gerçekten de Ayanokouji-kun’un bizzat aldığı bir karardı.

Zihnimde en kötü senaryo canlandı.

“Şu an… sadece varsayımlara dayanarak konuşmak istemiyorum. Bunu bizzat kendisinden duyana kadar olmaz. O yüzden, beklemen daha iyi olur—”

“Ben de beklemek isterdim ama açıklamayı doğrudan Ayanokouji-kun’dan duymak istiyorum. Bizi ikna edecek bir amacı olmalı. Bunu duymak istiyorum.”

Evet. Tüm mesele bu.

Benim istediğimde şey de tam olarak buydu.

İkna edici bir cevap.

Benimle ya da çevresindeki kimseyle pek konuşmazdı.

Bu yüzden bazen beceriksiz sanılır, hatta kimileri ona içerlerdi.

Ama gerçek başkaydı.

Zahmetli bulsa da sınıfı önemser ve ihtiyacımız olduğunda bize yardım elini uzatırdı.

İşte bu yüzden, bize bahsetmediği bir amacı olduğundan emindim.

Sürekli bir çöküş içinde gibi görünen Sakayanagi-san’ın eski sınıfında bir anormallik ya da tehlike sezmiş olmalıydı.

Ya da belki de…çok büyük bir tehditle karşılaştı.

Belki de müttefiklerine haber vermeden tek başına harekete geçmesinin sebebi bu.

Tıpkı…bir filmdeki kahramana özgü davranışlar.

Elbette tüm bu varsayımlar büyük ölçüde benim durumu iyiye yormamdan ibaretti ama…

Ama önemli olan tek şey bu değildi.

Bize danışmasını isterdim.

Transfer kararı almasının nedeni ne olursa olsun…

Hiçbir şey söylemeden sınıfı terk etmek…

Bu…

Bu sadece…

“Ayanokouji-kun… Neden…”

Gerçekten o kadar güvenilmez biri miyim?

“…Ne büyük bir aptallık…”

…Evet, bu doğru.

İçimden kendime bu soruyu sorarken, yüzüme acı bir gülümseme yerleşti.

Onun gözünde hâlâ bir çocuk gibi görünüyor olmalıydım.

Onun yanında durabilecek niteliklere sahip değildim.

Bana bel bağlamasının imkânı yoktu.

“…Horikita-san, iyi misin?”

“Ben…iyiyim.”

Matsushita-san endişeli bir ifadeyle bana baktı. Neredeyse hiç duyulmayan cevabımın ona ulaşıp ulaşmadığını merak ettim.

“Daha da önemlisi, konu Ayanokouji-kun.”

Sınıf transferi resmen kararlaştırılmıştı.

Yine de niyetinin bu olmama ihtimali hâlâ yüksekti.

Eğer durum buysa, onu kesinlikle kurtarmam gerekiyordu.

Sadece ben değil, tüm sınıfın bir araya gelip onun uğruna Kişisel Puanları bir araya getirmesi şarttı.

Çevirmen: Mesela Kek 2

İyi okumalar.

İnstagram: @turkcelightnovels

Discord sunucumuza gelmeyi ve aktif hale gelen yorumlar kısmından bölüm hakkında yorum yazmayı unutmayın.

Ayrıca diğer serilerimiz olan Fate/Zero, Tavşan Kostümlü Senpai’m ve Eczacı Günceleri’ni de okuyabilirsiniz.